zondag 21 oktober 2018

week 42 2018; Wat een week!

Ik vind het hilarisch als iets wordt gezegd wat niet ironisch is bedoeld, maar het wel is. Frank Lammers heeft de taken als regisseur overgenomen van Job Gosschalk voor de musical "All Stars". Job heeft, zoals bekend, al zijn werkzaamheden moeten neerleggen omdat naar voren is gekomen dat hij tijdens castings zich ongepast gedroeg ten opzichte van jonge acteurs. In een interview vertelde Frank dat het lastig was omdat er al zaken waren besloten. 'Ik moest wel de meisjes nog casten, Job had de jongens al gedaan'.

Medewerkers van de groenvoorziening in Capelle aan den IJssel hoorden gesis uit een vuilniszak komen. Er bleek een anderhalve meter lange tijgerpython in te zitten. De gealarmeerde dierenambulance heeft het dier opgevangen. Punt één, je dumpt geen dieren langs de weg en punt twee, een gevaarlijk dier als een tijgerpython kan in nood aanvallen. Daarnaast kun je de reptielenopvang verwittigen als je de slang niet meer wilt. Ik begreep dat voor het houden van deze slang een vergunning nodig is, en met een aan zekerheid grenzende veronderstelling vermoed ik dat de eigenaar die niet had. Ik hoop dat de eigenaar alsnog wordt opgespoord.

De afschaffing van de dividendbelasting gaat niet door. Joh?! Er was juist zoveel animo voor. Nou, dan zou die twee miljard mooi geïnvesteerd kunnen worden voor het klimaat, de zorg of het onderwijs. Maar nee, het kabinet is wel erg voor het klimaat, maar dan voor het vestigingsklimaat. Het bedrag zullen zij dus volledig gaan besteden aan het bedrijfsleven.

De tijdelijke halloweenattractie "Devil's Church" in avonturenpark Hellendoorn is er voor het derde jaar, maar eerst nu hebben gristenen er problemen mee, ze zien het als een open uitnodiging aan de duivel. Er was scherpe kritiek en ook werd de woordvoerder van het park aangevallen in de berichten dat hij zou 'branden in de hel als hij het evenement niet zou afgelasten'. Hoe weten de gristenen dat zo zeker? Zulks beslist toch alleen God? Maar goed, er is besloten de attractie een andere naam te geven: 'Terror Temple'. Ik vind het wel tijd worden voor een jaarlijks terugkerende 'halloweendiscussie'.

Ik ben er erg voor om het kind in jezelf te bewaren, maar je kunt ook overdrijven. Uit onderzoek is gebleken dat volwassenen die een financiële beloning in het vooruitzicht wordt gesteld van een paar honderd euro zulks als een belangrijke stimulans zien om te stoppen met roken. Een soort variant van als je je groente opeet krijg je een toetje anders niet. Kan het infantieler? Intussen heb ik nog nooit gerookt, ik ben benieuwd wat ik op mijn bankrekening bijgeschreven zal zien.

Over kinderachtigheid gesproken, het calimerocomplex van DENK in het algemeen en die van Farid Azarkan in het bijzonder neemt belachelijke vormen aan. Presentatrice Eva Jinek heeft deze week de Sonja Barend Award gewonnen, een vakprijs die jaarlijks wordt uitgereikt voor het beste tv-interview. Eva kreeg deze prijs voor een interview met een enigszins onhandelbare Farid. Nu vindt de zich immer chronisch achtergesteld voelende Farid dat hij óók recht heeft op die prijs. Zou ie een lolly en een kleurplaat ook goed vinden?

Oud-premier Wim Kok is zaterdag 20 oktober overleden op de leeftijd van 80 jaar. Van 1994 tot 2002 was hij premier. Maar al in 1961 begon zijn publieke loopbaan in het vakbondswezen. In 1986 werd hij verkozen tot lid van de Tweede Kamer voor de Partij van de Arbeid. Ik ben met hem opgegroeid in de verschillende rollen die hij heeft gehad. Veel sterkte voor zijn familie, vrienden en bekenden.




Wim Kok.

zaterdag 20 oktober 2018

1966

Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.

De jaren zestig begonnen eigenlijk pas in 1966, daar bedoel ik mee dat alle nostalgie en heimee die we naar die jaren hebben veelal zijn gestoeld op wat er vanaf dat jaar gebeurde in de maatschappij, het gevoel dat het allemaal anders moest en vooral ook anders kon. Tussen 1960 en 1970 zien we de grootste groei van lonen ooit. Die snelle stijging van de brutolonen komt o.a. vanwege de koppeling van lonen aan de kosten van het levensonderhoud waardoor ook jongeren steeds meer te besteden kregen en ook steeds meer van zich lieten horen. Liepen de jaren 50 met de bange jaren 40-45 nog in het geheugen door tot ongeveer 1965, het gevoel van vrijheid, love, peace en happiness begon in 1966 met het jaar erna de wereldwijde ‘Summer Of Love’. Met een bloem in hun haar het vredesteken makend gingen de hippies slapen op de dam. De musical “Hair” liet middels geweldige muziek zien en horen dat liefde het antwoord is tegen oorlog, met name die in Vietnam. Teenagers hadden een belangrijke stem in het geheel gekregen, dat hoor je in de muziek uit die tijd. De gevestigde orde moest eens flink worden opgeschud. Dat jaren 60 gevoel duurde zo ongeveer tot 1974/75.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat op politiek vlak ook het een en ander gebeurde. Onder leiding van Hans van Mierlo, journalist bij het Algemeen Handelsblad en diens collega en tevens oud VVD’er Hans Gruijters wordt er in 1966 een soort kiezersonderzoek gehouden middels een appèl van acht kantjes waarin ze kond doen van het feit dat volgens hen de democratie wel enige hervormingen kan gebruiken, want, zo staat te lezen in het appèl, “Wij zijn van mening dat ons staatsbestel bedroevend functioneert. Het politieke spel moet nog steeds worden gespeeld volgens regels die dateren uit de vorige eeuw."

Ze hadden de tijd mee, de reacties zijn overweldigend en in een persconferentie presenteert een groep van 36 mensen de nieuwe partij: Democraten ’66. In het welbekende campagnefilmpje van januari 1967 doet Hans van Mierlo iets vernieuwends, hij spreekt lopend door de straten van Amsterdam de kiezer rechtstreeks aan. Het heeft succes, bij de eerste Tweede Kamerverkiezingen waar D66 aan meedoet, in februari 1967, haalt de partij zeven zetels. Even leek het erop dat de partij in 1973 al gedoemd was zichzelf op te heffen, maar ternauwernood gaat de partij door en is er, al die jaren jojoënd in zetelaantallen, nog steeds. Markante leden als o.a. de voornoemde Hans van Mierlo, Jan Terlouw, Thom de Graaf, Boris Dittrich (die overigens te kennen heeft gegeven weer terug te willen keren in de politiek), Pia Dijkstra, de betreurde Els Borst, Boris van der Ham en Alexander Pechtold zijn namen die in het collectieve geheugen zijn verankerd.

Sinds 9 oktober j.l. is, na het opstappen van Alexander Pechtold als fractievoorzitter, de 31 jarige Rob Jetten verkozen tot zijn opvolger. Zijn, wat de politiek gezien, jonge leeftijd deed bij velen opzien baren, terwijl ik persoonlijk denk, en het ook in de geest van de partij vind liggen, dat het heel goed is om juist in deze tijd een ook qua leeftijd gemêleerd gezelschap in de Tweede Kamer te hebben. Daarnaast is Rob gay, maar dat vind ik eigenlijk en beetje een non-issue, hoewel ik moet toegeven dat ik het wel mooi en goed vind dat lhbt’ers zich in het politieke spectrum bevinden. En het moet gezegd dat dat bij D66 al decennialang totaal geen punt van discussie is.

Zolang het om de kwaliteiten van de persoon gaat en niet om diens sekse of geaardheid is het wat mij betreft prima. Ik ben daarom allergisch voor bijvoorbeeld een stelling dat er een quota aan vrouwen op belangrijke posities moet zijn, ook als een mannelijke kandidaat eigenlijk geschikter wordt bevonden. Positieve discriminatie wordt het genoemd, in mijn ogen een contradictio in terminis. Daarnaast is in Nederland, in vergelijking met andere Europese landen, merendeel van de vrouwen helemaal niet zo carrièregericht. Drie dagen werken vinden ze vaak voldoende omdat ze ook voorleesmoeder willen zijn en tijd willen hebben voor hun eigen ikje. Maar dat is een andere discussie. Rob Jetten dus, leuke kerel, een frisse wind misschien, we gaan het meemaken. Ik hoop alleen dat hij de mediatrainingen die hij gevolgd heeft niet steeds letterlijk in de praktijk blijft brengen. Nieuwigheid zullen we maar zeggen.

Ook in de gemeentepolitiek blaast D66 hun deuntje mee, zo zijn er bijna 25 burgemeesters in Nederland van D66. In alle gemeenteraden waar “Uit De Kast” wordt uitgezonden, Capelle aan den IJssel, Zuidplas, Schiedam en Krimpen aan den IJssel, is D66 vertegenwoordigd, en bij die laatste gemeente hebben zij er mede voor gezorgd dat op de coming out dag 11 oktober voor de eerste keer de regenboogvlag wapperde bij het raadshuis.

52 jaar na oprichting kun je stellen dat D66 zich met vallen en opstaan een plaats heeft veroverd in het Nederlandse politieke landschap. Of ze altijd voluit hun belangrijke idealen, of zoals ze die zelf noemen, hun ‘kroonjuwelen’, voor de volle honderd procent kunnen waarmaken, is bijna niet haalbaar in een land waar compromissen sluiten op politiek niveau nu eenmaal een noodzaak is. Maar het huwelijk voor mensen van gelijk geslacht en de euthanasiewetgeving daar hebben zij mede voor gestreden en daar kunnen ze trots op zijn. Of regeren in een coalitie waarin ook VVD, en het uiterst vloeibare CDA zich bevinden een verstandige keuze was durf ik te betwijfelen. De toekomst zal dat uitwijzen.

Het jaren 60 gevoel tijdens de oprichting van D66 waarin in het appèl gewag werd gemaakt over de ‘hachelijkheid aangaande sommige verschijnselen in onze parlementaire democratie’ lijkt ineens niet zo heel lang geleden, en zelfs over vandaag de dag te kunnen gaan als je zo eens bekijkt wat er nu allemaal gebeurt. Hé Rob Jetten, misschien tijd voor een nieuw appèl?

Alle maatschappelijke veranderingen in de jaren 60 werden natuurlijk gelardeerd met muziek, en als je het mij vraagt hele goede muziek. Het zijn dan ook de liedjes die de weemoed en de nostalgie naar die tijd versterken. Het kan dan ook geen toeval zijn dat één van de nummers die je meteen in de eerste zin al terugbrengt naar de swinging sixties uit 1966 komt. “Hot town summer in the city” van Lovin’ Spoonful.


Rob Jetten.


vrijdag 19 oktober 2018

Toen was geluk... #19

Nu ik deze week zo bezig ben met mijn muziekcollectie van WMP naar MusicBee, moest ik denken aan kerst 1977 toen ik van mijn ouders een radiocassetterecorder kreeg en een aantal cassettebandjes. Op aanraden van een familielid ging ik vanaf dat moment iedere vrijdagmiddag na school tussen 16.00 en 18.00 uur luisteren naar de Nationale Hitparade gepresenteerd door Felix Meurders, die draaide de platen helemaal zonder er doorheen te praten, zodat je ze kon opnemen. Later werd dat de zondagavond.

De makkelijkheid waarmee je nu muziek download en in een mum van tijd hele albums in je bezit kunt krijgen, of gewoon muziek kunt streamen staat in schril contrast met hoe het er vroeger aan toe ging. Felix kondigde een plaat aan en het was zaak dat je op tijd inschatte wanneer hij klaar was met praten en de plaat zou starten, dan moest je of de play- en recordknop tegelijk indrukken, of die stonden al klaar, dan diende je de pauzeknop vrij te maken zodat de opname kon beginnen. Vanzelfsprekend natuurlijk ook opletten wanneer de plaat was afgelopen. Het was een tijdrovend werkje, maar o zo leuk om te doen. Je had de hits van het moment direct in je bezit, iets wat voor de jeugd van nu als heel gewoon wordt beschouwd, maar wat voor mij vroeger heel bijzonder was, en ik maar één single per maand kon kopen.

Als het kind van toen was verteld dat ik over zo'n jaar of veertig muziek zou verzamelen op de manier zoals dat nu gaat en de hoeveelheid aan nummers die ik in mijn bezit zou hebben, had ik het zeker niet geloofd.