vrijdag 3 april 2020

Negen

De felicitaties druppelen al binnen middels kaarten, boeketten en bonbons, maar vandaag is het zover: de negende verjaardag van 'Aidan's World'. Ja lieve lezers, al negen jaar lang schrijf ik iedere dag een blogje ter leering ende vermaeck. Over mijn eigen kleine wereld, maar toch vooral ook over de grote wereld om mij heen en hoe ik daar, veelal met lichte ironie en een knipoog, naar kijk. Soms de advocaat van de duivel spelend, dan weer oprecht verbijsterd, maar bovenal relativerend omdat ik het leven an sich niet zo heel serieus neem. We doen allemaal maar wat, het stelt niet zo veel voor in het licht van de eeuwigheid. Heb het vooral leuk, juist ook in de wat bangelijke tijd waar we ons nu in bevinden.

Negen jaar geleden, wat waren we nog jong! Ikzelf was toen nog vier jaar negenentwintig, voor ik besloot dat dat na twintig jaar wel genoeg was geweest en ik gewoon wilde zijn wat ik vanaf dat moment was, een middelbare man. In dat jaar heb ik teruggekeken op mijn leven tot dan toe middels 43 jubeljaarblogjes door het jaar heen geschreven. U kunt, indien geïnteresseerd, deze lezen als u op uw computer rechts onder 'labels' 'jubeljaar' aanklikt. Op uw smartfoon dient u eerst op 'internetversie weergeven' te klikken om vervolgens die stappen te doorlopen.

Ja, u kunt alle blogs, vanaf het begin, gewoon nog lezen, door onder 'labels' op één van de onderwerpen te klikken, of als u die ene blog over dat specifieke onderwerp nog eens wilt lezen kunt u links boven aan bij het loepje een zoekterm invullen en voilà het verschijnt. Of u vraagt zich af of er over een bepaald onderwerp ooit een blogje is geschreven, dan komt u daar ook achter als u dat bij het loepje invult. Op de internetversie kunt u trouwens nog veel meer leuke dingen en zoekmogelijkheden zien.

Na die negen jaar is het wel weer eens leuk om wat statistieken te vermelden. Ik heb inmiddels 3282 blogs geschreven, de tien meest gelezen blogs zijn:
 1.Toen en Nu: Shakin' Stevens
 2.Same voâh ons ège
 3.Dik
 4.O my God!
 5.Toen en Nu: Pete Burns
 6.Schooltijd
 7.Tegeltjeswijsheid 52
 8.Hoe is het toch met.... Lida Bont
 9.Toen en Nu: Billy Idol
10.Van gulden naar euro

Mijn blogje wordt ook in het buitenland gelezen, waarschijnlijk door Nederlanders in den vreemde, maar er is ook een vertaalknop voor een ruwe vertaling op de pagina aanwezig. Naast Nederland zijn Verenigde Staten, Rusland, Duitsland, België, Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Oekraïne en Polen de landen waar 'Aidan's World' een begrip is geworden. Bijzonder vind ik dat er ook 5172 pageviews zijn geweest in die negen jaar uit 'onbekend gebied'. Zouden buitenaardsen ons aardlingen en hun gedragingen in kaart brengen door middel van mijn blogjes? In dat geval staan we er mooi op.

Als u mijn blogjes met net zoveel plezier leest als dat ik ze schrijf, dan gaan we, als God het wil, met elkaar beleven dat we volgend jaar tien jaar 'Aidan's World' kunnen vieren!




donderdag 2 april 2020

Geschikt

Dinsdag zag ik haar weer staan als vanouds voor haar kantoortje, onze bewonersconsulent. We wuifden even naar elkaar, van een afstand natuurlijk in deze tijd.  Ze was een tijdje met een ander project bezig geweest, waar we keurig van op de hoogte zijn gesteld door de woningbouw, er werd melding gemaakt van een vervanger en dat het tijdelijk was. Ik ben erg gesteld op onze vaste bewonersconsulent, omdat het een vrouw is van meteen handelen. Als er iets is, en er is in het verleden nogal eens wat geweest, u weet het misschien nog wel, er is door mijn gasleiding geboord, tot twee keer toe een boiler van tachtig liter water die leegliep in de keuken, daarnaast nog wat kleinere zaken, ze pakt het op, zet het door en er komt actie en ze doet ook nog aan navraag of het allemaal naar wens is opgelost.

Ik weet nog hoe verrast en blij ik was dat toen mijn moeder was overleden en we de woning moesten laten inspecteren door iemand van de woningbouw, zij plots voor de deur stond. Het maakte alles betreffende de woning van mijn moeder meteen wat eenvoudiger in een tijd waarop er veel op ons afkwam. Zij was het die een doosje Merci chocolade in de bus had gedaan met een begeleidend kaartje erbij om me te bedanken voor het meedenken over het groenplan van de straat.

Gisteren bleek er te zijn ingesproken op mijn voicemail en het was de bewonersconsulent, Ze maakte melding van het feit dat we nu in een heel bizarre, verontrustende tijd leven en dat als ik iets nodig mocht hebben van boodschappen of ergens mee zat waar ik niet uit kwam ik haar kon berichten, dan ging ze kijken of ze samen met Welzijn Capelle iets voor me kon betekenen. Ik vind het hartverwarmend, en voor mij als alleenstaande oude van dagen in de risicogroep is het natuurlijk een hele geruststelling mocht ik onverhoopt aan huis gekluisterd zijn door corona gerelateerde klachten.

Onze bewonersconsulent is duidelijk geschikt voor haar functie, maar dat wist ik natuurlijk al lang.


woensdag 1 april 2020

April, mei, juno

Iedereen wist natuurlijk dat de 'intelligente' lockdown die Nederland handhaaft niet op 6 april zou stoppen. Zelf heb ik het vermoeden dat we nog tot ver na juno met de regels en de gevolgen ervan te maken zullen hebben. Het is nu eenmaal zoals het is. Niemand heeft dit ooit meegemaakt, u niet, ik niet maar ook het RIVM en de regering niet. Voor mij voelt het nog steeds als een surrealistisch gebeuren, te meer omdat er voor mij in mijn persoonlijk leven niet heel erg veel is veranderd.

Tot mijn grote verbazing blijk ik dus een beroep te hebben welke bij een wereldwijde pandemie als vitaal wordt aangemerkt, althans door de directie van het bedrijf, zelf durf ik openlijk te twijfelen aan de noodzaak van het verkrijgbaar houden van budgetkleding en -schoenen, maar wie ben ik? Het houdt wel in dat ik dus gewoon mijn dagelijkse gang naar het werk maak om aldaar met een wisselend en fluctuerend aantal vreemden het lot te tarten. Dit omdat ik ervan uitga dat de mensen die komen over het algemeen degenen zijn die het hele coronavirus en de gevaren ervan niet al te serieus nemen, anders zouden ze niet gaan winkelen, maar het zijn er gelukkig beduidend minder dan gebruikelijk. Wel maakt het bedrijf gebruik van werktijdverkorting, zodat ik doorgaans iets minder werk. De dagen dat ik niet word verwacht breng ik, zoals wordt aanbevolen, binnenshuis door. De fietstocht door het bos van en naar mijn werk zorgen voor voldoende buitenlucht. En ik moet toegeven dat dat ook wel goed is, omdat ik anders echt de deur niet uit zou komen.

De supermarkt bezoek ik zoals een gehuwde man een bordeel, schichtig en bang betrapt te worden op iets ontoelaatbaars want ik vind dat ik er in deze tijd niet hoor. Ik ga zo min mogelijk en wil er zo snel mogelijk weer weg. Verder is mijn sociale leven, zoals dat van zovelen, on hold gezet, maar dat is voor mij als ba'er niet iets heel onoverkomelijks en daarnaast ben ik graag thuis. Ik hoor de verhalen van mensen die een relatie en/of kinderen hebben die zich geen raad weten nu ze zo, dag in dag uit, tot elkaar veroordeeld zijn. Men mijmert in gedachten over (echt)scheidingen en vraagt zich af of er niet alsnog een abortus kan worden uitgevoerd op het reeds geboren en zeer aanwezige kind. En de 'intelligente' lockdown is pas twee weken aan de gang....

De sportschool is logischerwijs dicht, maar een paar weken rust is voor het lichaam helemaal zo erg niet, en een aantal theatervoorstellingen zijn vanzelfsprekend ook afgelast. Ik vind dat vooral heel naar voor de pas nieuwe eigenaar van mijn sportschool, het theater en de mensen en gezelschappen die ik zou gaan zien. Van het theater heeft iedereen met tickets persoonlijk bericht gekregen met wat er aan de hand is en dat ze binnen afzienbare tijd met een oplossing komen, ze gaan zich even beraadslagen. Prima, netjes en net zoals voor iedereen is het voor hen ook een hele bijzondere situatie. We wachten het gewoon even af.

Maar dan heb je de Gerda's van deze wereld waar ik letterlijk met open mond kennis van heb genomen. Gerda's zijn middelbare dames, type pittig kort en vaak wat corpulent, die dezelfde persoonlijke mededeling hebben gehad van het theater, maar tóch in een berichtje van het theater op social media menen te moeten reageren met: "Ik hoop dat jullie snel zijn met het terugbetalen van de gekochte kaarten". "Wettelijk dien je terug te betalen als de dienst niet is geleverd" en "Ik vind het niet meer dan normaal dat men zijn/haar geld terug wil". Dát is waar zij zich druk om maken, geld wat toch al is uitgegeven en waar op den duur wel een oplossing voor komt.

Een wereldwijde pandemie waar duizenden mensen aan sterven en daarnaast nog veel meer ingrijpende gevolgen heeft, waar, ik zeg het nog maar eens, niemand ooit mee te maken heeft gehad, oké, maar Gerda wil wel die paar tientjes aan kaartjes het liefst morgen, wat zeg ik, vandaag nog terug! Eerlijkheid gebied mij te vertellen dat er gelukkig ook veel hartverwarmende reacties zijn vol begrip en steunbetuigingen aan het theater en de artiesten. Persoonlijk vind ik dat die Gerda's door het theater tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen door hen, omdat ze het geld heel duidelijk eigenlijk niet kunnen missen. geen kaartjes meer te verkopen voor voorstellingen.

Nou ja lieve mensen, het zijn bizarre tijden, tot juno lijkt ons lot bezegeld, we zien het in julij wel weer. Vakantie zegt u? Het buitenland? Wat denkt u zelf?