zondag 21 oktober 2018

week 42 2018; Wat een week!

Ik vind het hilarisch als iets wordt gezegd wat niet ironisch is bedoeld, maar het wel is. Frank Lammers heeft de taken als regisseur overgenomen van Job Gosschalk voor de musical "All Stars". Job heeft, zoals bekend, al zijn werkzaamheden moeten neerleggen omdat naar voren is gekomen dat hij tijdens castings zich ongepast gedroeg ten opzichte van jonge acteurs. In een interview vertelde Frank dat het lastig was omdat er al zaken waren besloten. 'Ik moest wel de meisjes nog casten, Job had de jongens al gedaan'.

Medewerkers van de groenvoorziening in Capelle aan den IJssel hoorden gesis uit een vuilniszak komen. Er bleek een anderhalve meter lange tijgerpython in te zitten. De gealarmeerde dierenambulance heeft het dier opgevangen. Punt één, je dumpt geen dieren langs de weg en punt twee, een gevaarlijk dier als een tijgerpython kan in nood aanvallen. Daarnaast kun je de reptielenopvang verwittigen als je de slang niet meer wilt. Ik begreep dat voor het houden van deze slang een vergunning nodig is, en met een aan zekerheid grenzende veronderstelling vermoed ik dat de eigenaar die niet had. Ik hoop dat de eigenaar alsnog wordt opgespoord.

De afschaffing van de dividendbelasting gaat niet door. Joh?! Er was juist zoveel animo voor. Nou, dan zou die twee miljard mooi geïnvesteerd kunnen worden voor het klimaat, de zorg of het onderwijs. Maar nee, het kabinet is wel erg voor het klimaat, maar dan voor het vestigingsklimaat. Het bedrag zullen zij dus volledig gaan besteden aan het bedrijfsleven.

De tijdelijke halloweenattractie "Devil's Church" in avonturenpark Hellendoorn is er voor het derde jaar, maar eerst nu hebben gristenen er problemen mee, ze zien het als een open uitnodiging aan de duivel. Er was scherpe kritiek en ook werd de woordvoerder van het park aangevallen in de berichten dat hij zou 'branden in de hel als hij het evenement niet zou afgelasten'. Hoe weten de gristenen dat zo zeker? Zulks beslist toch alleen God? Maar goed, er is besloten de attractie een andere naam te geven: 'Terror Temple'. Ik vind het wel tijd worden voor een jaarlijks terugkerende 'halloweendiscussie'.

Ik ben er erg voor om het kind in jezelf te bewaren, maar je kunt ook overdrijven. Uit onderzoek is gebleken dat volwassenen die een financiële beloning in het vooruitzicht wordt gesteld van een paar honderd euro zulks als een belangrijke stimulans zien om te stoppen met roken. Een soort variant van als je je groente opeet krijg je een toetje anders niet. Kan het infantieler? Intussen heb ik nog nooit gerookt, ik ben benieuwd wat ik op mijn bankrekening bijgeschreven zal zien.

Over kinderachtigheid gesproken, het calimerocomplex van DENK in het algemeen en die van Farid Azarkan in het bijzonder neemt belachelijke vormen aan. Presentatrice Eva Jinek heeft deze week de Sonja Barend Award gewonnen, een vakprijs die jaarlijks wordt uitgereikt voor het beste tv-interview. Eva kreeg deze prijs voor een interview met een enigszins onhandelbare Farid. Nu vindt de zich immer chronisch achtergesteld voelende Farid dat hij óók recht heeft op die prijs. Zou ie een lolly en een kleurplaat ook goed vinden?

Oud-premier Wim Kok is zaterdag 20 oktober overleden op de leeftijd van 80 jaar. Van 1994 tot 2002 was hij premier. Maar al in 1961 begon zijn publieke loopbaan in het vakbondswezen. In 1986 werd hij verkozen tot lid van de Tweede Kamer voor de Partij van de Arbeid. Ik ben met hem opgegroeid in de verschillende rollen die hij heeft gehad. Veel sterkte voor zijn familie, vrienden en bekenden.




Wim Kok.

zaterdag 20 oktober 2018

1966

Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.

De jaren zestig begonnen eigenlijk pas in 1966, daar bedoel ik mee dat alle nostalgie en heimee die we naar die jaren hebben veelal zijn gestoeld op wat er vanaf dat jaar gebeurde in de maatschappij, het gevoel dat het allemaal anders moest en vooral ook anders kon. Tussen 1960 en 1970 zien we de grootste groei van lonen ooit. Die snelle stijging van de brutolonen komt o.a. vanwege de koppeling van lonen aan de kosten van het levensonderhoud waardoor ook jongeren steeds meer te besteden kregen en ook steeds meer van zich lieten horen. Liepen de jaren 50 met de bange jaren 40-45 nog in het geheugen door tot ongeveer 1965, het gevoel van vrijheid, love, peace en happiness begon in 1966 met het jaar erna de wereldwijde ‘Summer Of Love’. Met een bloem in hun haar het vredesteken makend gingen de hippies slapen op de dam. De musical “Hair” liet middels geweldige muziek zien en horen dat liefde het antwoord is tegen oorlog, met name die in Vietnam. Teenagers hadden een belangrijke stem in het geheel gekregen, dat hoor je in de muziek uit die tijd. De gevestigde orde moest eens flink worden opgeschud. Dat jaren 60 gevoel duurde zo ongeveer tot 1974/75.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat op politiek vlak ook het een en ander gebeurde. Onder leiding van Hans van Mierlo, journalist bij het Algemeen Handelsblad en diens collega en tevens oud VVD’er Hans Gruijters wordt er in 1966 een soort kiezersonderzoek gehouden middels een appèl van acht kantjes waarin ze kond doen van het feit dat volgens hen de democratie wel enige hervormingen kan gebruiken, want, zo staat te lezen in het appèl, “Wij zijn van mening dat ons staatsbestel bedroevend functioneert. Het politieke spel moet nog steeds worden gespeeld volgens regels die dateren uit de vorige eeuw."

Ze hadden de tijd mee, de reacties zijn overweldigend en in een persconferentie presenteert een groep van 36 mensen de nieuwe partij: Democraten ’66. In het welbekende campagnefilmpje van januari 1967 doet Hans van Mierlo iets vernieuwends, hij spreekt lopend door de straten van Amsterdam de kiezer rechtstreeks aan. Het heeft succes, bij de eerste Tweede Kamerverkiezingen waar D66 aan meedoet, in februari 1967, haalt de partij zeven zetels. Even leek het erop dat de partij in 1973 al gedoemd was zichzelf op te heffen, maar ternauwernood gaat de partij door en is er, al die jaren jojoënd in zetelaantallen, nog steeds. Markante leden als o.a. de voornoemde Hans van Mierlo, Jan Terlouw, Thom de Graaf, Boris Dittrich (die overigens te kennen heeft gegeven weer terug te willen keren in de politiek), Pia Dijkstra, de betreurde Els Borst, Boris van der Ham en Alexander Pechtold zijn namen die in het collectieve geheugen zijn verankerd.

Sinds 9 oktober j.l. is, na het opstappen van Alexander Pechtold als fractievoorzitter, de 31 jarige Rob Jetten verkozen tot zijn opvolger. Zijn, wat de politiek gezien, jonge leeftijd deed bij velen opzien baren, terwijl ik persoonlijk denk, en het ook in de geest van de partij vind liggen, dat het heel goed is om juist in deze tijd een ook qua leeftijd gemêleerd gezelschap in de Tweede Kamer te hebben. Daarnaast is Rob gay, maar dat vind ik eigenlijk en beetje een non-issue, hoewel ik moet toegeven dat ik het wel mooi en goed vind dat lhbt’ers zich in het politieke spectrum bevinden. En het moet gezegd dat dat bij D66 al decennialang totaal geen punt van discussie is.

Zolang het om de kwaliteiten van de persoon gaat en niet om diens sekse of geaardheid is het wat mij betreft prima. Ik ben daarom allergisch voor bijvoorbeeld een stelling dat er een quota aan vrouwen op belangrijke posities moet zijn, ook als een mannelijke kandidaat eigenlijk geschikter wordt bevonden. Positieve discriminatie wordt het genoemd, in mijn ogen een contradictio in terminis. Daarnaast is in Nederland, in vergelijking met andere Europese landen, merendeel van de vrouwen helemaal niet zo carrièregericht. Drie dagen werken vinden ze vaak voldoende omdat ze ook voorleesmoeder willen zijn en tijd willen hebben voor hun eigen ikje. Maar dat is een andere discussie. Rob Jetten dus, leuke kerel, een frisse wind misschien, we gaan het meemaken. Ik hoop alleen dat hij de mediatrainingen die hij gevolgd heeft niet steeds letterlijk in de praktijk blijft brengen. Nieuwigheid zullen we maar zeggen.

Ook in de gemeentepolitiek blaast D66 hun deuntje mee, zo zijn er bijna 25 burgemeesters in Nederland van D66. In alle gemeenteraden waar “Uit De Kast” wordt uitgezonden, Capelle aan den IJssel, Zuidplas, Schiedam en Krimpen aan den IJssel, is D66 vertegenwoordigd, en bij die laatste gemeente hebben zij er mede voor gezorgd dat op de coming out dag 11 oktober voor de eerste keer de regenboogvlag wapperde bij het raadshuis.

52 jaar na oprichting kun je stellen dat D66 zich met vallen en opstaan een plaats heeft veroverd in het Nederlandse politieke landschap. Of ze altijd voluit hun belangrijke idealen, of zoals ze die zelf noemen, hun ‘kroonjuwelen’, voor de volle honderd procent kunnen waarmaken, is bijna niet haalbaar in een land waar compromissen sluiten op politiek niveau nu eenmaal een noodzaak is. Maar het huwelijk voor mensen van gelijk geslacht en de euthanasiewetgeving daar hebben zij mede voor gestreden en daar kunnen ze trots op zijn. Of regeren in een coalitie waarin ook VVD, en het uiterst vloeibare CDA zich bevinden een verstandige keuze was durf ik te betwijfelen. De toekomst zal dat uitwijzen.

Het jaren 60 gevoel tijdens de oprichting van D66 waarin in het appèl gewag werd gemaakt over de ‘hachelijkheid aangaande sommige verschijnselen in onze parlementaire democratie’ lijkt ineens niet zo heel lang geleden, en zelfs over vandaag de dag te kunnen gaan als je zo eens bekijkt wat er nu allemaal gebeurt. Hé Rob Jetten, misschien tijd voor een nieuw appèl?

Alle maatschappelijke veranderingen in de jaren 60 werden natuurlijk gelardeerd met muziek, en als je het mij vraagt hele goede muziek. Het zijn dan ook de liedjes die de weemoed en de nostalgie naar die tijd versterken. Het kan dan ook geen toeval zijn dat één van de nummers die je meteen in de eerste zin al terugbrengt naar de swinging sixties uit 1966 komt. “Hot town summer in the city” van Lovin’ Spoonful.


Rob Jetten.


vrijdag 19 oktober 2018

Toen was geluk... #19

Nu ik deze week zo bezig ben met mijn muziekcollectie van WMP naar MusicBee, moest ik denken aan kerst 1977 toen ik van mijn ouders een radiocassetterecorder kreeg en een aantal cassettebandjes. Op aanraden van een familielid ging ik vanaf dat moment iedere vrijdagmiddag na school tussen 16.00 en 18.00 uur luisteren naar de Nationale Hitparade gepresenteerd door Felix Meurders, die draaide de platen helemaal zonder er doorheen te praten, zodat je ze kon opnemen. Later werd dat de zondagavond.

De makkelijkheid waarmee je nu muziek download en in een mum van tijd hele albums in je bezit kunt krijgen, of gewoon muziek kunt streamen staat in schril contrast met hoe het er vroeger aan toe ging. Felix kondigde een plaat aan en het was zaak dat je op tijd inschatte wanneer hij klaar was met praten en de plaat zou starten, dan moest je of de play- en recordknop tegelijk indrukken, of die stonden al klaar, dan diende je de pauzeknop vrij te maken zodat de opname kon beginnen. Vanzelfsprekend natuurlijk ook opletten wanneer de plaat was afgelopen. Het was een tijdrovend werkje, maar o zo leuk om te doen. Je had de hits van het moment direct in je bezit, iets wat voor de jeugd van nu als heel gewoon wordt beschouwd, maar wat voor mij vroeger heel bijzonder was, en ik maar één single per maand kon kopen.

Als het kind van toen was verteld dat ik over zo'n jaar of veertig muziek zou verzamelen op de manier zoals dat nu gaat en de hoeveelheid aan nummers die ik in mijn bezit zou hebben, had ik het zeker niet geloofd.






donderdag 18 oktober 2018

Muziekb(l)ij

Na mijn blogje enkele dagen geleden over het wel en wee van mijn Windows Media Player, kwam dierbare vriend Chris met iets waarvan ik nog nooit had gehoord: MusicBee, een mediaplayer voor zoals hij het noemde 'groot-muziek-bezitters', zoals ik. Ik ben me eens gaan inlezen en heb het gedownload en werd me pijnlijk bewust dat ik lange tijd een roepende in de woestijn ben geweest, sinds de ongemakken van Windows Media Player zich steeds meer openbaarde.

Het voelde voor mij een walhalla binnen te treden. Na ongeveer een kwartier zaten alle 53325 nummers in de muzikale bij, en bovendien kan ik kiezen uit talloze mogelijkheden om het geluid aan te passen, er kunnen weer foto's van bijvoorbeeld albumhoezen of de artiesten geplaatst worden, dat ging bij WMP ook niet meer. Er kan gekozen worden welke info je wilt weergeven (jaartal, nummer, artiest, etc). Daarnaast kun je uit vele verschillende 'skins' kiezen, ik heb geheel in mijn stijl voor de meest kleurrijke gekozen. En als de muziek speelt kun je het zo zetten dat er foto's en informatie van de desbetreffende artiest wordt weergegeven.

Er is nog zoveel meer mogelijk, maar dat zal ik t.z.t. wel gaan ontdekken, ik voel me nu al als Flipje in Bosbessenland, hoe heb ik ooit zonder MusicBee gekund? Ik ben Chris zeer dankbaar voor deze tip, hij is wat dat betreft mijn steun en toeverlaat waar het computertechniek in de breedste zin van het woord aangaat. Mocht hij zijn huidige maatschappelijk belangrijke functie ooit zat zijn, hij zou zo in de informatietechnologie terecht kunnen.















woensdag 17 oktober 2018

Meer dan duizend woorden

1963. Barack Obama en zijn moeder met Halloween. 

1912. Eén van de laatst bekende foto's van de Titanic. 

De rups van de hemileucinae vlinder

1914. William Harley en Arthur Davidson. 

2000 voor Christus. Egyptische tandheelkunde. 


maandag 15 oktober 2018

Music, music, music

Als autodidactisch computergebruiker zijn er soms zaken die voor mij net zo raadselachtig zijn als het heelal. Sinds een paar maanden is er enig getob met Windows Media Player en ik vermoed dat het met één van de updates van Windows is gestart.

Zoals bekend heb ik al mijn muziek op een externe harde schijf staan, op het moment van schrijven 53325 verschillende nummers. Voorheen, als ik de media player aanzette kon ik naar hartenlust muziek spelen, maar opeens gebeurde het dat de muziek stopte en 'afspelen' plots uit zichzelf op 'synchroniseren' stond. Waarom? Om dit op te lossen kon ik de ene keer gewoon op afspelen klikken, maar een andere keer diende ik de hele computer opnieuw op te starten omdat media player vastliep.
Ook ontdekte ik in media player een soort dubbele lijst. De lijst van mijn externe harde schijf stond er twee maal in, onder 'muziek' in de mediabibiotheek en onder 'E', de naam van mijn externe harde schijf. Vanuit 'E' kan er niet afgespeeld worden, enkel gesynchroniseerd. Maar ik heb nog nooit gesynchroniseerd en ik hoef dat ook niet.

Verwarring alom dus. Afgelopen zaterdag had ik er genoeg van toen het muziek afspelen drie keer achter elkaar was gestopt. Ik besloot media player er af te halen en opnieuw te installeren. Dat was zo gedaan. 'E' wilde per se synchroniseren, vooruit dan maar leef je uit! Nou dat deed 'E', een dag en een nacht is ie bezig geweest en waarvoor? Geen idee. Er stond heel dreigend achter ieder nummer 'wordt van apparaat verwijderd'. Daar word ik niet warm of koud van, want ik heb nog een kopie harde schijf en bovendien alle nummers op cd. En omdat de externe harde schijf niet aan stond terwijl 'E' aan het synchroniseren was kon er wat verwijderen betreft niet veel misgaan. Ik kan nog steeds niet afspelen vanuit 'E', wel nu de synchronisatie voltooid is nummers op mijn computer zetten, zo gaf hij na afloop van de synchronisatie aan. Maar waarom zou ik dat willen? Ik heb die externe harde schijf, die is nu, terwijl ik dit schrijf, alle 53325 nummers weer in de mediabibliotheek aan het opnemen, uit ervaring weet ik dat dit ook enige tijd gaat duren.

Ik ben benieuwd of het ongevraagd stoppen met muziek afspelen hiermee is ondervangen of niet. Niet alle updates zijn verbeteringen, dat wil ik maar eens even gezegd hebben, en 'E' van mijn media player afhalen gaat niet, daar heb ik al naar gekeken. Wel was er ineens een mogelijkheid om de 'synchronisatierelatie te beëindigen', Nou relaties beëindigen heb ik wel enige ervaring mee dus heb ik dat maar aangeklikt. We gaan het meemaken. Al 10565 nummers zijn op dit moment alweer in de mediabibliotheek opgenomen en still counting.


zondag 14 oktober 2018

Week 41 2018; Wat een week!

85 jaar is ze geworden, de wereldberoemde Spaanse operazangeres Montserrat Caballé. Ze was al 11 jaar bezig toen ze in 1965 in New York inviel voor Marilyn Horne in "Lucrezia Borgia" en een 25 minuten lange ovatie kreeg. Ze heeft talloze rollen gespeeld en meer dan 250 plaatopnamen gemaakt. In 1987 kreeg ze er vele nieuwe fans bij toen ze samen met Freddie Mercury het lied "Barcelona" opnam. Het werd meteen maar een heel album met duetten. Daarnaast heeft Montserrat de carrière van José Carreras  in de goede richting geduwd door regelmatig met hem te werken.

Het hellende vlak waarop de Verenigde Staten zich sinds de verkiezing van Donald Trump tot president nu bevinden is nog iets schuiner komen te liggen met de benoeming van Brett Kavanaugh tot opperrechter.

Dat baarde wel even opzien, het leeuwenwelpje dat was gevonden in een bench langs een weg in Tienhoven. Over hoe, wat en waarom wordt nog in het duister getast, maar met het welpje gaat het goed. Het was in eerste instantie van streek en angstig, maar na eerst gegromd en geblazen te hebben naar zijn verzorgers, is er al enige gewenning. Hij heeft al samen met hen met een bal gespeeld. Het dier wordt nauwlettend in de gaten gehouden en er wordt gekeken welk voedsel het beste bij hem past in deze fase van zijn leven omdat men niet weet wat hij de eerste maanden te eten heeft gekregen.

De droom voor iedere autoliefhebber in het algemeen en de Volkswagen Kever liefhebber in het bijzonder. In Oregon is een Volkswagen Kever uit 1964 opgedoken met maar 37 kilometer op de teller. Eigenaar Rudy Zvarich reed de auto na aanschaf direct naar een opslagplaats, en daar is de auto nooit meer vandaan gekomen, De ruitenwissers en wieldoppen zitten nog in dozen.

Op Coming Outdag, 11 oktober, is de regenboogvlag voor het eerst gehesen op het raadhuis van het overwegend gristelijke Krimpen aan den IJssel. Burgerraadslid Leon Houtzager van de VVD heeft zich er enorm voor ingezet en is gesprekken aangegaan met alle politieke partijen, belangenorganisaties en de Krimpense kerkgemeenschap. Het werkt natuurlijk ook mee dat het gemeentebestuur bestaat uit VVD, D66, Stem van Krimpen, Leefbaar Krimpen, GroenLinks en Krimpens Belang. Maar desalniettemin is er een fantastisch mooi resultaat geboekt.

Van de drie genomineerde programma's voor de Gouden Televiezier Ring heb ik alleen "De Luizenmoeder" gezien, en vanwege de enorme hit die dit programma was, ging ik er eigenlijk al vanuit dat het een gelopen race was. Wat een ongelooflijk leuke verrassing was het dat Beau van Erven Dorens niet alleen de Zilveren Televiezier Ster voor beste mannelijke tv persoonlijkheid won maar ook de Gouden Ring voor zijn programma "Beau Five Days Inside". Prachtige, eerlijke televisie zoals alleen hij dat kan, en beide prijzen zo verdiend omdat de man ondanks de vele flops toch altijd is doorgegaan met dat waarin hij zelf gelooft.

Het lijkt alsof je een filmplot hoort als je de berichten tot je neemt over wat de Saoedische journalist Jamal Khashoggi is overkomen. Hij is op 2 oktober het Saoedische consulaat in Istanboel binnengegaan en er vervolgens nooit meer uitgekomen. Zijn aanstaande vrouw Hatice heeft buiten tien uur lang op hem gewacht. De vermoedens over wat er gebeurd is lijken onwerkelijk. Ontvoerd? Vermoord? Gemarteld en vervolgens vermoord? In stukken gesneden en zo het consulaat verlaten? Nu blijkt hij zijn smartwatch al die tijd te hebben omgehouden waarmee er geluidsopnames gemaakt zijn die het verhoor, de martelingen en de moord zouden bewijzen. Die opnames zouden zijn doorgestuurd naar zijn telefoon die hij aan Hatice had gegeven. We zullen er in de komende tijd nog genoeg over gaan horen vermoed ik zo.

Leon Houtzager bij de regenboogvlag in Krimpen aan den IJssel.

Het gevonden leeuwtje

Volkswagen Kever uit 1964 met  slechts 37 km op de teller. 

zaterdag 13 oktober 2018

Toen was geluk...#18

In het prille begin van de jaren 80 heb ik voor het laatst als leerling een school bezocht, en omdat ik zelf geen kinderen heb, ben ik nooit meer in een klaslokaal geweest. In mijn beleving ziet een klaslokaal er nog steeds uit zoals ik 'm voor het laatst heb gezien, ook al weet ik dat er in die meer dan 35 jaar heus wel het één en ander is veranderd.

Zo heb ik begrepen dat het aloude schoolbord waar de leerkracht met wit krijt op schreef niet meer tot de standaarduitrusting van een klas behoort. In mijn tijd was dat een zwart drieluik bord, welke, als ik het goed heb, ergens halverwege de lagere school plotseling groen was. In het midden was het grote bord, met aan weerszijden een beweegbaar gedeelte die aan beide kanten gebruikt kon worden, en desgewenst voor het grote bord geklapt konden worden. Een onmisbaar attribuut, naast het krijt was natuurlijk de krijtborstel.

Als je als leerling eens iets op het bord mocht schrijven was dat een hele eer, weet ik nog. Het was de tijd dat wij als kinderen vol ongeloof de leraar aanhoorden die vertelde dat we in de toekomst elkaar konden zien als je telefoneerde, en in tumult uitbraken toen hij zei dat wij in het jaar 2000 allemaal 35 jaar zouden zijn. Twee getallen waar we ons geen voorstelling van konden maken. Wij maakten ons druk over wat we straks zouden gaan doen in het speelkwartier, of we het dictee goed hadden gemaakt, wanneer we weer reis-om-de-wereld zouden gaan doen met gym en waar we naartoe gingen met het jaarlijkse schoolreisje. Veel verder in de toekomst keken we nog niet, we leefden in het hier en nu. Ach ja, u weet, toen was geluk...







vrijdag 12 oktober 2018

Geheugen

Steeds als er updates gereed stonden voor mijn foontje, gaf ie aan dat er te weinig geheugen was om het allemaal te verwerken. Ik moest dan opschonen en soms zelfs ten lange leste weinig gebruikte apps verwijderen. Ik speelde dan ook met de gedachte om een extra geheugenkaartje aan te schaffen.

Een normaal mens gaat dan naar een grootwinkelbedrijf koopt daar een sd-kaartje doet die in de telefoon en klaar. Bij mij lopen dit soort, voor anderen heel normale, acties altijd anders, zo heb ik onderhand geleerd. Het gaat altijd eerst verkeerd, ik weet dat en dus maak ik me er niet druk om, omdat het altijd uiteindelijk goed komt. Het leek mij wijs om in plaats van naar een Media Markt of zo te gaan, naar het winkeltje terug te keren waar ik mijn telefoon in januari van dit jaar heb gekocht. Ik was er sindsdien niet meer geweest, maar de verkoper zag me en vroeg meteen: "Hoe is het met uw Huawei?" Dan heb je het spel van verkopen begrepen. Ik vertelde dat ik voor een sd-kaartje kwam, geen probleem die had hij. Hij deed het kaartje er voor me in, en de telefoon reageerde als een peuter die voor het eerst een hapje bloemkool krijgt. Blèh! Gevarendriehoekjes met rode uitroeptekens verschenen, dit kaartje (merk Kingston) wilde mijn foontje niet.

Ik wist dat zulks zou gaan gebeuren, maar hij had dit nog nooit meegemaakt. Van de weeromstuit had mijn telefoontje ook genoeg van het destijds door deze jongen tot een nano-formaat verknipte micro simkaartje. Hij wilde er niet meer mee samenwerken. Alleen noodoproepen was hij nog genegen door te geven, voor de rest niet. Ook daar verblikte of verbloosde ik niet van, ik had al een paar keer die melding gehad, maar dan verdween het weer, en deed alles het weer. Ik was bang dat als ik een nieuwe simkaart zou aanschaffen ik ook een ander telefoonnummer zou krijgen en zag op tegen de rompslomp die dat zou geven. Na enig peuren door de verkoper wilde foontje weer, maar 's anderdaags had ie er echt genoeg van: hij eiste een simkaart die hem toekwam.

Het leek me in deze raadzaam om naar de T-Mobileshop te gaan, en daar werd ik zeer klantvriendelijk geholpen. De medewerkster kromp ineen toen ik vertelde dat de simkaart waarmee foontje niet meer mee wenste samen te werken was geknipt tot het juiste formaat. Met grote ogen van ontzetting zei ze dat je nóóit mag knippen. Ik kreeg van haar een nieuw kaartje, met de nadruk op kreeg, want ik hoefde niets te betalen, en bovendien hield ik hetzelfde nummer. Bloemen voor T-Mobile!

Maar nog steeds geen sd-kaart dus. Ik durf niet meer zo goed, wetend hoe gevoelig het inwendige van foontje is. Ik zal het met mijn eigen geheugen moeten doen, en gewoon mezelf er aan herinneren dat ik wat vaker zal opschonen.


donderdag 11 oktober 2018

Nutteloze weetjes

In 2016 werd een baby, Lynlee, twee keer 'geboren'. Chirurgen haalden
haar uit de baarmoeder om een tumor aan haar wervelkolom te
verwijderen en plaatsten haar weer terug. Een paar weken later werd
Lynlee gezond geboren.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"Steve Jobs" is de naam van een Italiaans kledingmerk. Twee broers zijn
er in 2012 mee begonnen. Ze kwamen tot de ontdekking dat Apple nooit
Steve Jobs' naam had gedeponeerd.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Op verzoek van President Truman, heeft Coca Cola een speciale heldere
versie van de drank gemaakt voor Sovjet maarschalk Georgy Zhukov.
Hij kon dan net doen of hij wodka dronk in plaats van Amerikaanse
limonade.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Actrice Carrie Fisher had een koeientong in een Tiffany box laten
bezorgen bij een producent die een vriendin van haar had aangerand. In
het begeleidend briefje zei Carrie: "De volgende bezorging zal iets van
jou bevatten in een veel kleiner doosje".
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Er zijn meer kangoeroes in Australië dan mensen. Vijftig miljoen tegen
vijfentwintig miljoen. Australiërs worden dan ook aangemoedigd meer
kangoeroevlees te eten als een manier om de populatie onder controle
te houden.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Het powerknopje symbool is gebaseerd op het binaire uit (0) en aan(1)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
In Japan is er een sociologisch fenomeen: hikikomori. Het refereert aan
de ongeveer één miljoen Japanners die ervoor kiezen om volledig
geïsoleerd te leven van de maatschappij.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nadat de stuntdubbel van Bruce Willis gewond was geraakt tijdens het
filmen van "Die Hard 4", betaalde hij de hotelrekeningen van de
familieleden van de stuntman tijdens zijn herstel en zocht hem regelmatig
op in het ziekenhuis.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Leon Trotski, Jozef Stalin, Sigmund Freud, Vladimir Lenin en Adolph
Hitler woonden in 1913 allemaal op hetzelfde moment in de dezelfde
buurt in Wenen.



Carrie Fisher






woensdag 10 oktober 2018

Mesjogge

Dat de mensheid algemeen gezien de weg een beetje kwijt is komt in deze tijd met wat men allemaal op het het wereld wijde web plempt pijnlijk duidelijk naar voren, ook de keuzes voor enge types als leiders van het land zoals o.a. in Amerika en nu aanstonds in Brazilië lijkt aan te geven dat de mens bezig is zichzelf op te heffen, en misschien is het daar ook wel de tijd voor. Naast die keuzes, een volk krijgt natuurlijk de leiders die het verdient, mag ik me graag verwonderen over de wat kleinere triviale zaken in het leven.

Zo is er een groep mensen die niet graag meer winkelen, en vanachter hun computer van alles online bestellen. Vooral kleding is een geliefd artikel, want mensen hebben geen zin om de deur uit te moeten om naar een winkel te gaan, en godbetert de uitgezochte kleding te moeten passen in zo'n pashokje. De gruwel! Nou prima toch, als de mogelijkheid er is dat te omzeilen, en je wordt daar gelukkig van, alleen maar fijn.

Maar nu heeft koeriersbedrijf DHL het volgende bedacht: op diverse 'exclusieve' servicepunten van het bedrijf zijn pashokjes geplaatst om online bestelde kleding die men daar ophaalt te kunnen passen, zodat je het meteen kunt retourneren als het niet bevalt. Wat een briljant idee! Vóórdat je kleding aanschaft, de mogelijkheid bieden om te kunnen passen. Dat nooit iemand op dat idee is gekomen. 

Ik kan daar heel vrolijk van worden. Mensen die niet willen winkelen vanwege o.a. het passen in pashokjes en het daarom online bestellen, zouden dan wel willen passen in de pashokjes van DHL. Deborah en Priscilla uit Rotterdam vinden het desalniettemin fantastisch: "Gezellig, is het net winkelen zonder dat je in de stad moet lopen te lopen." Zoals ik al zei de mensheid is de weg kwijt, om niet te zeggen dat we collectief volslagen gek aan het worden zijn.




maandag 8 oktober 2018

Herinnert U zich deze nog? #129

SAILOR
"SAILOR"
1975
Aantal weken: 9
Hoogste positie: 2


Sailor was een Britse band bestaande uit Georg Kajanus, Henry Marsh, Phil Pickett en Grant Serpell, die hun eerste successen in Nederland hadden voordat ze in eigen land werden opgemerkt. In 1974 hadden ze met hun eerste single "Traffic Jam" in ons land al een grote hit te pakken. Er was een heel concept bedacht voor de groep, ze traden steevast op in zeemanskleding en ze maakten voor hun muziek gebruik van een door Georg uitgedacht nickelodeon gemaakt van piano's, synthesizers en glockenspiels waardoor ze een heel eigen geluid produceerden wat later meteen hun achilleshiel bleek omdat ze een vrij eenzijdige manier van componeren hanteerden om in het gekozen maritieme thema te blijven. 

"Sailor" was hun derde single en het gaat in de tekst over matrozen die naar de hoeren gaan. Dat was in 1975 in Engeland nogal wat, zodat er ook een gecensureerde versie bestaat. "Get your ass into town" wordt "Get yourself into town", "Do what she said, get into bed" verandert in "Do what you know, put on a show". Ook het gayische "Sailor, is it true what they say, that you mess with the boys when the girls are away", is gekuist naar het nietszeggende "Sailor, is it true what they say, that you don't look so tough when the girls are away" En zo nog wat aanpassingen om elke seksuele verwijzing naar hoeren en latente homoseksualiteit teniet te doen. In het clipje zie en hoor je de originele versie.

Na een aantal hits en vijf albums stopt de groep in 1978 in deze bezetting, waarna Georg, Henry, Phil en Grant in 1991 weer samen komen en een grote hit scoren met "La Cumbia". Er zijn nadien heel veel wisselingen van personeel geweest, maar Phil is altijd deel blijven uitmaken van Sailor en heeft zich tussendoor ook nog tegen Culture Club aan bemoeid waar hij o.a. heeft meegeschreven aan de hits "Karma Chameleon" en "It's A Miracle". Ook Henry is sinds 2005 weer van de partij. Sailor treedt nu voornamelijk in het Golden Oldie-circuit op. 




zondag 7 oktober 2018

Week 40 2018; Wat een week!

Drie, twee, één....en ja hoor daar waren ze weer de actievoerders van de Oostvaardersplassen. Om hongersnood deze winter tegen te gaan, waar de actievoerders eerst tegen protesteerden, worden er een aantal herten afgeschoten. En daar protesteerden deze beroepsactievoerders ook weer tegen, want dat willen ze ook niet. Ik vraag me af of ze net als bij vorige protesten weer eerst samen gezellig een broodje hamburger zijn gaan eten.

Charles Aznavour is niet meer, op een leeftijd van 94 jaar en met een carrière van 80 jaar kun je niet zeggen dat de man in de kindermeel gestikt is. Hij heeft een ongelooflijk prachtige carrière gehad waarin hij zo'n 1200 liedjes voortbracht. Prachtige chansons met eeuwigheidswaarde die voor altijd zullen blijven voortleven zijn van zijn hand en door hemzelf en de groten der aarde gezongen.

Niemand heeft er ooit over getwijfeld dat Donald Trump daar waar hij kon de belasting heeft ontdoken in zijn jaren als zakenman. Ook komt nu naar buiten dat hij en zijn broers en zussen bovendien via dubieuze belastingconstructies de erfbelasting hebben ontdoken na de dood van hun vader. Ik heb zo'n vermoeden dat Donald het, alle bewijzen ten spijt, zal afdoen met 'fake news'.

Tijdens de economieles ontdekten vijfdejaars vwo leerlingen van het Beatrix College in Tilburg een fout in de rekenvoorbeelden bij het officiële Belastingplan 2019. Zij stelden het ministerie van Financiën op de hoogte ervan en kregen als beloning een taart, met een bericht van de staatssecreataris. Die kan opnieuw naar de bakker, want ook de nieuwe voorbeeldsommen kloppen niet, zo ontdekten deze leerlingen. Dit geeft zo heerlijk ons land weer, waar het werk van overbetaalde ambtenaren door leerlingen van vwo 5 in een lesuurtje naar de prullenbak wordt verwezen. Zo'n bericht kleurt mijn dag.

Wat een sympathiek initiatief van de makers van Donald Duck. Na eerder een speciale uitgave voor blinden te hebben gemaakt, is er nu onder de noemer 'Ducklexie special' een uitgave verschenen voor kinderen met dyslexie en kinderen die moeite hebben met lezen. De uitgave is ontwikkeld in samenwerking met het RID en zes 11-jarige ervaringsdeskundigen. In deze special is het lettertype makkelijker te lezen door een aangepaste lettergrootte, spatiëring en interlinie. Ook is de lengte van de verhalen aangepast.

Vrijdag de dertiende blijft toch voor velen een ongeluksdag. Vraag het die vier Russische spionnen maar die op vrijdag 13 april zijn betrapt toen ze een cyberaanval op het OPCW in Den Haag wilde plegen. Na een tip van de Britse inlichtingendienst kon de Nederlandse MIVD de aanval verijdelen. Op heterdaad dus, met nog wat bijvangst betreffende de Russische betrokkenheid bij het neerhalen van de MH17 en de gifgasaanval op vader en dochter Skripal. Categorisch en stoïcijns blijven de Russen alle bewezen aantijgingen ontkennen. Ik moet dan steeds denken aan het liedje "It Wasn't Me" van Shaggy.

Afschaffing dividendbelasting😲.....Niemand behalve Mark Rutte en zijn deurmat Sybrand Buma willen dat😏.......Mark voelt tot in zijn 'diepste vezels' dat het goed is, maar kan niet uitleggen, laat staan onderbouwen waarom het die twee miljard euro per jaar mag gaan kosten 😄.....Multinationals, waaronder zijn voormalige werkgever van tien jaar Unilever, zouden zich daardoor in Nederland gaan vestigen meent Mark, ook al kwam van alle kanten het geluid dat zulks helemaal niet zo zeker is😅..... En nu blijkt dat Unilever lekker in Londen blijft ondanks het cadeautje van Mark vanuit zijn 'diepste vezels'😆.....Omdat je het van verre aan zag komen en er genoeg signalen waren vanuit diverse hoeken om het vooral niet te doen dat afschaffen heb ik er enorme lol over zoveel overschatting van zijn vezelgevoel😂







zaterdag 6 oktober 2018

COC 2.0


Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.

Je staat er niet zo bij stil, maar het COC is de oudste nog bestaande LHBT-belangenorganisatie ter wereld. In 1946 opgericht als ‘Shakespeareclub’, en drie jaar later kreeg het de naam Cultuur- en Ontspannings Centrum, het COC dus. In die 72 jaar hebben ze op het gebied van gelijke rechten, emancipatie en acceptatie heel veel voor elkaar gekregen, en nog, want de strijd, om het zo maar eens te noemen, is nog niet gestreden, en reeds behaalde verworvenheden dienen te worden bewaakt. Juist in deze tijd waarin het lijkt dat het voor lhbt’ers zo hier en daar weer wat stapjes terug is in plaats van vooruit. Belangrijk in deze is het om te melden dat het COC beschikt over een speciale raadgevende status bij de Verenigde Naties.

Toen ik zelf begin jaren 80 de kastdeur voorzichtig opendeed had ik nog nooit van het COC gehoord. Ik werd in die tijd door oudere vrienden geïntroduceerd in het roze uitgaansleven van Den Haag en dat was voor mij voldoende. Ik leerde door en met hen een weg te vinden in de wereld van de homoseksuele mensch. Pas later toen ik andere mensen leerde kennen, begreep ik van hen dat hun eerste schreden uit de kast waren bij het COC in hun buurt middels gespreksgroepen en bijeenkomsten met gelijkgestemden. De ervaringen waren verschillend, van eindelijk begrip en herkenning vinden tot ervaringen die we nu zouden scharen onder de noemer #metoo.

Zelf kan ik me herinneren dat ik één of twee keer met vrienden in het COC in Den Haag terecht ben gekomen en later met enige regelmaat in het COC in Leiden, waar op zaterdagavond gedanst kon worden op de hits van dat moment. Mijn indruk was dat er qua inrichting en de mensen die zich met de organisatie bezig hielden altijd een soort ‘ban-de-bom-macrobiotisch-onbespoten-geitenwollen sokken-zelfgebreide truien-atmosfeer’ hing. Zo helemaal niet sexy. De spirit van de jaren 70 had zich er genesteld en weigerde te vertrekken.

En als ik nu de sites bekijk van het COC Nederland en COC Rotterdam ziet het er allemaal wat statisch uit, heel veel nieuws en informatie, keurig netjes opgesomd, maar allemaal zo zakelijk en serieus. En misschien moet dat ook wel zo hoor, maar het is toch ook leuk om lhbt’er te zijn. En we kunnen, naast dat sommigen terecht of onterecht geen barricade onbeklommen laten, ook weleens om onszelf lachen en onszelf eens wat minder ernstig nemen. Het wordt zo verzuurd anders, dat chronisch verongelijkte Calimerocomplex kan hier en daar wel wat relativering gebruiken.

En natuurlijk is dat wat het COC gedaan heeft en nog steeds doet heel belangrijk, en hebben we veel aan hun inzet door de decennia heen te danken, maar voor het COC 2.0 zou het allemaal wat flitsender, vrolijker en kleurrijker kunnen, door dezelfde belangrijke speerpunten nét wat anders te benaderen en te benoemen komt het misschien juist wel beter aan dan het alleen maar opsommen van feiten en hoe zwaar dat drukt op de doelgroep. En dan, wie, op Hans Spekman na, draagt nog zelfgebreide truien of geitenwollen sokken?



vrijdag 5 oktober 2018

Toen was geluk...#17

Ik kan me nog herinneren dat het thuis werd gedaan, en ik kan zeggen dat het bij mij in het voorjaar nog steeds gaat kriebelen, ook al is het nu veel minder een zichtbaar gemeengoed geworden: de grote schoonmaak.

In het voorjaar moesten koste wat het kost alle meubels van hun plek en werd alles afgesopt, geboend en te luchten gehangen. Dit alles duurde een geruime tijd, soms zelfs weken. De normale gang van zaken in het huishouden stond dan lange tijd op z'n kop. In het begin van de twintigste eeuw werd het belang van de grote schoonmaak benadrukt, maar tegelijkertijd ook de uitstraling van de huisvrouw die de klus moest klaren. 'Zorge er altijd voor dat één kamer op orde blijft en dat het eten op den juisten tijd op tafel staat en dat het huisgezin geen boos gezicht van de huisvrouw te zien krijgt'. 

Door de jaren heen veranderde de aard van de schoonmaakwerkzaamheden, maar de opgewekte uitstraling bleef van belang. In 1964 werd aangegeven dat drie weken grote schoonmaak rampzalig was voor het uiterlijk van de huisvrouw en werden er een aantal haar en make-up-tips gegeven, want 'Het is namelijk echt niet zo heel moeilijk om 's avonds, als manlief thuiskomt, weer beeldschoon voor de dag te komen'. 

We waren duidelijk echt wel toe aan enige emancipatie in die jaren.


woensdag 3 oktober 2018

Groen

Mensen die mij kennen weten dat ik in een vrij groene omgeving woon met een grote vijver voor en een kleine vijver achter, gelegen in een soort miniparkje omringd door prachtig struweel met diverse watervogels tot aan jaarlijks nestende zwanen toe. In de loop der tijd is het groen wel wat verminderd, en bij iedere boom, elke struik of zeg maar gewoon elke tak die wordt verwijderd voel ik een ader knappen. Met als grote apotheose dit jaar de kaalslag, gelukkig niet rondom de vijvers, maar in de straat ten behoeve van de renovatie van de rioleringen en het meteen maar ophogen van de straat. Als je wilt ervaren hoe de wereld er na een atoomoorlog uitziet biedt mijn straat daar een goed beeld van.

Nodeloos te zeggen dat ik me subiet heb aangemeld een tijd terug voor de 'Klankbordgroep Nieuw Groen', om mee te kunnen stemmen over waar welk nieuw groen na de renovatie van de straat geplaatst zal worden. Vorige week lag er een enorme enveloppe in de bus met daarin de blauwdruk van het nieuwe groen in de straat en de bomen, hagen, heesters, vaste planten en siergrassen waar uit gekozen kan worden.

Gisteravond was de bijeenkomst. Ik had een vrij enerverende dag achter de rug en was laat thuis en nog maar net op tijd om aan te zitten. Ik had zelfs geen tijd om eerst te eten, maar dat heb je ervoor over, het gaat om het groen in de straat. Ik moet zeggen het zag er op de blauwdruk goed uit, ik vind het belangrijk dat er zoveel mogelijk bloeiend groen komt met het oog op de bijen en andere insecten die het erg moeilijk hebben, en daar was voldoende in voorzien.

Nu zaten er zo'n twintig mensen van de twee straten waar het om gaat, maar het leek of ik in de Hoekse en Kabeljauwse twisten verzeild was geraakt. Mijn straat wordt door de bewoners van de andere straat gezien als bevoordeeld, want meer groen. Maar er is ook meer ruimte in mijn straat. Maar de drie dames uit de andere straat waren niet voor rede vatbaar, alles wat werd aangedragen door de adviseur onderhoud en de groenspecialist werd categorisch van de hand gewezen, ook wat ze eerder zelf wel plausibel vonden werd als één van de deskundigen het aandroeg bozig afgewimpeld. Onze bewonersconsulent kwam met de oplossing om de twee straten dan maar in godsnaam los te koppelen en met hen een nieuwe afspraak te maken met de deskundigen om het alleen over hun straat te hebben.

Bewoners van mijn straat waren snel met stemmen over het groen, alleen was er een ander heikel punt wat de gemoederen deed verhitten, namelijk één grasveldje geschikt maken voor (kleine) kinderen die nu niet echt een speelplek hebben. Zelfs mij als bewust kinderloze leek dat een prima plan, maar een hoogbejaarde man uit het flat in de straat spoog bijna vuur. Daar ging hij last van hebben, sprak hij op luide toon met een rood aanlopend hoofd. De man woont acht hoog, en het speelveldje is gesitueerd aan zijn keukenzijde. Omdat een apoplexie bij de man op de loer lag, zo boos maakte hij zich, werd het idee van het speelveldje voor deze avond nog maar niet in stemming gebracht, dat zouden ze op een later tijdstip alsnog eens oppakken.

Wat kunnen volwassen, met name bejaarde, mensen zich als onvolwassen kinderen gedragen. Ik had er hoofdpijn van gekregen, maar dat zou ook kunnen komen doordat ik niet had gegeten. Volgens mij gaat het er in de straat weer mooi uitzien, al zou je dat nu met al dat zand, diepe kuilen en bergen met stenen en puin nog niet zeggen.



dinsdag 2 oktober 2018

Meer dan duizend woorden

Het Russische gezin Vassilyeva, waarvan mevrouw Vassilyeva 69 kinderen heeft gebaard.waaronder
16 tweelingen, 7 drielingen en 4 vierlingen. 

Olifantrots bij IJsland.

1964. California Street in San Francisco. 

Cijfers, who knew?

1996. President Clinton met de zojuist aangekomen nieuwe enthousiaste stagiaire. 

maandag 1 oktober 2018

Plein van het leven

Mensen van mijn generatie zouden Paul Röttger kunnen kennen uit verschillende tv-producties en films waarin hij heeft gespeeld. Daarnaast heeft hij ook in talloze toneelvoorstellingen gestaan. Sinds dertig jaar is hij nu directeur van eerder rotterdamscentrumvoortheater (rcth), sinds kort Theater Babel Rotterdam genaamd. Omdat vriend Rick er werkt als begeleider, regisseur en acteur en er jaarlijks een voorstelling is ken ik Paul als een bevlogen man voor wie inclusiviteit in de breedste zin van het woord zijn drijfveer is.

De voorstellingen worden gemaakt en gespeeld door mensen met en zonder beperking. Acteurs met een fysieke, verstandelijke of psychiatrische beperking spelen samen met 'onbeperkten'. Het zijn vaak bijzondere voorstellingen die eerder beeldend en fysiek zijn dan dat het op dialoog steunt. Er is veel muziek, dans en symboliek in verwerkt. Afgelopen zaterdag mocht ik bij de eerste uitvoering van het nieuwe stuk zijn: 'Piazza Della Vita'.

Het stuk wordt omschreven als een 'theater-choreografie', en het is gesitueerd in het voormalige theater Bonheur, een grote hoge ruimte waarin het publiek rond de speelplek zit en er op die manier vanzelf een soort plein ontstaat. Een hoge schuine piramide of berg aan de ene kant een grote kast waar spelers uit- en inklimmen aan de andere kant, touwen waarin acteurs zitten en omhoog klimmen om over de balken in het plafond voort te bewegen. Er wordt gaande weg ook een toren gebouwd. Wat we zien is het plein van het leven, van geboorte tot dood en alles wat zich daar tussenin kan afspelen. Liefde, afwijzing, verleiding, uitdagingen, verraad, teleurstellingen, kortom alles wat ieder mens in z'n leven tegenkomt en meemaakt. Dit alles zonder woorden maar met beweging, dans en zang in verschillende talen. Iedere acteur heeft zijn of haar eigen zangmoment, en het mooie is dat je hoort dat iedereen, op zijn eigen manier, kan zingen. Rick zong een Keltisch lied, en misschien bevooroordeeld, maar hij deed dat heel mooi en goed. Er is met zo'n 35 spelers heel veel te zien, erg veel prikkels waar de (te) harde muziek ook aan bijdraagt, zodat het bijna onmogelijk is om écht alles te kunnen zien wat er gebeurt. Maar desondanks heb ik, zoals altijd, weer genoten van deze bijzondere inclusieve manier van theater maken.

Paul heeft als doel dat Theater Babel in de toekomst gezien moet worden als een volwaardig, professioneel theatergezelschap, die op landelijke podia staat en ook zichtbaar is op internationale festivals. Aan zijn inzet en enthousiasme zal het zeker niet liggen om dat voor elkaar te krijgen. Hij zegt dat hij van het werken met acteurs met een beperking een rijker, milder, geduldiger mens is geworden:

"Wij 'onbeperkten', om het zo maar even te noemen, benaderen alles
vanuit ons intellect. Bij acteurs met een beperking is het zintuiglijke
vermogen veel sterker ontwikkeld. Wij denken met één blik alles 
te kunnen overzien. Maar slechtzienden met wie ik werk, nemen 
alle tijd om een ruimte te voelen. In dat voelen ervaren zij denk 
ik veel meer dan wij met onze open ogen."

Paul Röttger











zondag 30 september 2018

Week 39 2018; Wat een week!

Op het wereld wijde web mag je, maar hóef je nergens op te reageren is mijn credo, soms is het beter om een reactie die je ergens op zou willen geven lekker voor jezelf te houden. Ik moest er aan denken toen ik las dat een leerkracht van basisschool De Spiegel in Den Haag is ontslagen omdat zij het nodig vond om op social media als volgt te reageren op het dodelijke ongeval in Oss: "Die kutkinderen die er altijd onder gaan liggen ook altijd in Oss". Ze stelde dat ze gehackt was, maar onderzoek door twee onafhankelijke adviseurs gaf aan dat dat hoogst onwaarschijnlijk is.

Geen week zonder een VVD'er in opspraak. Deze keer is het VVD-senator Anne-Wil Duthler. Ze heeft in 2014 ingestemd met een wetsvoorstel waarin adviezen van haar eigen bedrijf zijn opgenomen. Het leverde haar bedrijf, Duthler Associates, €76.960, exclusief btw op. Een tweede opdracht leverde €74.185, exclusief btw op. Hoewel het te triest voor woorden is, word ik er intens vrolijk van als ik denk aan al die mensen die op deze partij hebben gestemd waardoor ze de grootste zijn geworden. Een volk krijgt de leiders die het verdient.

Ik was zo naïef om te denken dat het al strafbaar was, maar pas vanaf 1 juli 2019 is het dat echt om tijdens het fietsen de telefoon te gebruiken. Ik denk waarschijnlijk te logisch na, en ging ervan uit dat geen enkel weldenkend mens die deelneemt aan het verkeer met telefoontjes of andere mobiele elektronische apparaten in de weer gaat, maar daar blijken toch heuse wetten voor nodig te zijn. En passant worden trambestuurders en bestuurders van alle gehandicaptenvoertuigen ook in het verbod meegenomen. Voor automobilisten was het sinds 2002 al verboden.

Als eerste stad van Nederland gaat Groningen een rookverbod instellen voor publieke ruimtes in de buurt van instellingen die om een rookvrije zone vragen. Niet alleen sigarettenrook, maar ook rook(gassen) van auto's, motoren, en bromfietsen zijn dan verboden in de buurt bij die instellingen. Een goede ontwikkeling. Het moet bijvoorbeeld de haag van aan slangen gekoppelde lopende patiënten die voor de ingang van het ziekenhuis staan, en terwijl de medicatie hun lichaam binnendruppelt tegelijkertijd dat lichaam voorzien van de nodige nicotine tegengaan. Zodat anderen zonder hun adem in te hoeven houden het betreffende ziekenhuis kunnen betreden.

Soms lees je iets wat je nog een keer moet lezen omdat je niet geloofd wat je zojuist gelezen hebt. Dat was in het geval van de 24 jarige jeugdleider van een scoutinggroep uit Goes die tijdens een zomerkamp drie kinderen heeft gebrandmerkt met een zelf meegenomen brandijzer welke hij in het vuur gehouden heeft en vervolgens tegen de rug van de kinderen gedrukt heeft. Leest u het gerust nog eens opnieuw.

De dag die we wisten dat zou komen was dan daar, er waren plannen om een aanslag te plegen in ons land. Net zoals in andere landen, waar dat gelukt was, lag het in de bedoeling om zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Dat schijnt het voornaamste doel te zijn in het leven van een aanslagpleger. Kan me niet voorstellen dat er iemand geschokt was over dit nieuws, het was ooit eens te verwachten. Hulde aan iedereen die zich heeft ingezet om deze aanslag te verijdelen. Bijzonder is wel dat een aantal van de verdachten al eerder in beeld waren om naar Syrië af te reizen om aan de strijd mee te doen, maar dat ze een gevangenisstraf kregen en gewoon in Nederland konden blijven, terwijl onlangs door veel protesten uit de samenleving ternauwernood uitzetting van twee kinderen die hier vanaf peuterleeftijd wonen kon worden voorkomen.

Een medewerker van het ministerie van Buitenlandse Zaken tegen wie acht klachten waren ingediend, waarvan zes gegrond verklaard (o.m. (seksuele) intimidatie, pesten en financieel machtsmisbruik) is niet ontslagen, maar overgeplaatst. De katholieke methode zeg maar. Ik vind daar wel wat van.


Anne-Wil Duthler