dinsdag 23 juli 2019

Toen was geluk... #38

Ineens moest ik er aan denken, of het nu komt omdat de 'grote vakantie' onlangs weer is begonnen of dat iets anders het heeft getriggerd; 'Reis om de wereld' zoals het bij ons op school werd genoemd, maar er werd ook wel gesproken over 'apenkooien'. Het was de laatste gymles voor de vakantie, dan had juffrouw van Munster onze gymlerares alle gymtoestellen in de zaal opgesteld, de touwen en ringen hingen uit, de banken waren zo geplaatst dat er hoogteverschillen waren en kon 'reis om de wereld' beginnen.

De bedoeling was dat je je alleen maar voortbewoog over de toestellen en de grond niet mocht raken, dan was je af. Ik meen dat één iemand ook werd aangewezen om de anderen af te tikken, dan was je ook af. Je moest dus zorgen dat je de tikker ontliep door over de toestellen te lopen en via touwen, ringen en ik weet al niet wat zo ver mogelijk bij hem/haar vandaan te blijven zonder dus de grond te raken.

Wij kinderen vonden dat natuurlijk het summum, we keken er ook echt naar uit. Ik kan me nu indenken dat die toestellen zo aan het eind van het jaar toch uit de opslag moesten omdat dat en de toestellen zelf moesten worden schoongemaakt en nagekeken om na de vakantie er weer een heel schooljaar tegen aan te kunnen. Zou 'Reis om de wereld' nu nog steeds worden gedaan op lagere scholen?


maandag 22 juli 2019

Friendly weekend

Afgelopen weekend was een weekend van vrienden. Zaterdagmiddag kwamen Rick en Chris op bezoek om na veel te lange tijd weer eens fijn bij te praten over van alles en tegelijkertijd een klein diner te nuttigen. Ik heb pas bloemkoolrijst ontdekt, en vind het zelf erg lekker, zodat ik dat met wat groentes en tandoori kipfilethaasjes uit de oven voor hen had bereid. Als dessert was daar aardbeientiramisu, wat ik bij vriendin Anita had gegeten een tijdje terug, en van wie ik het recept had gekregen. Voordeel daarvan is dat je het een avond van te voren al moet maken omdat het in de koelkast moet opstijven. Het was weer gezellig zoals altijd en we hebben alweer plannen gemaakt voor en volgend uitstapje met elkaar.

Zondag kwamen Steven, Carolien, Kimi en Vikki vanuit het verre Eindhoven om met elkaar in Rotterdam het Stoomschip Rotterdam te bezoeken. Ik ben daar wel eens geweest, maar het blijft een fascinerende en geweldig leuke ervaring om het nog eens te doen. Ze kwamen bij mij voor een bakje koffie om vervolgens op weg te gaan. Rotterdam zou Rotterdam niet zijn als er niet weer eens wegomleggingen waren, zodat we niet meteen de Erasmusbrug op konden draaien, maar via een soort u-bocht constructie kwamen we tóch daar uit waar we wilden zijn. Bij het betreden van de SS Rotterdam werd mij meteen duidelijk gemaakt dat wij hier niet met een boot van doen hadden, maar met een schip. Ja, er is een verschil wat voor ons landrotten niet altijd meteen duidelijk is, en dan het is het StoomSCHIP Rotterdam en niet de stoomBOOT Rotterdam, dat is meer iets voor hoogbejaarde kindervrienden uit Spanje.

Allereerst gingen we lunchen om ons vervolgens te dompelen in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, de gloriejaren van het schip en de grandeur die daarbij hoort. Het is en blijft een geweldige ontdekkingstocht waar de enthousiaste vrijwilligers, oudere dames en heren, waarvan het overgrote deel zelf hebben gewerkt op het schip, een meer dan grote bijdrage aan leveren met hun verhalen over het wat en hoe van de verschillende ruimtes, met hier en daar een persoonlijk tintje. Hoe klein de wereld is bleek wel toen mijn gasten bekenden uit Eindhoven tegenkwamen. What are the odds? Na nog een drankje gedaan te hebben, stond het prachtige weer ons toe om een wandeling te maken over Katendrecht naar Hotel New York. De dag sloten we af met een copieus diner bij Rasa Sayang, waar we tot onze verrassing, nou ja vooral tot die van mij omdat dat nooit is geweest, buiten konden zitten.

Ik kijk terug op een geweldig leuk weekend met fijne mensen. We hebben het goed.


zondag 21 juli 2019

Je laat ze echt niet in de steek

Er zijn teksten die zo binnen komen en de luisteraar/lezer een draai om de oren geven, dat er niets meer aan toe te voegen is. Dit is zo'n tekst uit het repertoire van Jasperina de Jong.

Je Laat Ze Echt Niet In De Steek

Je laat ze echt niet in de steek
Zo één of twee keer in de week
Ga je geregeld naar ze toe
De laatste tijd wat minder vaak
Maar dat is een normale zaak
Het is per slot een heel gedoe

Je hebt je werk en je gezin
Je ouders zien dat zelf wel in
Ze zijn de laatsten om te klagen
En ze zijn kinderlijk verrukt
Als het je eindelijk weer eens lukt
Zo één keer in de veertien dagen

Daar zit je bij ze in de stoel
Met dat vervloekte schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

Nadat er eerst naar het behoort
Naar de gezondheid enzovoort
Omstandig is geïnformeerd
Komt er meer gloed in het gesprek
Aan stof natuurlijk geen gebrek
Er is weer heel wat gepasseerd

Ze waren naar een huwelijksfeest
Was jij er ook maar bij geweest
Het was een dagje om te stelen
De bruid in het lang en prachtig weer
En ze vertellen nog veel meer
Wat je geen ene moer kan schelen

Maar je hebt tact dat scheelt een boel
En bovendien dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

Jouw aandacht is gesimuleerd
Maar zij zijn echt geïnteresseerd
In hoe je zo je leven vult
En je bericht ze mondjesmaat
Over hetgeen je doet en laat

Het vraagt wel veel van je geduld
Precies zoals hij vroeger dee
Slurpt pa luidruchtig van zijn thee
En tic die hem is ingeschapen
Maar ach de opgewonden griet
Die zich zo hevig daaraan stiet
Die is nu zacht en kalm ontslapen

Je geeft ze nooit meer een groot smoel
Want je hebt nu dat schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

Je kijkt die vreemde mensen aan
Ze hebben heus hun best gedaan
Ze deden wat je noemt hun plicht
En straks verteren ze tot stof
Mijn god wat is het leven tof
Wat is het enig ingericht

Want zelf bedoel je het ook goed
Je toon is nu zo honingzoet
Dat het niet langer valt te dragen
En 't afscheid komt al tamelijk gauw
Eigenlijk vlugger dan je wou
't Zit er weer op voor veertien dagen

Dan is er zonder zin of doel
Weer dat vervloekte schuldgevoel
Omdat de strijd is uitgestreden
En zij de nederlaag hebben geleden

© Guus Vleugel, Joop Stokkermans, Jasperina de Jong