woensdag 23 januari 2019

Meer dan duizend woorden

Een vrouw droeg deze slangenkousen in bed, en toen haar been buiten het dekbed stak, dacht haar man met een echte slang van doen te hebben en viel die aan met een honkbalknuppel. 

1960. De zes jarige Ruby Bridges wordt geëscorteerd door een politieman
voor haar eerste schooldag als eerste Afrikaans-Amerikaanse leerling op een
witte basisschool in het zuiden van Amerika. 


1966. Een heel jonge Dolly Parton met haar man Carl Dean met wie ze dit jaar
53 jaar getrouwd is. 

Nadat hij de auto van zijn vader voor een ritje had meegenomen en er een
aanrijding mee kreeg, steekt dit kind nog een sigaretje op voordat hij de
consequenties van zijn daad onder ogen gaat zien. 

dinsdag 22 januari 2019

Verwerking

Het was van de week in de ochtend tussen slapen en waken in toen ik plots verschrikt dacht: Ik ben helemaal niet bij mama geweest op 1 januari. De schrik duurde luttele seconden toen ik me bedacht dat mama al meer dan anderhalf jaar niet meer bij ons is. Ik zal waarschijnlijk over haar gedroomd hebben en nog half daarmee bezig of iets van dien aard.

Eerst nu gaan zo af en toe de gebeurtenissen vlak voor, tijdens en na haar overlijden aan mijn geestesoog voorbij, en dan merk ik dat ik destijds alles als in een soort roes op de automatische piloot heb ondergaan. Ik handelde naar wat er gedaan moest worden, maar als ik er aan terugdenk is het net een film die ik gezien heb en niet dat ik het zelf allemaal heb meegemaakt. Vooral als ik nadenk over de specifieke momenten, als bijvoorbeeld de ochtend na de nacht dat ze was overleden, dat ik naar het ziekenhuis ben gegaan waar de rolstoel nog stond die ze van de revalidatie in bruikleen had, en die ik weer terug moest brengen naar de rechtmatige eigenaar. Met die lege rolstoel, waarin ik haar kort daarvoor naar het ziekenhuis had gebracht, en waar ik nog een aangebroken pakje papieren zakdoekjes in vond, in de metro, vraag ik me af hoe ik dat in godsnaam voor elkaar heb gekregen. 's Middags naar het hospice, waar ze slechts 12 uur is geweest, om haar samen met mijn zus en nichtje uitgeleide te doen naar het uitvaartcentrum. Mijn zus die die dag de kleding heeft uitgezocht en meegenomen om mama er mooi uit te laten zien.

De afspraken met de uitvaartbegeleider, het uitzoeken van de bloemen, het schrijven van de kaarten. De intens lieve vrienden en vriendinnen die me op mijn verzoek lieten, maar toch een vinger aan de pols hielden. De moederdag dat ik haar in het uitvaartcentrum heb bezocht en haar voor het eerst weer zag, en ze er zo mooi uitzag dat ik tegen mijn zus heb gezegd dat ze dinsdags, op mijn verjaardag, als ik er weer heen ging gerust mee kon gaan, en dat ze dat heel fijn vond. De dag erna, de dag van de uitvaart zelf is helemaal in nevelen gehuld. Ik zie alles als filmbeelden terug alsof ik alleen maar een toeschouwer was.

De weken erna het regelen van alle papierwerk en het samen met mijn zus leegruimen van haar woning en alles wat je dan tegenkomt. Uit ieder laatje en elk kastje komen herinneringen, waar we samen dan ook weer herinneringen aan ophaalden. En ook het uitstrooien van haar as, was een onwerkelijk moment. En dan de dromen, bijna iedere nacht dromen over mama. Zoals gezegd, nu komt het pas in fases allemaal weer terug en merk ik dat ik destijds een aantal weken of misschien wel één of twee maanden in een soort cocon heb geleefd en alles werktuigelijk deed, want herinneringen aan andere zaken in mijn leven voelen veel meer aan als iets wat ik echt heb beleefd terwijl ik alles rond deze gebeurtenis als door een soort filter blijf zien.

De werking van de menselijke geest blijft fascinerend, en blijkt verrassend goed te kunnen aanvoelen hoe te moeten schakelen bij ingrijpende situaties zodat het mens zich kan blijven handhaven, zij het op een ander level en met het blijkbaar uitschakelen of verzachten van een aantal prikkels, om dat later in kleine stukjes weer op te voeren, want het moet natuurlijk wel verwerkt, ook al blijft het net of het een ander was die het heeft ondergaan allemaal.




maandag 21 januari 2019

Uitje

Er zat een bedrijfsuitje aan te komen, en het eerste voorstel wat werd gedaan was paintballen. 'Nou kijk...' was mijn reactie op dat idee. Ik doe namelijk niet aan modder, en bovendien hadden ze dat al eens gedaan, er hangt daarvan een foto van in de kantine, en het ziet er niet aanlokkelijk uit. Escape-room was de volgende optie, weer een 'nou kijk...' van mijn kant, licht claustrofobisch als ik ben word ik niet graag opgesloten. Karaoke, wat toen werd geopperd, vond ik dan wel oké, maar daar had een andere collega ernstige bezwaren tegen, zodat de beslissing werd genomen om glow in the dark golf te gaan doen. Glow in the dark golf, ik kende het niet, maar het is een soort minigolf met veel fluorescerende kleuren die oplichten.

Gisteren vond het plaats, we kregen een fluorescerende putter en een fluorescerend balletje en werden vervolgens naar de volledig uit neonkleuren opgetrokken ruimte geleid waar we een parcours van 18 holes gingen doorlopen. Het was leuk om te doen, maar het was geen ontdekking die mijn leven ingrijpend heeft veranderd. Het uur wat ervoor was uitgetrokken was voldoende.

Het is natuurlijk wel altijd leuk om collega's eens in een andere omgeving te zien dan in de werksfeer, en na ons glow in the dark golf avontuur zijn we met elkaar gaan eten wat heel gezellig was.





zondag 20 januari 2019

Jouw ogen

Robert Long, de grote tekstschrijver, componist en zanger, veel te vroeg overleden, maar wat heeft hij een prachtig oeuvre nagelaten met nagenoeg alleen maar pareltjes. Eén van de nummers waar ik het niet droog bij houd is een lied van zijn album 'Voor Mijn Vrienden" uit 1992 getiteld "Jouw Ogen".

Jouw Ogen
Je bent al zolang dood dat ik je niet meer mis
Het is verwerkt, geaccepteerd en weggesleten
Alleen je ogen heb ik nooit kunnen vergeten
Ze waren... ik kan niet zeggen wat het is

Je kon zo kijken met die wonderlijke ogen
Alsof je zien kon wat er omging in mijn ziel
En ik wist nooit of wat je waarnam
Jou in feite wel beviel
Of dat je binnen in me las
Hoe groot de chaos daar soms was
Als ik je, zwak en laf, met iemand had bedrogen

En toen jouw ogen mij allang hadden verlaten
Nooit meer een glimlach of een knipoog, zelfs geen blik
Liep ik nog altijd hardop tegen je te praten
Daar was ik zo op ingesteld
Ik had nog zoveel niet verteld
Die eerste maanden leek ik echt wel niet goed snik

Je bent al zolang weg dat zelfs de spijt verdween
Al ben je dikwijls nog aanwezig in mijn dromen
We zijn weer jong - de desillusie moet nog komen
Je bent zo mooi en je kijkt lachend door me heen

Ik laat je kijken, want ik heb nog geen geheimen
We zijn bezeten van het leven en elkaar
En bij 't ontwaken denk ik droevig:
Was die droom nu nog maar waar
Dan zou het anders zijn gegaan
We hadden meer ons best gedaan
En wie weet was jij misschien dan nog wel bij me

Maar toen jouw ogen mij voorgoed gingen verlaten
Hield ik je hand vast tot je blik tenslotte brak
't Leek of je sliep, of we de dood alweer vergaten
Ik heb je ogen dichtgedaan
En ben toen voor het raam gaan staan
En keek naar buiten
En ik voelde me een zak

Alleen je ogen heb ik nooit kunnen vergeten
Ze waren......
© Robert Long

Afbeeldingsresultaat voor beautiful eyes men

zaterdag 19 januari 2019

10 jaar netwerken

Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.

2009, is alweer tien jaar geleden, wat kan er in tien jaar tijd veel veranderden en wat is er veel gebeurd. Geen weldenkend mens had toen kunnen vermoeden dat iemand als Donald Trump president van de Verenigde Staten zou kunnen worden, bij de naam Brexit hadden we gedacht aan een nieuw soort griepmedicijn. Dat politiek leider van de SGP, Kees van der Staaij, een ‘minder-minder homo’s’ verklaring zou ondertekenen had tien jaar geleden ook makkelijk gekund, want hij en zijn fundamentalistische achterban houden er nu eenmaal middeleeuwse opvattingen op na en die zullen de komende tien, wat zeg ik, vijftig jaar ook niet veranderen. Tien jaar geleden hadden we koningin Beatrix, waren David Bowie, George Michael en Sandra Reemer nog onder ons en betaalden we gewoon nog met de gulden. Oké dat laatste is natuurlijk niet waar, het was even om te kijken of u wel oplet.

Ook als we in ons persoonlijk leven terugkijken is er in tien jaar tijd heel wat gebeurd. Mijn moeder is overleden, ik heb leuke lieve mensen leren kennen terwijl anderen hun eigen weg weer gingen vervolgen. Ik ben na vierentwintig jaar een paar jaar gestopt met sporten, en heb dat vervolgens weer opgepakt. Ik ben begonnen met het schrijven van een dagelijkse blog, met op de teller op dit moment 2841 blogs, wat weer heeft uitgemond in de tweewekelijkse column voor ‘Uit De Kast’ van Radio Capelle, welke ook gepubliceerd wordt op de website van onze vrienden van Roze Golf. En ook ben ik na 35 jaar werkzaam te zijn geweest bij een groot bedrijf als boekhandelaar wegens een faillissement zonder werk gekomen, ben een periode werkloos geweest, heb tussendoor tijdelijk- en vrijwilligerswerk gedaan, en heb sinds oktober een partiële baan tot in ieder geval mei met kans op verlenging. Dit alles en nog veel meer in slechts tien jaar tijd.

Toen ik in februari 2016 zonder werk kwam ging er een onbekende wereld voor me open. Ik had altijd gewerkt en betrad nu het glibberige pad van de werkloosheid. Als vijftigplusser sta je met zo’n dertig nul achter, maar daar had het UWV iets op gevonden. Ik kreeg met mede vijftigers een cursus solliciteren aangeboden, waarbij tijdens de eerste bijeenkomst de cursusleidster middels een powerpoint presentatie een hele waslijst aan voordelen liet zien die wij als oudere menschen hadden ten opzichte van de jongeren. Het antwoord op mijn vraag waarom dan de hele gang niet vol stond met werkgevers die zich verdrongen om ons in dienst te mogen nemen moest ze echter schuldig blijven. Wat voor mij nieuw was, was dat je als werkzoekende dan wel werknemer jezelf heel erg in de picture moet zetten, daar waar je vroeger gewoon je werk deed waarvoor je was ingehuurd en daarop werd beoordeeld, moet je jezelf nu profileren in een bilateraal overleg of door middel van een ‘elevator-pitch’, bovendien dien je te netwerken. Er was weer een powerpoint die liet zien dat de meeste banen werden gevonden door netwerken. Ik geloof dat het percentage 70/30 was ten opzichte van zichtbare vacatures.

Netwerken en mezelf ophemelen, in beide ben ik niet goed. Noem het gerust een gebrek van mijn kant maar als er mensen om me heen zijn die zichzelf tot het middelpunt bombarderen, blijf ik in plaats van de strijd aan te gaan liever aan de zijkant staan en gun hen de aandacht die ze willen. Netwerkborrels, ik heb het geprobeerd, maar in grote groepen ben ik niet zo in m’n element. Hoe meer mensen, hoe onzichtbaarder ik word, ik sla dicht en word één met de muur waar ik voorsta of de stoel waar ik op zit. Ik ben naar netwerkbijeenkomsten geweest van het UWV, en ook naar Mankracht Rotterdam, een, zoals ze het zelf noemen, homonetwerkborrel. Van beiden ben ik vroegtijdig enigszins naar adem happend weggegaan, omdat te veel mensen bij elkaar verlammend op me werkt. En ja, dat ligt aan mij, want in kleine gezelschappen kan ik me prima handhaven en ben ik mijn bruisende licht ironische relativerende zelf, maar dat valt weg zodra het voor mijn gevoel te druk wordt en de alfa mensen het overnemen.

Mankracht Rotterdam is natuurlijk wel een erg leuk initiatief en bestaat deze maand precies tien jaar. Het richt zich op homomannen in de regio Rotterdam om maandelijks, de derde donderdag in de maand, te netwerken, maar ook om gewoon met bekenden bij te praten en te borrelen. Vast onderdeel is een gast die wordt geïnterviewd, van politici en zakenmannen tot tv-persoonlijkheden en kunstenaars. Naast de maandelijkse borrel worden er ook een aantal activiteiten georganiseerd, zoals een barbecue in de zomer, een kerstdiner en culturele uitjes. Het is vanaf dag één erg succesvol gebleken en een gat in de markt. Misschien een idee voor andere regio’s in het land om zoiets op te gaan zetten. Want dat het voor mij persoonlijk te massaal is doet natuurlijk niets af aan het feit dat zovele anderen er plezier aan beleven en er naast gezellig borrelen aan het netwerken kunnen slaan. Ik feliciteer ze dan ook hartelijk met dit tweede lustrum en ik zou zeggen op naar de volgende tien jaar!



donderdag 17 januari 2019

Minder, minder

Het is nu zo'n anderhalve week geleden, en het heeft heel wat regenboogstof doen opwaaien, de vertaling van de Nashville Verklaring en de ondertekening ervan door fundamentalistische gristenen waaronder politici, met als beschamend kopstuk de voorman van de mannenbroeders van de SGP, Kees van der Staaij. Peter Verheij, loco-burgemeester en wethouder te Alblasserdam eveneens van de SGP, snapt het niet zo heel erg, die heeft het over 'een mooi Nederlands initiatief'. Euh, lieve Peter, het is een Amerikaans initiatief, het is enkel vertaald in het Nederlands. Verder noemt hij het 'helder, duidelijk, mooi en nodig als uit één mond'. Nou, daar zijn op z'n zachts gezegd de meningen nogal over verdeeld, zo hebben we, gelukkig, kunnen merken.

Geloof en de lhbt-wereld, dat gaat nooit echt lekker, wat dat betreft kunnen de gristenen hand in hand gaan met o.a. de orthodoxe Jodenkes en de extremistische islamietjes, maar dat zal niet mogen van God, Allah of Jahweh, want gadverdamme, zo heeft het opperwezen het niet bedoeld weten zij heel zeker. Iets zeker weten terwijl het een geloof betreft, kan ik op zich al vrolijk van worden. Maar mogen zij dat dan niet vinden? Natúúrlijk mogen ze dat, we leven vooralsnog in een vrij en democratisch land, vind vooral wat je vindt, maar begrijp dan ook dat anderen iets anders kunnen vinden, en het wegzetten van groepen mensen is nu eenmaal niet zo sympathiek. Zeker als je je mond vol hebt over naastenliefde en selectief shopt uit een eeuwenoud door mensen geschreven en steeds weer, al gelang naar de mores van de tijd, herschreven boek.

Tegen Kees van der Staaij is door verschillende mensen aangifte gedaan wegens discriminatie. Zij vinden dat hij als politiek leider trouw heeft gezworen aan de grondwet en met de ondertekening van de Nashville Verklaring Artikel 1 overtreedt. Zijn collegaatje Geert Wilders heeft dat ook aan zijn broek hangen, hij heeft in maart 2014 tijdens de uitslagenavond van de gemeenteraadsverkiezingen zijn kritiekloze achterban toegesproken en gevraagd of zij meer of minder Marokkanen wilden, waarop ze 'minder, minder' scandeerden. Opnieuw, het is niet zo sympathiek om groepen mensen weg te zetten. Deze gebeurtenis werd hoog opgenomen, en er werd aangifte tegen Geert gedaan waarop er, tot op de dag van vandaag, diverse rechtszaken volgden, en hoewel het incident één keer heeft plaatsgevonden, lijkt het vanwege de herhalingen van het vermaledijde filmpje, als over de rechtsgang wordt bericht, of de man doorlopend 'minder. minder' scanderend door het leven gaat.

Vind ik dat Geert vervolgd had moeten worden? Nee, hij mag dat vinden. Vind ik dat Kees vervolgd moet worden? Nee, hij mag dat vinden. Vervolgens mogen wij weer van alles over hen vinden of onze schouders ophalen over zoveel kortzichtige domheid, om ze vervolgens wel in de gaten te houden want het zijn beide vrij griezelige standpunten. Maar omdat wij in dit land niet met twee maten meten, ga ik ervan uit dat als de ene parlementariër voor vermeende discriminatie wordt vervolgd, de ander dat lot dan ook zal moeten ondergaan. Gelijke monniken, gelijke kappen (pun intended). Met andere woorden 'minder, minder Marokkanen' scanderen staat volgens mij gelijk aan het ondertekenen van een verklaring met als strekking 'minder, minder homo's'.


woensdag 16 januari 2019

In Memoriam: Carol Channing

Carol Channing was een in de Verenigde Staten veelvuldig gelauwerde actrice, zangeres en comédienne, met een carrière die acht decennia omvat. Haar werkterrein bevond zich voornamelijk in het theater, zij was het die voor het eerst "Diamonds Are A Girl's Best Friend" zong in haar rol van Lorelei Lee in "Gentlemen Prefer Blondes" in 1949. Haar signature rol was die van Dolly Levi in de musical "Hello Dolly". Ze speelde Dolly voor het eerst in 1964, en prolongeerde die rol in 1977, 1981 en 1994.

Ze speelde in een klein aantal films, waarvan de bekendste "Thoroughly Modern Millie" is, samen met Julie Andrews en Mary Tyler Moore. Carol kreeg een Golden Globe voor die rol. Op TV is ze in verschillende series te zien geweest, waar onder "Magnum PI" en "The Nanny" waarin ze nagenoeg altijd zichzelf speelde. Haar laatste TV optreden was in "RuPaul's Drag Race" in 2016.

Carol is vier keer gehuwd geweest en heeft één zoon. Relativerende humor was haar niet vreemd, toen in 1973 bij het Watergate schandaal naar voren kwam dat ze op de 'vijandenlijst' van Richard Nixon stond, was haar reactie: 'Het is mij een grote eer op die lijst voor te komen. Ik denk wel de grootste eer in mijn carrière'. Carol is 15 januari 2019 overleden, ze zou 31 januari 98 jaar zijn geworden.



dinsdag 15 januari 2019

De schooldokter

Van de week haalde ik het verhaal over de schooldokter weer eens op. Toen ik op de lagere school zat kwam op gezette tijden (twee, drie keer per jaar?) de schooldokter op school, waarbij het zaak was dat je met je moeder of vader bij de dokter langs ging. Terugkijkend komt het op mij over als het verlengde van het consultatiebureau.

Het zal in de tweede of derde klas geweest zijn dat mijn moeder besloot dat wij de schooldokter niet meer gingen bezoeken. Na een eerder klein akkefietje was de relatie tussen mijn moeder en de dokter al broos maar na het incident met het bedlampje was het duidelijk. Wij lieten de dokter voortaan links liggen. Mijn moeder had aangekaart dat ik zo slecht in slaap kwam. De schooldokter had gevraagd of ik van lezen hield, ja dat hield ik, en zo stelde ze voor om een lampje boven mijn bed te bevestigen om voor het slapen gaan nog wat te lezen, dan zou ik vanzelf in slaap vallen. Het advies werd opgevolgd.

De keer erna vertelde mijn moeder dat het bedlampje niet erg had geholpen, ik bleef namelijk lezen en viel helemaal niet in slaap. 'Bedlampje?!' riep de dokter uit. 'Wat is dat voor een bespottelijk idee?!' Mijn moeder deelde mee dat het idee van de dokter zelf kwam. 'Dan ben ik een slechte raadgeefster geweest', was haar reactie. Het was de laatste keer dat wij de schooldokter hebben bezocht. En ja, het lampje bleef en ik heb nog vele mooie boeken gelezen. En met dat slapen is het ook goed gekomen.

Maar omdat voor mijn gevoel, wat ik al eens eerder heb gemeld, de lagere school er nog steeds zo uitziet zoals ik het in 1977 heb achtergelaten. En ja, ik weet heus wel dat het niet zo is, maar bij gebrek aan kinderen heb ik niet zo'n beeld van de lagere school anno nu. Heb ik plots de brandende vraag of de schooldokter al die veranderingen heeft overleefd en nog steeds deel uit maakt van het schoolleven of is hij/zij weggesaneerd? Die van mij had niet zo heel veel toegevoegde waarde, zoals u zult begrijpen.


maandag 14 januari 2019

Toen was geluk...#25

Bijna niemand doet het meer, ansichtkaarten versturen vanaf het vakantieadres, het is aan het uitsterven en zal op den duur volledig verdwijnen. We hebben immers de smartphone waarbij we live kunnen laten zien hoe goed we het hebben in den vreemde. Vroeger moest dat met ansichtkaarten, want de drang aan anderen te laten weten dat we het o zo leuk hebben is van alle tijden. Zeker toen in de jaren zeventig het massatoerisme een hausse beleefde en mensen veel vaker naar het buitenland gingen, met name Spanje was enorm populair.

Het was een van te voren al bekende activiteit in de vakantie, het uitzoeken van de ansichtkaarten, het kopen van de postzegels, en tijd inruimen om de kaarten te schrijven. Het adressenboekje met adressen van de familie en vrienden had je van thuis meegenomen. Op het kaartje moest natuurlijk staan hoeveel graden het was, want Nederlanders hebben over het algemeen een zon- en warmtefetisj, daarnaast een klein verhaaltje over het lekkere eten en het fijne hotel. Zaak was wel dat je de kaartjes aan het begin van de vakantie schreef en op de bus deed, anders kon het zomaar zo zijn dat je al lang en breed weer terug was eer dat ze hun bestemming hadden bereikt. Ik weet nog dat we thuis, net als met kerst, rond de vakantietijd ook een hele slinger met kaarten hadden hangen van vakantie vierende familie en vrienden. 

En wat we nu middels sociale media doen is eigenlijk hetzelfde, ik zie iedere zomer dat mensen de temperaturen niet alleen van hun vakantieadres, maar ook hier in Nederland meedelen, terwijl als het in Brabant, Drenthe en Flevoland bloedverziekend heet is, is het dat bij mij ook. Nu schrijven we niet alleen dat het eten lekker is, we krijgen er gelijk beelden bij. Jammer is wel dat er mensen zijn met een, laten we zeggen, wat negatieve inslag die hoe leuk het ook is, altijd wel iets op kunnen noemen wat minder of niet leuk is en daar dan niet hun schouders over op halen, maar vinden dat het benoemd moet worden in plaats van het weg te strepen tegen al het fijne wat er tegenover staat. Ik neem zulks altijd in verwondering tot me.

Toch waren die kaartjes erg leuk. Ik heb in de berging nog een hele grote doos vol met kaarten verstuurd door familie en vrienden van vroeger van hun respectievelijke vakantieadressen. Sommige van de afzenders zijn niet meer onder ons en dan is zo'n kaartje wat een leuk gebaar was ineens een kleine schat.




zondag 13 januari 2019

Wonderlijk

Toen ik in het theater zat bij de voorstelling van Simone Kleinsma en ze dit lied, 'Wonderlijk', inzette, voelde het alsof ik helemaal alleen in de zaal was en ze het alleen voor mij zong, zo kwam het binnen. Het was bij mij nog niet zo lang geleden toen, en het kan zomaar zijn dat ik een traantje heb weggepinkt. De kracht van woorden op muziek en het vermogen om het recht in de harten van het publiek te zingen.

Wonderlijk

Ik, in m'n jas, achter glas
op een lente-terras
want de wind was nog kil
op die dag in april
dacht ineens: Daar loopt mam
wat wonderlijk.

Jij, jij bleef even staan
keek me door het glas aan
en de wereld viel stil
op die dag in april.
Dat is voor Amsterdam uitzonderlijk.

De mensen stonden stil
zelfs de duiven in hun vlucht
hingen als bevroren doodstil in de lucht.
Er was ook geen geluid
verdwenen was de wind.
Toen zei je door de ruit
hoe gaat het met je, kind?

Ik, ik keek je aan
zag je werkelijk staan
op de dam goed gekleed
zoals jij altijd deed
vroeg: Hoe kan dat nou mam?
Wonderlijk.

Maar voor je iets kon zeggen
werd je door licht omgeven
en kwamen met die kille wind
de duiven weer tot leven.
De trams gingen weer rijden
en ook op het terras
leek het niemand opgevallen
dat jij er even was.

Ik, ik zag weer je lach
in de lente die dag
maar ik zag het alleen
zei toen zacht voor me heen:
Het gaat goed met me mam.
Tja, wonderlijk.

© Frans Mulder, Bernd van den Bos, Simone Kleinsma






zaterdag 12 januari 2019

Presentatie Arthur Rosenfeld

Vriend Rick nodigde me van de week uit om naar een voorstelling te komen waarin hij ook zou meespelen. Dat gebeurt wel vaker, maar deze keer was het een bijzondere eenmalige voorstelling, een dansvoorstelling zelfs, geregisseerd door de choreograaf Arthur Rosenfeld, een gast bij Theater Babel waaraan Rick verbonden is.

Arthur Rosenfeld is van Nederlands-Amerikaanse oorsprong en heeft een prachtige staat van dienst, hij heeft gedanst bij Tanztheater Wuppertal van Pina Bausch en was artistiek leider van zijn eigen gezelschap Meekers waar hij danstheater voor alle leeftijden lanceerde. Sinds 2016 is hij met pensioen, dus hóeft hij niet meer, maar ideeën blijven toch komen, vandaar dat hij de uitdaging is aangegaan om binnen een korte tijd een presentatie samen met de mensen met en zonder beperking van Theater Babel te maken.

De voorstelling was gelukkig weer eens op de unieke locatie aan de Mathenesserdijk, welke een plaatsje in mijn hart heeft. Daar ontmoette ik Rick's man Chris en konden we even bijkletsen voor de voorstelling ging beginnen. Aan de muziek en de choreografieën, en ja, ook aan zijn naam natuurlijk, konden we merken dat er Jiddisch bloed door de aderen van Arthur stroomt. Stenen waren belangrijke rekwisieten, maar wat verbeelden ze nu? De ziel? Het hart? Of een draagbare eenpersoons mini klaagmuur? Ook was er een belangrijke rol weggelegd voor de 'verboden vrucht', de appel. Er was bij dat onderdeel publieksparticipatie en de keus was gevallen op Chris, die aangespoord door één van de speelsters de rol van verleidelijke slang op zich mocht nemen. Leuk was het dat Rick zich later ook in die scene moest mengen, zodat ik de unieke en, naar ik zomaar verwacht, enige kans kreeg om Rick en Chris samen in een stuk te zien. Het was voor de spelers fysiek een zeer intensieve voorstelling. Ik heb Rick als een hinde over het toneel zien huppelen, maar ook samen met zijn collega's als verwende kinderen krijsend en trappend op de grond zien liggen. Er zat veel humor in, één van Arthurs kenmerken in zijn producties, en je zag dat de spelers het zelf ook erg leuk vonden. Na de voorstelling de gebruikelijke nazit met het publiek en de acteurs met een hapje en een drankje. Wat een heerlijk begin van het weekend!

Rick in zijn rol.

Het was vrij intensief.
Rechts choreograaf Arthur Rosenfeld.


vrijdag 11 januari 2019

Massage

'Heb jij wel eens een massage gehad?' vroeg vriendin Talitha aan me, nadat ze uitvoerig had verteld over de geweldige ervaring bij QoQo massage clinics in Rotterdam. Op medisch noodzakelijke fysiotherapeutische massage vanwege mijn rugklachten na, had ik er geen ervaring mee. Ze wilde me graag trakteren op een massagebehandeling, en omdat ik wel voelde dat mijn schouders en nek dat misschien eens konden gebruiken leek me dat een puik idee.

Gisteren was het moment, en we hadden een duo kamer, niet dat je veel praat maar het heeft toch iets gezelligs, ook voor de masseurs is dat leuker natuurlijk. Binnen één minuut constateerde de dame die mij masseerde dat het wel heel erg vast zat allemaal, ze deelde het mee op een toon alsof dit wel eens een klus kon worden en om me voor te bereiden op wat komen ging. Het kwam er eigenlijk op neer dat ik een 1 meter 85 lange spierknoop ben met een hartslag. Met haar vakkundige handen en technieken ging ze me te lijf. Letterlijk. De pijn mensen, de snijdende pijn! Knopen werden gladgestreken, spieren werden weer op ordentelijke wijze in mijn lichaam herschikt. Mijn hoofd lag in het gat van de tafel, gelukkig maar, want de grimassen die ik maakte zouden geen prettige aanblik zijn. Marteling is een groot woord, maar ik had gerust bekentenissen gedaan als mij dat was gevraagd, ook van zaken waar ik niets mee te maken had. 'Ik zal mijn ellebogen moeten gebruiken', hoorde ik haar meedelen op een manier alsof de grote middelen die normaliter achterwege blijven voor mijn verkrampte lichaam tevoorschijn moesten worden gehaald. Als het te heftig was moest ik het aangeven, maar ik ben een grote jongen, ook toen de masseuse die met Talitha in de weer was opmerkte dat ze mijn lichaam vanaf waar zij stond hoorde kraken, gaf ik geen krimp, of nou ja, er ontsnapte af en toe wel even een klein gesmoord kreetje. 'Wel regelmatig ademhalen hoor', raadde mijn dame aan, 'Ik ga daarin mee met de massage'. Pas toen signaleerde ik dat ik bij heel pijnlijke momenten mijn adem inhield.

Na afloop voelde het of mijn schouders en rug één grote blauwe beurse plek waren, maar tegelijkertijd voelde het ook goed. De laatste tien minuten mocht ik op mijn rug gaan liggen en zijn mijn hoofd en nek gemasseerd en dat voelde na de temptatie die ik had ondergaan als een weldaad. Het was een intense, pijnlijke maar ook geweldige ervaring. Het feit dat het zo erg vast zat bij me geeft aan dat ik dit dus vaker moet gaan doen, want door de pijn heen voelde mijn lichaam wel aan dat dit goed was. En als ik het vaker doe wordt de pijn natuurlijk ook minder. Bonus-ontdekking was dat zij ook een filiaal hebben op loopafstand van mijn huis. Ga ik zeker eens proberen, maar de lat ligt hoog, want de dame die mij gemasseerd heeft, heeft dat meer dan uitstekend gedaan. Talitha heeft al een favoriete masseuse, die haar behandelde gisteren, en voor nu heb ik die ook. Namen van beide dames kunnen we doorgeven bij een volgend bezoek, want we gaan zeker nog eens samen.




donderdag 10 januari 2019

20 Augustus 1999

Het winkelcentrum waar ik werk blijkt weer aan een opknapbeurt en tevens uitbreiding toe te zijn, zo kwam mij onder ogen. Er zijn grootse plannen. Mijn eerste reactie was: 'Alweer? Het is toch nog niet zo lang gelden onder handen genomen.' Dit 'niet zo lang geleden' bleek twintig jaar geleden te zijn. Ik werkte toen ook in dit winkelcentrum, bij een andere werkgever. Mijn tweede reactie was: 'Als nu maar niet weer het hele plafond naar beneden komt.'

We schrijven vrijdag 20 augustus 1999, de te verwijderen plafondplaten van het grote plein in het overdekte winkelcentrum lagen op een steiger om afgevoerd te worden. Door redenen die nog steeds onbekend zijn is in een soort domino-effect het complete plafond in een donderend geraas in de vroege ochtend naar beneden komen zetten. Het moet rond half tien zijn geweest want collega Carla zat aan de koffie in de kantine en dacht: 'Nou Car, daar ga je'. Het was in de periode dat er hevige aardbevingen waren Turkije waarvan we de afschrikwekkende beelden op tv zagen, en hoewel zulke bevingen hier niet voorkomen, weet je niet wat je overkomt als het hele gebouw schudt door de honderden platen van zo'n 25 kilo per stuk die in één keer van 12 meter hoog naar beneden kwamen zetten. Collega Astrid is hysterisch gillend rennend door de gang gesignaleerd. Ik was er niet, ik kwam pas 's middags in totale onwetendheid van de andere kant aan en vond het opvallend rustig in de winkel, maar ik werd snel bijgepraat, het bleek dat de winkels allemaal dicht waren.

Ook hoorde ik de verhalen van klanten die niet weg wilden toen er geëvacueerd werd, en een dame die meedeelde toch echt nog naar de Hema te moeten, aan de overkant van het plein en daar klunend over de platen heen is gegaan om daar aangekomen te merken dat ook die was gesloten. Zo rond de klok van drie gingen wij en de andere winkels weer open, waar we werden bevolkt door ramptoeristen.

Door het vroege tijdstip waren er gelukkig maar twee lichtgewonden, zou het een uur later gebeurd zijn zou het er gewemeld hebben van de winkelende mensen. Ik hoop dat het bij de aanstaande verbouwing minder onstuimig zal gaan.


woensdag 9 januari 2019

Nutteloze weetjes

Tachtig procent van alle avocado's wereldwijd stammen af van één boom
die in 1926 uit een destijds onbekend zaad was gegroeid.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
James Barrie, de man die Peter Pan verzon, heeft de rechten ervan
geschonken aan Great Ormond Street Hospital, een kinderziekenhuis in
Londen. De royalties ondersteunen tot op de dag van vandaag, meer dan
tachtig jaar na de dood van James, nog steeds het werk van dit ziekenhuis.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In 1992 was een gepensioneerde man met een een metaal detector op zoek
naar zijn verloren hamer. Tijdens zijn zoektocht vond hij een Romeinse
schat met 15234 munten. De Britse regering gaf hem en de eigenaar van
het land £1.75 miljoen voor het vinden van de schat. Later vond hij ook
de hamer.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Toen koningin Elizabeth aan prins Harry en prins William had gevraagd
om haar te helpen haar voicemail in te spreken, namen ze de volgende
voicemail begroeting op: "Hey wassup! this is Liz, Sorry, I'm away from
the throne. For a hotline to Philip, press one. For Charles, press two. And
for the corgis, press three."
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Grant Storms, een pastoor die een campagne leidde om het gay en lesbian
Southern Decadence Festival in New Orleans te stoppen vanwege de
losbandigheid in zijn ogen, is later gearresteerd voor het publiekelijk
onaneren in het park.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Een boom die was geplant ter nagedachtenis aan George Harrison van
de Beatles, is doodgegaan doordat deze was geteisterd door kevers.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nadat hij had gadegeslagen dat klanten geld betaalden om koekjes te kopen
in een winkel, kwam een hond een blad aanbieden aan de verkoper. De
medewerkers in de winkel besloten mee te spelen, en nu komt de hond
iedere dag koekjes 'kopen' in de winkel.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Studies hebben aangetoond dat stellen die gelukkig zijn veel minder over
hun partners posten op sociale media, en dat stellen die dat veel meer doen
vaak erg onzeker over hun relatie zijn.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In 1988 had een Braziliaans tijdschrift voor de grap aangekondigd dat een
aap kandidaat was voor het burgemeesterschap van Rio de Janeiro. Hij kreeg
400.000 stemmen en eindigde op de derde plaats van twaalf kandidaten. Dat
geeft wat meer inzicht in de keuze van het volk voor de rechts
populistische Jair Bolsonaro als president van Brazilië onlangs.


Harry, William en Elizabeth.

Grant Storms.


maandag 7 januari 2019

Nashville Tennessee

Nashville in de staat Tennessee, het eerste wat dan in me opkomt is country muziek, prettig in het gehoor liggende liedjes wat de Amerikaanse equivalent is van muziekfeest op het plein-achtige hitjes. Het tweede waar ik aan denk zijn rednecks en het ultrarechtse gedachtegoed dat zij aanhangen. Discriminatie van alles en iedereen die niet wit, hetero en man is is er gemeengoed. Zorgelijk, verwerpelijk maar niet verwonderlijk dat daar het 'Nashville Statement' vandaan komt, een in 2017 opgestelde verklaring bestaande uit veertien artikelen waarin staat dat het huwelijk door God bedoeld is als levenslange verbintenis tussen één man en één vrouw. Dat de meeste countryliedjes over overspelige echtelieden gaat vind ik dan weer hilarisch leuk. Ook worden homoseksuele relaties afgewezen evenals transgenders.

Die gekke Amerikanen toch, het is een tekst vol met discriminatie, transfobie, homohaat en claims op basis van het sprookjesboek de bijbel. Daar zou je hier eens mee moeten aankomen..... Nou, er is hiermee aangekomen, er is een Nederlandse vertaling van gemaakt, en bovendien door honderden radicale gristenen ondertekend. In de tekst staat bijvoorbeeld dat homo's, lesbiennes en transgenders 'te genezen' zijn. Ook is er in te lezen dat mannen en vrouwen ongelijk zijn. Naast docenten, priesters, predikanten en dominees is het document ook ondertekend door Kees van der Staaij van de SGP, u weet wel de man die meende dat een vrouw door een verkrachting niet zwanger zou kunnen raken, omdat haar lichaam dat blokkeert volgens Kees. Je vraagt je af wie zijn schoenveters 's morgens strikt.

Belangrijk om te vermelden dat er gelukkig ook gristenen zijn met hersens die zelf na kunnen denken en vinden dat dit absoluut niet door de beugel kan. Wat Kees betreft, die man is niet minder erg dan een haatzaaiende imam, uitzetten kunnen we hem niet, afzetten wel, zo'n geestelijk verwarde geïndoctrineerde enge man hoort niet in de Tweede Kamer thuis.


Kees van der Staaij. 

zondag 6 januari 2019

De ijssalon

Aangezien ik regelmatig verkondig dat we wel wat zuiniger mogen zijn op ons muzikale culturele erfgoed omdat er zo ongelooflijk veel moois is om trots op te zijn, wil ik dit jaar iedere zondag een liedtekst plaatsen. Ja, die kun je ook horen als je het desbetreffende lied opzet, maar tussen iets lezen of iets horen zit een wezenlijk verschil. De keuze maak ik als ik in de week ervoor random een lied voorbij hoor komen uit mijn eigen collectie waardoor ik (opnieuw) geraakt wordt. Deze week is het het lied "De IJssalon", geschreven door Lennaert Nijgh en Boudewijn de Groot, opgenomen door Liesbeth List.

De IJssalon

Zomeravond in de regen, warm en grijs en licht om negen uur.
En even later in de straten een laatste gloed van zon.
Ik weet nog goed dat ik toen alles kon.
Ik hoefde niet naar bed en ik mocht zomaar mee
Met de blauwe tram door de duinen naar de zee,
Naar het strand en naar de ijssalon.

Zeewind speelde met de vlaggen
En iemand zei dat je weer lachen mocht.

Mijn interesse gold de flessen,
Geslepen kleuren glas.

Ik wilde ook een ijsje voor mijn beer
En hij moest ook een lintje
Als ik zelf droeg op mijn jas.
Oranje als de flessen en de zon in 't spiegelglas.
O, de wind rook zacht naar zout en teer.

En aan de toonbank twee soldaten
Waarmee mijn vader aan het praten was,
Die naar me lachten toen ik achter zijn rug gezichten trok.
De jongste kocht vanille-ijs voor mij.
Toen tilde hij me op en keek me even aan
En zei in een taal die ik niet kon verstaan:
Als ik terugkom, is ze even groot als jij.

©Lennaert Nijgh, Boudewijn de Groot, Liesbeth List


zaterdag 5 januari 2019

Ageing

Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.

Mijn lieve moeder had een soort mantra: ‘Oud worden is fijn, maar oud zijn is niks aan’. Zij doelde daarmee op haar broze gezondheid en de lichamelijke ongemakken die dat tot gevolg hadden. Op andere momenten, als het qua gezondheid best goed met haar ging, kon ze ook ruimhartig haar zegeningen tellen. En ik denk dat ze daarmee precies de vinger op de zere plek legde ook al is het een cliché, gezondheid is het aller-allerbelangrijkste in het leven. Daar waar na genoeg alles maakbaar is en je zelf keuzes kunt maken, is gezondheid iets waar een mens geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb mensen die zeer gezond leefden vroegtijdig het tijdelijke met het eeuwige zien verwisselen. En wat is vroegtijdig in deze? Is er niet het aloude gezegde dat je gaat als het je tijd is? Een gezegde welke is voortgevloeid uit de onmacht die mensen voelen ten opzichte van ziektes en kwalen en waarmee men in feite acceptatie onder woorden wil brengen. Er wordt ten aanzien daarvan niet gekeken naar leeftijd, rijkdom, status en of men wel een goed mens is, er heerst willekeur. Er zijn kinderen die sterven als gevolg van een terminale ziekte terwijl er nazi’s zijn die de meest verschrikkelijke dingen hebben gedaan en gewoon tot ver in de negentig ergens in Zuid Amerika een onbezorgd leven leiden.

Naast dat je een ongelooflijk gelukkig mens bent als je gezond bent, is ouder worden voor velen toch wel een dingetje. Dat we gezond zijn nemen we te vaak als een vanzelfsprekendheid aan, zodat we ons druk kunnen maken om andere zaken. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst, al zou ik daar in de wereld van nu niet zo heel erg zeker van zijn, maar dat is een andere discussie. Vandaar dat men over het algemeen zo lang mogelijk jong wil zijn, vaak tegen de klippen op. Je hoeft natuurlijk niet zoals in vroegere tijd vanaf je veertigste je in donkere kleding te hullen en alle vreugde uit het leven te bannen omdat je nu eenmaal van middelbare leeftijd bent. Maar sommigen schieten zo door in het hijgend hip willen doen dat het iets sneus krijgt. Niets is toch plaatsvervangend schaamtevoller dan middelbare mannen die tenenkrommende paringsritueel-achtige opmerkingen maken naar dat leuke jonge kassameisje of die prettig ogende achttienjarige restaurantmedewerker. 


In de gaywereld speelt jeugd en het jong zijn een onevenredig grote rol, met als direct gevolg dat oudere heren met een lichaam wat daarbij past zich desalniettemin in kinderkleding hullen. Het meest afschrikwekkende voorbeeld daarvan heb ik jaren geleden gezien, maar het staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Een man van zo rond de vijftig had een vriendje van plus minus dertig jaar jonger, maar verontrustender was dat zij gekleed waren in exact dezelfde kleding. Ik weet nog dat ik door die aanblik een weinig gevomeerd heb in mijn mond. Tegelijkertijd moet ik ook mijn hand in eigen boezem steken, want er is een tijd geweest dat ik het ouder worden ook lastig vond. Of dat werd ingegeven door mijn omgeving of dat ik dat zelf ook echt vond loopt een beetje door elkaar heen. Feit is dat ik nu als middelbare man er niet meer aan moet denken om tiener of twintiger te zijn. En natuurlijk is het zo dat als ik nu in m’n boxertje voor de spiegel sta ik regelmatig denk: ‘O, zit dat nu zo?’. Het lichaam leidt een eigen leven, haar wordt wat grijzer en er komt zo hier en daar een lachrimpeltje bij, maar daar waar ik vroeger dacht dat zulks gelijk stond aan de dood, tel ik nu de zegeningen van het middelbaar zijn. Eén van de grote voordelen vind ik dat je langzaam steeds meer opgaat in de omgeving, je wordt nog wel gesignaleerd, maar meer als iets wat er nu eenmaal is. Daarnaast hoef je niet zo veel meer. Als jong mens wordt er van je verwacht dat je met alle trends en hypes meedoet. Op mijn leeftijd is het een keuze of je de allerlaatste gadgets deel laat uitmaken van je leven of dat je het lekker aan je deur voorbij laat gaan. De tijd van oogsten is aangebroken.

En bij oogsten hoort dat je steeds meer dingen gaat doen die je leuk vindt. Toen ik in oktober 2016 werd gevraagd het stokje over te nemen van Jan de Grauw als columnist bij ‘Uit De Kast’, waren dat grote schoenen om te vullen, maar heb ik er volmondig ‘ja’ tegen gezegd want schrijven is iets wat ik enorm leuk vind. Gelukkig is het schrijven van columns heel persoonlijk, en heeft een ieder die schrijft een eigen stijl die naarmate je het meer doet zich steeds blijft ontwikkelen, dat maakt en houdt het voor de schrijver zelf ook leuk. Nu ik de aanvankelijke weerzin van het ouder worden wel achter me heb gelaten, me senang voel en ik alles wat me in deze schemerjaren ten deel valt in dankbaarheid aanvaard, kijk ik vol bewondering naar hoe de nu inmiddels tachtigjarige Jan zijn leven tot nog toe heeft geleid en hoe hij dit nu nog steeds vol met leuke en interessante activiteiten invult. Kunst in de breedste zin van het woord heeft altijd als een rode draad door zijn leven gelopen, en nog. Hij geeft les aan het Centrum voor de Kunsten in Barendrecht, en tweemaal per jaar reist hij af naar Gambia en Senegal om er les te geven en er werk te verrichten voor Stichting Dem Daradje. Tevens bekleedt hij voorzittersfuncties bij Stichting Kunstroute Kralingen-Crooswijk, bij de Landelijke Jury van het Talens Palet en in Polen bij de Jury van de Internationale Pastel Biënnale voor kunstenaars.

Als je, als de gezondheid het toelaat, tot op hoge leeftijd je zo passievol kan blijven inzetten voor datgene wat je het allerleukste vindt heb je het ouder worden begrepen en ben je daar eigenlijk helemaal niet zo mee bezig. Jan Rot heeft een meer dan prachtige hertaling gemaakt van het wonderschone ‘Hier Encore’ , met als titel ‘Eeuwig Jong’, en wie anders kan dat beter en invoelender brengen dan de onlangs zesenzeventig jaar geworden Rob de Nijs.


vrijdag 4 januari 2019

Love, Simo...uh...Marc Marie

Kent u dat? Dat u ergens leest over een film of er zelfs een preview van ziet en denkt: 'Daar moet ik heen!' Maar door uitstelgedrag ontdekt u bij het volgende moment dat u er weer aan denkt dat de film al lang weer uit de bioscoop is verdwenen. Ik heb dat regelmatig, zodoende heb ik aardig wat films die ik ooit in de bioscoop wilde bekijken uiteindelijk gezien als ze op dvd uit waren gekomen. Het leven kent zo z'n tegenslagen.

Ik heb dat ook gehad met de film 'Love, Simon', ik had er over gelezen en ook een stukje ervan gezien en besloten die in de bioscoop te gaan bekijken, maar ik was te laat. Nu kreeg ik niet lang geleden van KPN bericht dat ze blij met me waren, dat op zich is al een welkom bericht in deze verwarrende tijden, en dat ik daarom een cadeautje van ze kreeg, ik mocht een film uitzoeken via het on demand systeem, voor niets! Ik wist meteen dat het de film 'Love, Simon' zou worden, maar ook nu kwam er steeds iets tussen, tot ik eens ging kijken en ontdekte dat je de film niet meteen hoefde te kijken maar 'm ook alvast kon bestellen en later kon gaan zien. Dat had ik gedaan. Gisteren had ik er zin in, ik had me geïnstalleerd met een snackje en een drankje, maar de film stond helemaal niet meer bij de gereserveerde films. Nu doe ik dat eigenlijk nooit, films on demand kijken, dus misschien stond ie ergens anders bij, ik heb het hele menu door gescrold, maar KPN blijkt een Indian giver, want het gegeven cadeautje hebben ze zonder te waarschuwen dat de film, naar ik aanneem, binnen een bepaalde tijd bekeken moest zijn, gewoon weer weggehaald! Dus nog geen 'Love, Simon' gezien!

Nou ja, er zijn nog genoeg programma's die ik heb opgenomen en nog moet zien, dus dacht ik om. Ik heb, als ik de commentaren moet geloven als enige, erg genoten van de oudejaarsconference van Marc Marie Huijbregts, omdat het een voorstelling was met een heel eigen karakter en ik zijn humor erg waardeer. Ik had nog een show van hem, 'Getekend', die een aantal maanden geleden was uitgezonden, staan. Ik had deze voorstelling al in het theater bezocht, maar omdat Marc Marie improviseert en interactief met het publiek bezig is, is het toch weer een andere voorstelling dan die ik live heb gezien, bovendien is het anders kijken in het theater dan op tv.

Uiteindelijk toch een leuke avond met verstrooiing doorgebracht, alleen moet ik nu nog steeds 'Love, Simon' gaan zien. Er zat ook nog een leuke bijvangst bij, tijdens het zoeken kwam ik er achter dat ik YouTube op mijn tv heb. Waarschijnlijk zit dat er al jaren op, maar ik wist dat niet.








donderdag 3 januari 2019

Man about the house

Ik heb mezelf een cadeautje toegestaan, het dvd-boxje met alle seizoenen (6) van de Britse comedyserie "Man About The House". Ik ga binnenkort dus weer regelmatig een bezoekje brengen aan de jaren zeventig. De serie heeft gelopen van 1973 t/m 1976 en is ook in Nederland uitgezonden onder de titel "Man Over De Vloer". Het gaat om de huisgenoten Chrissy, Jo en Robin, twee meisjes en een jongen, een gegeven wat in de jaren zeventig nogal gedurfd was. Ook prominent aanwezig zijn hun buren het oudere echtpaar George en Mildred.

Nadat de serie was afgelopen kregen George en Mildred een eigen zeer succesvolle serie, en Robin ging verder in de serie "Robin's Nest". Grappig is dat in 1976 in Amerika een remake van de serie kwam onder de titel "Three's Company", en dat daar precies dezelfde spin-off's uit voortkwamen, met Amerikaanse acteurs natuurlijk. 

Pas vanaf de jaren negentig werd de serie in andere landen opgenomen met eigen acteurs, om te beginnen in 1994 in Nederland onder de titel "Sam Sam" met de ADHD-acteerprestaties van John Jones, reden waarom ik het nooit heb gekeken. In 1996 volgde Zweden, 1997 Noorwegen en Portugal, in 2000 Polen, in 2006 Rusland en in 2007 Ecuador en Chili. 

Maar ik ga me binnenkort heerlijk onderdompelen in het Londen van de jaren zeventig. 




woensdag 2 januari 2019

Traditie

Ach, Nederlanders en hun tradities, daar komt niemand tussen. En als er eens gevraagd wordt om eventueel het één en ander aan te passen, eerst dan leer je de Nederlander goed kennen. Te vuur en te zwaard worden die tradities verdedigd onder het mom van 'ónze cultuur' en 'zo is het altijd geweest'. Neem nu zo'n oud en nieuw, er zijn vier doden gevallen, de hulpdiensten zijn 3150 keer opgeroepen, de hulpverleners zijn, zoals de traditie voorschrijft, belaagd, er zijn 6300 incidenten gemeld van het met vuurwerk bekogelen tot het inrijden op de politie, en vanzelfsprekend geen oud en nieuw zonder vuurwerkgewonden. In Scheveningen leidden te hoog opgetaste vreugdevuren door de wind tot een vonkenregen en branden. Kortom het was weer een oud en nieuw met tradities om trots op te zijn.

Na het zien van het geweldige programma op oudejaarsavond 'Annie M.G. In Carré' waarin o.a. Loes Luca, Huub van der Lubbe, Jenny Arean, Frédérique Spigt en Dick van Doorn met live orkest uit het omvangrijke oeuvre van Annie M.G. Schmidt putten, ben ik voor een nieuwe traditie. Zend op oudejaarsavond een programma uit waarin een weergaloze tekstschrijver of artiest wordt geëerd door diens werk te brengen. Voor een ieder die het niet heeft kunnen zien, raad ik ten zeerste uitzending gemist aan. Loes Luca die samen met het Haags Matrozen koor een hilarische versie brengt van het nummer "Knapenkoor". Jenny Arean die als geen ander Annie liedjes als "Het Is Over" en "Ik Ben Er Nog" over het voetlicht kan brengen. En bij het liedje "Kleine Zwakke Vrouw" denk je niet meteen aan Frédérique Spigt, maar ze zingt het wel net zoals "Ali Cyaankali" . Van Annie's werk kunnen wel een aantal avondvullende programma's gemaakt worden, maar denk ook eens aan Lennaert Nijgh of Robert Long bijvoorbeeld.

Tradities zijn ooit door mensen verzonnen en kunnen ook weer worden aangepast of zelfs afgeschaft. En er kunnen vanzelfsprekend nieuwe dingen voor in de plaats komen die uitgroeien tot tradities waarbij geen gewonden en doden vallen, en er geen miljoenenschade is.

Annie M.G. Schmidt.


dinsdag 1 januari 2019

2019

Ik kan me nog haarscherp de overstap naar het nieuwe millennium voor de geest halen, er heerste angst of de computers het wel aan zouden kunnen, ook werd er aangeraden om stekkers uit de stopcontacten te halen, want er zou wel eens een piek in de stroomtoevoer kunnen plaatsvinden. Gelukkig is niets van dit alles gebeurd, maar je knippert met je ogen en dan is het ineens negentien jaar verder, 2019.

Een heel nieuw jaar ligt maagdelijk voor ons, ik heb geen zogenaamde goede voornemens gemaakt, er is alleen iets wat me al een tijdje bezig houdt, het is iets triviaals, maar het heeft wel met het nieuwe jaar te maken. Het is nu tweeduizend negentien en zo noemen we het ook. Honderd jaar geleden was het negentienhonderd negentien, maar dat noemden we negentien negentien, net zoals we refereren aan de zomer van negentien zesenzeventig, en niet die van negentienhonderd zesenzeventig. Voelt u waar ik heen wil?

Alle jaartallen na het jaar tweeduizend, worden in spreektaal voluit genoemd, dus tweeduizend zes en tweeduizend twaalf, nooit twintig zes en twintig twaalf, zoals we alle jaartallen van de twintigste eeuw wel noem(d)en. Heel soms in interviews hoor je wel eens dat een wetenschapper het bezigt:  'In deze prognose gaan we ervan uit dat het kantelpunt in twintig vijfentwintig zal plaatsvinden'. Daarnaast merk je dat men in het Engels wel vaker over twenty nineteen spreekt in plaats van over two thousand nineteen. 

Zou dat hier ook nog gebeuren? En wanneer zou dan het moment moeten komen als het na negentien jaar nog geen gemeengoed is? Sprak men in de eerste jaren van de twintigste eeuw ook de jaartallen volledig uit of was dat van meet af aan al de ingekorte versie? Ik zei het al, het is niets belangrijks, maar ik kan er zo op de eerste dag van dit nog prille jaar over in gepeins verzinken.