donderdag 13 december 2018

Nutteloze weetjes

In 1986 sloot een Russische piloot een weddenschap af met z'n co-piloot dat
hij het vliegtuig blind kon laten landen. Hij blindeerde alle ramen in de cockpit
en het vliegtuig stortte neer. Zeventig van de vierennegentig passagiers kwamen
daarbij om. De piloot in kwestie overleefde het.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Bijna tien procent van Amerikaanse volwassenen denken dat chocolademelk
van bruine koeien komt.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Billy Joel laat de eerste rij bij zijn concerten niet in de verkoop gaan. Hij geeft ze
weg aan willekeurige mensen die op goedkopere plaatsen zitten.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Het 'Aged Dependent Relative Visa' in Australië is voor ouder wordende ouders die
in het buitenland wonen om naar hun kinderen in Australië te emigreren. Er is echter
een wachttijd van ongeveer vijftig jaar, wat het dus onmogelijk maakt om echt te
werken.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Prins William van Engeland heeft met het, weliswaar onofficiële, protocol gebroken
dat zegt dat hij niet samen met zijn kinderen in hetzelfde vliegtuig mag vliegen.
omdat zij directe troonopvolgers zijn.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Adidas maakt schoenen van gerecycled oceaan-plastic. In 2017 zijn er meer dan
een miljoen van deze schoenen verkocht. Er zijn 11 plastic flessen nodig voor één
paar schoenen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Er is een restaurant in Pittsburgh genaamd 'Conflict Kitchen'. Het serveert
uitsluitend eten van landen waar de Verenigde Staten een conflict mee hebben.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Als je aan anatidaephobia lijdt, ben je bang dat je door een eend in de gaten
gehouden wordt.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Een studie heeft aangetoond dat hoe duurder je bruiloft is, hoe korter je huwelijk
waarschijnlijk zal zijn.









woensdag 12 december 2018

Toen was geluk...#24

Ik zie op Facebook de meest prachtig versierde bomen verschijnen. De laatste jaren steeds eerder. Vroeger was het not done om de boom voor Sint-Nicolaas op te zetten, maar nu zie je de eerste bomen eind november al in volle glorie in menig huiskamer prijken. Tradities en gebruiken zijn nu eenmaal aan verandering onderhevig, dus waarom ook niet? Mensen krijgen er een blij en goed gevoel van en dat is alleen maar positief.

Ik moet in deze dagen altijd denken aan de echte kerstboom die wij in het ouderlijk huis opzetten. En dan met name aan de prachtige kerstballen die we erin hingen. Kerstballen die nog dateerden uit de jaren vijftig en zestig, totdat op een kwade dag, begin jaren tachtig, de kerstboom met die prijsloze ballen erin uit zichzelf omviel en mijn moeder en ik van schrik en verbazing eigenlijk gewoon bleven zitten in onze stoel en pas na enkele minuten in actie kwamen. Al die prachtige tere kerstballen waren kapot. We bleven bomen versieren in de jaren erna, maar zo mooi als ze voor het incident waren werden ze toch niet meer.






dinsdag 11 december 2018

Op weg naar Hamelen

Afgelopen zondag 9 december was het dan zover, de presentatie van de 6-cd box met alle, ja álle, liedjes en muziekjes (174) uit de geweldige tv serie "Kunt U Me De Weg Naar Hamelen Vertellen Meneer". Ik had vriendin Anita uitgenodigd om mee te gaan alleen had ik haar niet gezegd waarheen. Haar man bood aan ons weg te brengen in de auto, en wist natuurlijk wel wat er te gebeuren stond. Onderweg heb ik met aanwijzingen haar geprobeerd duidelijk te maken waar we naar op weg waren, maar pas toen ik de eerste tonen van het titelnummer van de serie liet horen, raadde ze meteen waar het over ging.

Eenmaal aangekomen bij het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid, werden we getrakteerd op koffie met een Hamelen-gebakje en langzaam kwamen ze binnen, Bertram Bierenbroodspot, Lidwientje Walg, Omroeper Denkraam van Snak, Prinses Madelein, Titanus van Gulik de Kuddegeest, Clovis van Wamp en Prinses Gale met de vlechtjes of zoals ze in de mensenwereld heten: Rob de Nijs, Loeki Knol, Hans van Willigenburg, Margreet Heemskerk, Gerard Cox, Willem Nijholt en Paula Majoor. Vanzelfsprekend waren het kinderkoor Henk van der Velde, de geestelijk vader, Harrie Geelen en Dallea, de weduwe van de componist van alle liedjes Joop Stokkermans en hun zoon Stanley die het koor dirigeerde ook aanwezig.

Het was een geweldig leuke middag waarin natuurlijk werd gezongen, maar waar ook het vele werk wat verzet is om alle liedjes die her en der vandaan zijn gekomen op te knappen voor uitgave op cd werd belicht. Hans van Willigenburg sprak, voordat hij hen de cd box overhandigde, met alle bovenstaande mensen over hun aandeel en ervaringen met de serie, en wat is het toch een verademing om zo'n vakman aan het werk te zien, iemand die precies de vragen stelt die jij ook zou stellen, in alle rust en goed verstaanbaar Nederlands. En leuk om te horen hoe het er destijds allemaal aan toeging.

Hans vertelde dat je op het jaarlijkse gesprek bij de KRO je ideeën mocht spuien, maar het antwoord steevast was: "Daar is geen geld voor, alles gaat naar Hamelen". Rob de Nijs die memoreert hoe blij hij was dat hij destijds de kans kreeg om eerst bij "Oebele" en later bij "Hamelen" te mogen komen omdat hij eind jaren zestig tienerster af was en zoekende. Hij en ook Loeki vonden het doodeng om te moeten werken met de vele grote gevestigde acteurs en actrices die in de serie speelden, "Dat zijn heel wat slapeloze nachten geweest". Loeki had haar Hamelenjurk letterlijk van zolder gehaald. "Als je goed kijkt zitten er mottengaatjes in, maar die zitten in mij onderhand ook." Willem die zich hardop afvroeg: "Welke rol speelde ik nou ook al weer in deze serie?" Dallea Stokkermans vertelde hoe de samenwerking tussen Harrie die de liedteksten schreef en haar man Joop die de muziek maakte was, en de rol die zij er in speelde door de teksten telefonisch door te krijgen van Harrie en die op te schrijven. Harrie deelde mee dat er veel werd gepersifleerd, zoals bij de begin tune 'Dit is de nog lang niet afgelopen serie...' kwam regelrecht van 'This is te continuing story of Peyton Place'.

Na afloop kon je de cdbox kopen of als je zoals ik sponsor was kreeg je 'm mee. Ruim zeven en een half uur muziek gecomponeerd door één van Nederlands beste componisten met teksten van een meer dan begenadigd tekstschrijver in fantastisch en bloemrijk Nederlands, gezongen door niet de minsten van de Nederlandse amusementswereld uit die tijd en een kinderkoor die zongen zoals kinderen horen te zingen, zondej die ovejdreven erj. Mijn decembermaand is nu al geslaagd.

Hans interviewt Rob de Nijs.
Hans interviewt Loeki Knol


Paula Majoor, Margreet Heemskerk, Hans van Willigenburg, Loeki Knol, Gerard Cox
Dallea Stokkermans, Willem Nijholt, Rob de Nijs en Harrie Geelen.


De kinderen van Hamelen. 



maandag 10 december 2018

Herinnert U zich deze nog? #132

BAND AID 
"DO THEY KNOW IT'S CHRISTMAS"
1984
(re-entries in 1985 en 2008 t/m 2017)
Aantal weken: 40 (in totaal)
Hoogste positie: 1


Ik prijs me gelukkig dat zo ongeveer in het jaar van mijn geboorte populaire muziek een ontwikkeling doormaakte die erop terugkijkend ongekend was. Daardoor kan ik zeggen dat ik erbij was toen de mini-opera van Queen, "Bohemian Rhapsody" uitkwam en een sensatie veroorzaakte. "Paradise By The Dashboardlight" van Meat Loaf idem dito. We wisten niet dat "I Feel Love" van Donna Summer een voorbode was van wat zou komen en de muziek zoals we dat tot dan hadden gekend compleet zou veranderen. Michael Jackson's "Thriller", ik weet nog dat de lp uitkwam en het zoetsappige duet met Paul McCartney "The Girl Is Mine" als voorloper op single werd uitgebracht, maar dat het een album was met weergaloze nummers als "Billie Jean", "Beat It" en het titelnummer. 

In december 1984 gebeurde er weer iets sensationeels op muziekgebied, de single "Do They Know It's Christmas" van Band Aid kwam uit. Bij de bovenstaande videoclip zat je aan de tv geplakt want je wilde zien wie er allemaal aan meededen, de crème de la crème van, voornamelijk, de Britse en Ierse popindustrie had zich op 25 november 1984 verzameld, op initiatief van Bob Geldof en Midge Ure bij de Sarm West Studios in Notting Hill. Zij zongen en speelden het nummer ten behoeve van de hongersnood in Ethiopië. Sting, George Michael, de speciaal voor die dag uit Amerika overgevlogen Boy George, Duran Duran, Bono nog zonder zijn gele bril, en Paul Young die de partijen welke in eerste instantie waren bedoeld voor David Bowie zong, want die was verhinderd, en nog talloze andere grootheden uit de jaren 80 waren present. 29 november werd de single al in Engeland uitgebracht. Het lied en de reden waarvoor werd wereldwijd omarmd. Een kromme zin als 'There won't be snow in Africa this Christmas time' daar maalde je niet om. Het was zo'n mooi initiatief en je zag al je helden van dat moment een soort van ongedwongen bij elkaar. Dat maakte je maar mooi weer even mee. Bovendien leek de wereld er een stukje liever door.

Het jaar erna organiseerde Bob Geldof op 13 juli 1985 'Live Aid'  wat wederom iets adembenemends was. In 1989, 2004 en 2014 zijn er nieuwe versies van "Do They Know It's Christmas" uitgekomen met artiesten die op dat moment hot waren, maar die hebben nooit het enorme succes van het origineel kunnen evenaren. 

zondag 9 december 2018

Week 49 2018; Wat een week!

Op 37 jarige leeftijd is de acteur Dave Mantel plotseling overleden. Mijn moeder zei altijd: "Als je jong bent kun je en als je oud bent moet je". 37 is natuurlijk veel te jong. Ik heb Dave één keer mogen zien in het theater, in de voorstelling "The Bodyguard". Ik wens zijn familie, vrienden en bekenden heel veel sterkte toe.

De Britse John vroeg zijn vriendin Daniella, heel romantisch op Times Square in New York, ten huwelijk, maar liet de ring per ongeluk vallen in een rooster van de metro. De politie kon de ring niet terug vinden, echter de agenten zetten door. En de ring werd uiteindelijk gevonden, maar ze hadden geen gegevens van het inmiddels weer naar huis gereisde stel. De NYPD plaatste vervolgens een oproep op Twitter middels een filmpje wat 3,8 miljoen keer werd bekeken, en met resultaat. John en Daniella zijn gevonden en kunnen de ring binnenkort terug verwachten.

Die gele hesjes, wat is dat dan toch maar weer? Mensen zijn ontevreden, maar waarover is me niet helemaal duidelijk. Het begon in Frankrijk, maar nu zijn er ook in ons land gele hesjes-mensen. Vreedzame gele hesjesdragers ten spijt, zijn de beroepsdemonstranten die altijd wel te porren zijn voor stennis, er weer als de kippen bij. Ik vermoed dat het dezelfde hooliganachtigen zijn die chronisch vinden dat 'ze alles van ons afpakken'. Typjes die tegen alles zijn, en uiteindelijk voor helemaal niets.

Zullen ze er ook dit jaar weer (geweest) zijn? De mensen die via internet decembercadeautjes bestellen en geen rekening houden met het feit dat ze niet de enigen zijn die dat doen, met als gevolg dat de bezorging vertraging kan oplopen, en dat ze zich dan via datzelfde internet op allerlei fora gaan beklagen terwijl er ook enig logisch nadenken en zelfverantwoording van hen verwacht mag worden? Ik vermoed van wel, en ik denk zelfs ook aan ezel en dezelfde steen.

De homofobie van het murmelende oudje Johan Derksen valt in het niet bij wat de getalenteerde acteur Achmed Akkabi meemaakt. Op een besloten Facebookgroep 'Marokkanen Bijeen' wordt hij bedreigd vanwege een film ("Chez Nous") waarin hij een homoseksuele beveiliger speelt. Een deel van de Marokkaanse gemeenschap heeft daar ernstige problemen mee. Dat het niet de felste lampjes uit de doos zijn, kun je afleiden uit het feit dat het een film is uit 2013, en er nu pas op gereageerd wordt. De diepe intense haat die blijkbaar in het DNA van deze groep zit is merkbaar door wat er zoal wordt gezegd. "Mislukte hond. Zijn familie moet hem massaal levend villen en van 20 hoog gooien" is één van de mildere reacties. Ik word daar heel verdrietig van, tegelijkertijd is het ook wel geruststellend dat het slechts een deel van de Marokkaanse gemeenschap is, dat deel wat altijd al het hardste schreeuwt en dus gehoord wordt, dat dan weer wel.

Vanaf 2020 zal al het openbaar vervoer in Luxemburg gratis zijn. Luxemburg is daarmee het eerste land dat dit mogelijk maakt. Nu is het openbaar vervoer in dat land al niet heel prijzig. Voor €2,- mag je twee uur reizen, en vanwege de geringe omvang van Luxemburg kun je in die tijd overal in het land wel komen voor dat bedragje. Toch is het een zeer sympathiek initiatief.

Volgende week wordt er begonnen met het afschieten van 1830 edelherten in de Oostvaardersplassen. Twee boswachters hebben aangegeven geen gezonde dieren te willen afschieten, en zullen daarom worden overgeplaatst. Aangezien we niet in communistisch China wonen is er in ons land gelukkig ruimte voor gewetensbezwaren. Er zullen genoeg mensen zijn die het vreselijk vinden, maar daar zitten naar mijn gevoel veel mensen bij die ook overstuur waren van de drie vegetarische recepten in de kerst-Allerhande van Albert Heijn.

Achmed Akkabi.

Luxemburg.

John en Daniella.



zaterdag 8 december 2018

Addictie

Ik was er natuurlijk al bang voor, ik ken mezelf best goed, weet mijn zwakke plekken. En je moet de kat eigenlijk ook niet op het spek binden. Een schoenenwinkel, dan vráág je er natuurlijk ook om. Ik werk er nu iets meer dan twee maanden, en heb al vier paar schoenen gekocht.

Ter mijn verdediging, één paar waren sportschoenen om mee te sporten, dat zijn niet echt schoenen-schoenen, en de andere drie waren na afprijzing en company discount zo voordelig dat ik een dief van mijn eigen portemonnee zou zijn als ik ze níet had gekocht. Een kromme gedachte zegt u? Ik weet van een stel die steeds met veel moeite en misbaar stoppen met roken om vervolgens op vakantie in het buitenland weer te beginnen omdat sigaretten daar zo goedkoop zijn. 'Dan ben je welhaast gek als je het niet doet' is hun argumentatie. Dát is pas een kromme redenering. Schoenen zijn toch een eerste levensbehoefte en bovendien had ik lege plekjes in mijn schoenenkast na de aankoop van de schoenencarrousel. En ik word er ook zo gelukkig van.

Ik vraag me alleen af of deze aanschaf-aanzet zich zal continueren, dat zou betekenen dat ik na mijn contract van zeven maanden zo'n veertien paar schoenen zal hebben afgenomen, om nog maar niet te spreken over de mogelijkheid van een verlenging na die tijd met alle gevolgen van dien. Ach aan de andere kant, ik rook niet, gebruik geen drugs, drink zeer matig en was altijd goed voor m'n moeder.




vrijdag 7 december 2018

Top 2000 discussie

Het eind van het jaar betekent sinds 1999 ook dat de jaarlijkse in beton gegoten Top 2000 wordt uitgezonden tussen kerst en oudjaarsdag. Voor heel veel mensen iets om naar uit te kijken. Maar ook over deze folklore komt nu een discussie, want er blijken steeds minder vrouwen in de Top 2000 te staan. En jawel hoor, er is een actiegroep in het leven geroepen om daar iets aan te gaan doen.

Ik kan soms zo ontzettend houden van dit land, dat heerlijke geneuzel om niks, waar vind je dat nog? 'Ja maar die Top 2000 wordt toch door de luisteraars bepaald middels stemmen?' zult u zeggen. Nou, niet helemaal, het is een publiek geheim dat het grootste gedeelte van de lijst gewoon door de samenstellers in elkaar wordt gezet en ik geloof dat in de hoogste 100 of 150 de publieksvoorkeuren worden meegenomen. Maar goed, vrouwen zijn weer eens in de minderheid, en dat kan en mag niet vindt de actiegroep. Daar waar het in het bedrijfsleven voor een groot deel ook ligt aan het feit dat heel veel vrouwen gewoon niet willen, moet zo'n lijst natuurlijk makkelijk te manipuleren zijn, want dat gebeurt al enigszins.

Maar als we dan toch bezig zijn, hoe zit het met leeftijdsdiscriminatie bij de Top 2000? De Rolling Stones krikken de gemiddelde leeftijd aardig op, maar hoe is het over de hele linie? En wat is de verhouding tussen zwarte en witte artiesten? En om daar even op voort te borduren wat is het percentage Joodse uitvoerenden? En hoe zit het met Duitse schlagers, Franse chansons en Italiaanse en Spaanse nummers, genres die in de loop van de decennia ook hoogtepunten hebben gekend? En het 'betere Nederlandse lied', is dat wel voldoende vertegenwoordigd? En ook het niet om aan te horen Nederlandse lied, muziekfeest op het plein-achtige liedjes, dat kent een grote schare fans, staat daar wel iets van in de Top 2000? Staan er genoeg LHBT-artiesten in en is dat wel een juiste afspiegeling van de maatschappij in de 'lijst der lijsten' zoals de dienstdoende DJ's de Top 2000 graag noemen? Is het aantal artiesten met (morbide) obesitas wel toereikend? En de verhouding nog levende en reeds overleden artiesten, is daar wel eens naar gekeken? Staan er eigenlijk verhoudingsgewijs niet te veel gitaargroepjes in? Kortom is die hele Top 2000 wel serieus te nemen of hoeft dat helemaal niet en is het gewoon lekker gedachteloos luisteren naar het gebodene wat in bijna 20 jaar tijd al een traditie is geworden die we niet ook nog eens van ons af laten pakken?


donderdag 6 december 2018

Dennenappels

Het was 1970, we waren op vakantie in Eerbeek. Met een kinderkruiwagentje ging ik met opa van vaders kant wandelen in het bos waar we dennenappels zochten. Hoewel zoeken niet geheel de lading dekt, ze lagen in ontelbare aantallen op de grond, mijn kinderkruiwagentje was snel vol. Hoe weinig wisten wij toen van het fortuin dat we binnen handbereik hadden.

Nu, bijna vijftig jaar later, kun je bij Intratuin twee dennenappels, of zoals zij ze in de advertentie aanprijzen 'denneappels' kopen, nota bene verpakt in plastic, voor €4,99, in de valuta van 1970 zou dat ƒ11,- zijn geweest. Mijn spaarpot, een echt spaarvarken in die tijd, zou rap gevuld zijn. Al denk ik dat opa en ik zouden zijn opgepakt en het Polygoonjournaal gehaald zouden hebben.

Het is officieel we zijn in ons land volledig van het pad af. Intratuin zou zich diep moeten schamen om dit überhaupt aan te bieden, had ik al gezegd dat het in plastic is verpakt? Plastic nondeju!! Dan heb ik het nog niet eens over de persoon die dat stupide 'denneappels' op zijn of haar geweten heeft. Even wat anders, is het intussen al tijd voor de vuurwerkdiscussie?




woensdag 5 december 2018

Afscheid

De moeder van een dierbare vriend is vorige week overleden, gisteren namen we afscheid van haar. Toen ik 's morgens op reis ging naar de plechtigheid en op het perron aan het wachten was, stond er een enorme regenboog aan de hemel. Niet zo'n flauwige gloed, maar een echte boog waarvan je het begin en het eind kon zien in heel felle kleuren. Fascinerend. Het had geregend, maar nu kwam de zon door en ook de zon stond stralend aan de hemel.

Eenmaal aangekomen bij het uitvaartcentrum, scheen de zon fel, en misschien klinkt dat vreemd, maar ik vind dat op zo'n moment zeer troostrijk. Ik herinner me nog van de uitvaart van mijn moeder dat na dagen van somber weer het juist die dag heel zonnig was, de ruimte waar we afscheid gingen nemen van haar had enorme ramen en daar scheen de zon zo prachtig mooi doorheen, het was met recht 'een zee van licht'. Dit was gisteren ook het geval, ik hoop dat haar directe nabestaanden het net zo'n troost gaf als het mij destijds heeft gegeven. Ik had het gevoel dat het licht mijn moeder verwelkomde en aan ons tegelijkertijd wilde zeggen: 'Het is goed, de strijd is voorbij, het zal voor haar nu altijd licht zijn'. Ik kreeg datzelfde gevoel gisteren weer.

Haar kinderen en schoonzoon hebben mooi over haar gesproken, met liefde en dankbaarheid werd haar leven met alle ups en downs belicht met daarbij mooie foto's uit de diverse periodes van haar leven. Buiten scheen zoals gezegd de zon, en ik zag een vogel die steeds in het hoekje bij het raam kwam zitten, vloog even weg, maar kwam telkens weer terug naar dat plekje bij het raam. Waarschijnlijk heeft het niets te betekenen, maar toch, ik verwonderde me erover.


maandag 3 december 2018

Wu Wei

Het is wellicht bekend dat ik niet erg van veranderingen en onverwachte gebeurtenissen hou. Het woord 'spontaan' beschouw ik persoonlijk niet automatisch als iets positiefs. Ik ben meer van de geplande spontaniteit. Natuurlijk weet ik onderhand ook wel dat het leven juist van veranderingen aan elkaar hangt, en daar moet je als veranderingsallergische mee dealen.

De afgelopen twee en een half jaar hebben er zich twee grote gebeurtenissen voorgedaan, door een faillissement ben ik mijn baan kwijt geraakt en mijn moeder is overleden. Wat voor mij dan het beste werkt bij veranderingen en (ingrijpende) gebeurtenissen is om dat wat er gebeurt of verandert er gewoon te laten zijn en zelf niets te doen. Gewoon even pas op de plaats. Niets doen in de zin van dat holle frasen als 'het leven gaat door' en 'je moet zo snel mogelijk weer aan het werk zien te komen', voor mij zijn wat ze zijn: holle frasen. Er hadden zich veranderingen voorgedaan waar ik zelf geen controle over had, het heeft geen zin om daar dan weerstand tegen te bieden of meteen actie op te ondernemen, ik liet het gebeurde zijn wat het was en ging ervan uit dat het vanzelf een plek zou krijgen en ik voor dat moment enkel moest accepteren dat ik geen baan meer had en mijn moeder was verloren.

Terug redenerend is dit eigenlijk altijd de manier geweest hoe ik met veranderingen e.d. ben omgegaan, omdat ik niet zo erg van veranderingen hou is het op een organische manier voor mij de beste manier gebleken, accepteren dat er iets was veranderd en niet meteen een oplossing forceren.  Pas onlangs kwam ik er achter dat er een taoïstische filosofie is genaamd 'Wu Wei', wat 'niet handelen' betekent. En die filosofie stelt eigenlijk precies wat ik al in praktijk breng, bij een situatie of verandering helemaal niets doen, niets forceren, het gewoon laten zijn. Omdat ik dit vanuit mezelf al deed zonder dat ik wist dat het überhaupt een taoïstische filosofie was, ga ik ervan uit dat het een natuurlijk iets is wat ieder mens in zich draagt.

Alleen is het in onze samenleving not done om niet te handelen, niets doen is geen optie, men dient ambities en verlangens te hebben. Ik heb dat ook in meer of mindere mate om mij heen gemerkt, omdat ik ervoor koos om zaken te laten zijn en vanuit die positie verder te gaan. Men gaat vaak uit van de eigen visie en meent die naadloos te kunnen toepassen op een ander omdat de mening heerst dat die visie de enige juiste is en bovendien de maatstaf. Daar past iemand die ogenschijnlijk geen weerstand biedt aan de gang van zaken en de dingen gewoon accepteert zoals ze zijn niet in.

Het afwachten is niet nalatig of passief zijn, maar eerder meegaan met de natuurlijke stroom van gebeurtenissen. Want zoals gezegd het leven verandert voortdurend, weerstand bieden genereert juist een negatieve kracht die contraproductief zou kunnen worden. En omdat ik van nature wel een aversie tegen veranderingen heb, heb ik blijkbaar, voor mijn eigen welzijn, vanuit mezelf geleerd ze dan in godsnaam maar te laten zijn en te accepteren. Wu Wei dus.


zondag 2 december 2018

Week 48 2018; Wat een week!

Bijna zou het 6,8 km² grote Gibraltar roet in het Brexit-eten gooien, want gelegen in het zuidelijkste puntje van Spanje wilde dat land meer zeggenschap krijgen over dit overzeese Britse gebied, anders zouden ze niet instemmen met het Brexit-akkoord. Op het nippertje werd de garantie gegeven dat Spanje betrokken zal worden bij alle gesprekken over Gibraltar. Gibraltar heeft een eigen vlag, een volkslied, de Gibraltarese Pond als betaalmiddel en een premier, momenteel Fabian Picardo. Ik stel voor dat Gibraltar mee mag doen aan het Eurovisie Songfestival.

Cyber wat? Cyber Monday? Werkelijk? Houdt het dan nooit op?

Paul Manafort, de voormalige campagneleider van Donald Trump en Michael Cohen, zijn voormalige advocaat, hebben beiden tijdens het Ruslandonderzoek gelogen tegen de onderzoekers. Het werd gebracht als nieuws. Ik ging er gewoon vanuit, het zou mijns inziens pas nieuws zijn als Donald en de mensen rondom hem de waarheid zouden spreken.

De 61 jarige in Capelle woonachtige Koos van Geet, oprichter van stichting Droomwens, is opgepakt omdat hij ruim 800.000 euro aan donaties zou hebben gebruikt op goksites, in het casino en voor privé-uitgaven. Stichting Droomwens is in 2007 opgericht om de dromen van kwetsbare kinderen te verwezenlijken. Wat ben je dan een in en in slecht mens. Bah!

Ook niet echt schokkend nieuws is dat Shell naar alle waarschijnlijkheid helemaal geen winstbelasting betaalt in Nederland. Marjan van Loon de president-directeur van Shell is zich vanzelfsprekend van geen kwaad bewust. "Shell wil zo transparant mogelijk zijn, maar een discussie hierover hoort niet in de krant". Heerlijke vrouw, want hoezo discussie? Volgens Marjanneke doet Shell niets verkeerd.

Johan Derksen, de meest onaantrekkelijke man van tv, waar volgens mij een permanente geur van sigarenrook omheen hangt vermengt met een zurige urinelucht. Tel dat belachelijke pruikje, die onsmakelijke snor en zijn overgeacteerde houding erbij op dan snapt u dat geen gaysueel er een harde plasser van krijgt. Toch meent hij, misschien wel juist daarom, zich met regelmaat homofobisch te moeten uitlaten. Wat tot gevolg heeft dat laagschedeligen hun adagium 'hij hep gelijk, hij seg watoftie denk' ook hierop van toepassing vinden aangevuld met platitudes uit hun met scheldwoorden doorspekte beperkte vocabulaire, met als direct gevolg dat (jonge) homo's de kastdeur nog maar stevig dichthouden. Conclusie: Johan is beeldvervuiling in meerdere betekenissen van het woord.

Acht maanden na zijn vrouw Barbara is de voormalige president van de Verenigde Staten, George H.W. Bush op 94 jarige leeftijd overleden. Hij was van 1989 tot 1993 president. Woensdag aanstaande zal het een dag van nationale rouw zijn in Amerika.

Johan Derksen. 


George H.W. Bush.


zaterdag 1 december 2018

Welkom of toch niet?

Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.


De wereld is op drift, althans vele mensen die op de wereld wonen zijn op drift. Het is dagelijks in het nieuws dat mensen vluchten uit hun land van herkomst voor oorlogsgeweld, vervolging vanwege hun geloof, afkomst of geaardheid. De verhalen zijn velerlei maar de gemene deler is dat zij zich niet langer veilig voelen in hun geboorteland en elders willen proberen een bestaan op te bouwen. Elders is voor hen in voorkomende gevallen de westerse wereld, de meeste vluchtelingen blijven in de regio en zoeken hun heil in buurlanden. Het is niet, wat door sommigen wordt beweerd, altijd vrijwillig. Er is niet altijd een andere uitweg, geen weldenkend mens verlaat huis en haard om de zeer onzekere status van vluchteling te ambiëren. Soms is er helemaal geen huis, laat staan een haard meer, doordat alles is platgebombardeerd.

Corrupte dictatoriale regimes die de eigen bevolking bombarderen met zelfs gifgas, fundamentele geloofsfanatici die een ieder die maar anders denkt naar het leven staan, bevolkingsgroepen die malkander letterlijk het licht in de ogen niet gunnen en lhbt’ers die vanwege hun geaardheid worden vervolgd, gevangen gezet, gemarteld en vermoord. Behoor je tot de slachtoffers, en je wilt gewoon heel simpel net als iedereen jezelf kunnen zijn, dan hoop je dat er ergens op de wereld een plekje voor je is waar dat kan. Waar je jezelf kunt zijn zonder gediscrimineerd te worden, waar je kunt geloven wat je zelf wilt en kunt houden van wie je wilt zonder dat daar een waardeoordeel aan vastzit. Ik wil niet de brenger zijn van slecht nieuws, maar die plekjes zijn er niet.

Ik schetste zojuist het beeld van de perfecte samenleving en die is er niet, nergens. Nee, ook hier in Nederland niet. Wij lijken als democratische westerse samenleving zo beschaafd en bekommerend om het leed van anderen, maar dat is een heel dun laagje, want er wordt in ons kleine land vooral gekeken naar wat anderen hebben, krijgen of verdienen. Nog steeds wordt het gezin met man, vrouw kinderen en een hond beschouwt als de hoeksteen van de samenleving en zijn andere relatievormen voor het grootste gedeelte dan wel geaccepteerd, maar is ‘homo’ altijd nog scheldwoord nummer één in de puberale wereld. Nog steeds worden lhbt’ers gediscrimineerd net zoals mensen met een ander uiterlijk dan de gemiddelde Nederlander en mensen met een ander geloof dan we in ons land van oudsher gewoon zijn. Alleen al een buitenlandse naam in een sollicitatiebrief kan al voldoende zijn om de persoon niet eens uit te nodigen voor een gesprek.

Wij zijn in West Europa in het algemeen en in Nederland in het bijzonder zeker niet de perfecte samenleving, maar het is hier natuurlijk wel veel beter dan in vele andere landen. Daarom komen er mensen hierheen omdat ze hebben gehoord dat ze hier mogen zijn wie ze zijn, dat ze hier rust kunnen vinden. Dat zij en wij dan te maken krijgen met een cultuurverschil is iets waar men pas achter komt als men daadwerkelijk hier is. Iets waarnaar je uitkijkt als ‘het beloofde land’ wordt in je voorstelling steeds mooier en mooier, dan kan de realiteit alleen maar tegenvallen. Als iemand met een migratieachtergrond krijg je in ons land te maken met aan de ene kant mensen die denken dat je een onmondig kind bent die voornamelijk zielig is, en aan de andere kant mensen die op iedere vraag omtrent migranten antwoorden met ‘Daar moet een piemel in’.

Probeer daar maar eens tussen te laveren. Alles wat je doet ligt onder een vergrootglas. Je mag je eigen cultuur trouw blijven, maar er wordt ook terecht van je verwacht dat je je aanpast aan de maatschappij van het land waarin je woont. Sommigen vinden dat je teveel in je eigen cultuur blijft hangen, terwijl landgenoten van je misschien weer vinden dat je je teveel naar de westerse maatstaven richt. Het is lopen op glad ijs, voor je het weet heb je een uitglijder gemaakt. Dan zijn er nog allerlei regels en bepalingen waar je je aan moet houden en zul je merken dat er altijd mensen zijn die vinden dat jij hier niet hoort, hoe goed je je best ook doet.

Lhbt’ers die zijn gevlucht uit hun land van herkomst vanwege hun geaardheid blijken hier te moeten kunnen aantonen dat ze zijn wat ze zeggen te zijn. Dus waar je je hele leven in de luwte hebt geleefd, bang als je was om als lhbt’er ontmaskerd te worden, moet je nu geheel tegen je gewoonte in in alle openheid vragen beantwoorden betreffende je geaardheid. Gesteld door overheidspersoneel nota bene, waarvan je van huis uit hebt geleerd die te wantrouwen. En dan kan het zomaar zijn dat je niet wordt geloofd en terug moet naar de hel waar je je leven niet zeker bent. Of je blijkt ook hier door eveneens gevluchte landgenoten te worden belaagd en bedreigd.

Nee, een walhalla is het zeker niet voor hen die hier zijn heen gevlucht. Vanzelfsprekend moet het kaf van het koren worden gescheiden, en ja van meet af aan is het niet goed opgepakt door de overheid. Asielprocedures hadden van het begin af aan veel korter moeten duren. De hoeveelheid vluchtelingen stond het waarschijnlijk niet toe, maar iedere vluchteling, ieder mens heeft recht op een persoonlijke benadering van zijn status, en natuurlijk wordt er van jou als migrant ook iets verwacht, je leert de taal, je past je aan zonder daarbij jouw eigen afkomst en cultuur te verloochenen. En je dient stevig in je schoenen te staan voor de voornoemde ‘piemel-antwoorders’, die gek genoeg dan wel een brok in hun keel krijgen van het lied “Mag Ik Dan Bij Jou” van Claudia de Breij en het luidkeels meelallen. Op drift of niet, het blijft een gekke wereld.


vrijdag 30 november 2018

In Memoriam: Manfred de Graaf

Twee en een halve maand nadat zijn televisievrouw uit "Zeg 'ns Aaa", Sjoukje Hooymaayer overleed is ook Manfred de Graaf overleden, eveneens aan kanker. Bij het grote publiek werd hij bekend door zijn rol van dokter Hans Lansberg in voornoemde serie welke heeft gelopen van 1981 t/m 1993. Maar hij debuteerde al op zijn vijftiende bij het Rotterdams Toneel. Vanaf 1960 tot 1974 was hij verbonden aan het Haagse Toneel. Daarnaast heeft hij in vele films en tv-series gespeeld. o.m. "Turks Fruit", "Dagboek Van Een Herdershond" en "Dokter Vlimmen". Zijn laatste toneelrol was in het seizoen 2003-2004 waar hij zijn rol van Hans Lansberg prolongeerde in de theaterversie van "Zeg 'ns Aaa".

Begin dit jaar werd bij Hans vergevorderde kanker ontdekt wat hij niet in de publiciteit heeft gebracht. Toen hij vernam dat ook Sjoukje met kanker was gediagnosticeerd, heeft hij contact met haar gezocht en zijn verhaal met haar gedeeld. Volgens zijn dochter hadden de twee voormalige collega's veel steun aan elkaar.  27 november j.l is hij overleden. Hij is 79 jaar geworden. Hij was getrouwd met Monique en samen hebben ze een dochter, Fien.


Manfred samen met Sjoukje in een scene uit "Zeg 'ns Aaa".


donderdag 29 november 2018

De doos

De middelbare maar nog verrassend energieke verkoper is druk bezig in de schoenenwinkel waar hij werkt. Hij had in het verleden als boekhandelaar de literaire werken van Jean-Paul Sartre verkocht, met als zijn persoonlijke favoriet "Les jeux sont faits", alsmede de psychologische analyses van professor Wayne Dyer aan cliënten aangeraden die hem na verloop van tijd uitvoerig kwamen bedanken omdat Wayne's visie hun leven had veranderd. Nu, in de nadagen van zijn werkzame leven, dus schoenen, en hij heeft er lol in. Hij bezit het vermogen om meestentijds het zilveren lijntje te zien, bovendien heeft het wegzetten en bijhouden van de vakken met schoenen wel iets weg van de lexicografische manier waarop hij decennialang boeken in de kasten heeft geplaatst.

Momenteel heeft hij zich verdiept in de afdeling met kinderschoenen, het is net wat aantrekkelijker om met maatjes 28 en 30 te werken dan met de maten 45 en 46. Daarnaast zijn de kinderschoenen anno nu zoveel leuker dan die uit zijn eigen kindertijd. En hij is natuurlijk dol op kinderen, altijd al geweest, zo schattig hoe ze met die kleine kleverige handjes de zojuist opgeruimde afdeling met hun nog niet volledig ontwikkelde motoriek in een oogwenk tot een plaats delict weten om te toveren. Dan zijn ze toch om op te eten. Letterlijk.

Gisteren was hij weer vol enthousiasme bezig terwijl kinderen vrolijk en blijmoedig om hem heen dartelden. Hij heeft ontdekt dat kinderen na het aanpassen van nieuwe schoenen de onbedwingbare behoefte voelen om te rennen. Wij grote mensen doen dat niet meer. De conversatie tussen (groot)ouders en kinderen zijn prijsloos. Je pikt er ook meteen de verwende kinderen uit, die zitten verveeld op een stoel met veel chagrijn en laten moeder, met piekhaar en vlekkerige huid, af en aan lopen met schoenen en vinden niks leuk. Niet verrassend: jongens zijn veel makkelijker dan meisjes. Een jongen van een jaar of 11 constateerde bij iedere schoen die hij paste; "Hier kan ik ook goed mee voetballen", dat was zijn belangrijkste criterium. Een andere vrij geduldige jongen verzuchte tegen zijn nogal zeurderige moeder: "Ja maar mam, je kunt niet van iedere schoen weten of ze altijd lekker zullen zitten". Dat is nog eens een waarheid, dat beaamde moeder ook.

"Vraag jij eens aan de kassa of ze lege schoenendozen hebben?" hoorde hij een moeder aan haar kind vragen. Waarschijnlijk bedoelde de moeder dat het ventje het aan de persoon achter de kassa moest gaan vragen, maar het was een slim kereltje, hij begreep dat terstond. Even later kwam hij terug met de mededeling dat er geen dozen waren. Later die middag ontdekte onze middelbare doch energieke verkoper twee schoenendoosjes met ieder twee paar schoentjes erin. Ernaast twee gaten waar de dozen van de schoentjes hadden gestaan. "Geen dozen?" had moeder blijkbaar gedacht, "Ik zie genoeg dozen!" en vond dat zij recht had om twee schoenendoosjes uit het vak te halen en de inhoud bij andere schoenen in de dozen te doen, wel dezelfde, dat dan weer wel. "Ach ja", dacht de middelbare en nog steeds energieke verkoper, "het is sinterklaastijd er moeten natuurlijk surprises gemaakt worden."




woensdag 28 november 2018

Ironie

Cabaretier Jan Jaap van der Wal benoemde wat mij ook al geruime tijd is opgevallen: steeds meer mensen hebben moeite om ironie te herkennen. "Er is tegenwoordig een gebrek aan opvoeding in humor, heb ik het idee". zo stelt hij. En ik ben het met hem eens. Ik heb er over nagedacht hoe dat zo gekomen zou kunnen zijn. Het heeft er volgens mij mee te maken dat in de huidige maatschappij het reageren op belangrijker is dan eerst daadwerkelijk tot je door laten dringen waaróp je reageert, wat staat er nu werkelijk of wat wordt er nu echt gezegd? En in welke context? Wat is de toon van het geschrevene dan wel gebodene?

Hijzelf kwam met een voorbeeld waarin hij een 'tirade' hield over het wonderlijke feit dat je aan de Universiteit van Amsterdam met puppy's kunt knuffelen om examenstress tegen te gaan. Hij eindigde ermee dat mensen die zulks hadden verzonnen niet meer zouden mogen deelnemen aan het maatschappelijk verkeer. Ik heb het programma gezien waarin hij dit vertelde en ik vond het hilarisch, omdat het overduidelijk ironisch was bedoeld met natuurlijk wel een ondertoon van 'hoe gek gaan we het maken'. Daags na uitzending werd Jan Jaap benaderd door actualiteitenprogramma's met de vraag of hij het serieus bedoelde. Nee, natuurlijk niet!

Hieruit blijkt dus dat niet alleen Jean avec la casquette moeite heeft met het herkennen van ironie of zaken die met een knipoog worden benaderd. Maar zoals gezegd denk ik dat de grootste boosdoener hierin is dat men tijdens het lezen of tot zich nemen van iets al bezig is met een antwoord of reactie te formuleren in plaats van zich te verdiepen in wat de brenger daadwerkelijk bedoeld. Ook kan het zijn dat men al vooringenomen is en niet eens open staat om zaken met enige afstand en wat humor te bekijken. Daarnaast leest men over het algemeen gewoon niet goed. De, naar ik heb ondervonden, zeer beladen term 'begrijpend lezen', is niet meer iets waar men moeite voor wil doen, men gaat er voor zichzelf van uit dát men heel goed begrijpt wat er staat ook al drukt de eigen visie de bedoeling van de schrijver naar de achtergrond. Datzelfde geldt ook voor 'begrijpend luisteren'.

Begrijp jij dan altijd alles wat iedereen bedoeld in hun schrijfsels en taal? Nee, ik ben ook maar een mens met al z'n beperkingen. Ik durf te zeggen dat ik door de gekozen woorden, de toon, de context en bij fysieke aanwezigheid ook lichaamstaal heel goed kan herleiden wat iemand bedoeld ook al is dat niet meteen duidelijk vanwege bijvoorbeeld gebruikte ironische beeldspraak. Maar ook ik zit er wel eens naast. In plaats van dan mijn eigen visie vol te blijven houden probeer ik in te zien wat ik gemist heb waardoor ik het had kunnen weten. Zo kun je nog eens wat leren. En ik leer nog dagelijks.


dinsdag 27 november 2018

Ryan Luijkx en Teun Phillippe

Met vriendin Talitha de film "Just Like Heaven" gekeken met Mark Ruffalo en Reese Witherspoon, op DVD want een film uit 2006. Een aanrader als je van het suikerzoete Amerikaanse romcomgenre houdt, zoals ik. Na afloop nog even de bloopers en de interviews met de acteurs gekeken. 'Reese Witherspoon was getrouwd met die leuke acteur' merkte ik op. Zoals gewoonlijk kon ik niet op zijn naam komen, maar ik wist nog wel dat ie in "Studio 54" had gespeeld. Leve Google! 'Och ja, Ryan Phillippe!' ik had hem nog voor me als in die film, maar ook Ryan wordt net als iedereen natuurlijk ouder.

Wat mij opviel aan de Ryan-van-nu, is dat ie sprekend lijkt op een Nederlandse acteur die ik ook erg leuk vindt. Moest weer even diep graven over zijn naam, terwijl ik 'm zelfs een keer ontmoet heb. Ik ben erg slecht in namen, altijd geweest, alleen lijkt het wel of het erger wordt, maar dit geheel terzijde. Ik bedoelde Teun Luijkx. Oordeel zelf:

Ryan Phillippe in "Studio 54". 

Ryan Phillippe anno nu. 

Teun Luijkx. 

maandag 26 november 2018

Grote Markt

De Grote Markt in de binnenstad van mijn geliefd Den Haag is een markant punt. Pas bij het zien van onderstaande foto's door de jaren heen valt op hoeveel er is veranderd maar dat het gebouw met de rode daken en belendende percelen er al ruim honderd jaar staan en alle veranderingen hebben doorstaan. Indrukwekkend. 


1901.

1920.


1952.

1961.

1973. 

2017. 

zondag 25 november 2018

Week 47 2018; Wat een week!

Wat iedereen natuurlijk al lang vermoedde is ook de conclusie van de CIA, kroonprins Mohammad bin Salman al Saoed van Saoedi-Arabië is de opdrachtgever van de moord op Jamal Khashoggi. Zoals ik destijds al zei, deze tragische en schokkende gebeurtenis zal nog een lange echo krijgen. Maar daar waar Donald Trump zei dat de dader(s) hoe dan ook gevonden en gestraft zouden worden, krabbelt hij nu terug: "Ach ja heeft hij die opdracht gegeven? Misschien wel misschien niet". Later in de week twitterde Donald een bedankje naar Saoedi- Arabië voor de lage olieprijzen. In een speelfilm zou je het ongeloofwaardig vinden.

De Chinese schrijfster Liu is veroordeeld tot tien jaar gevangenisstraf voor het schrijven van een roman waarin passages voorkomen over homoseks. Deze veroordeling heeft tot protesten geleid op de Chinese sociale media, bovendien heeft Liu beroep aangetekend.

Wat zeer terecht dat de International Children's Peace Prize dit jaar gaat naar de studenten van Parkland waar het vreselijke schietincident heeft plaatsgevonden en er 17 doden te betreuren vielen. Zij organiseerden de March For Our Lives, en zijn iets op lokaal niveau gestart wat inmiddels is uitgegroeid tot een zich nog steeds uitbreidende vredelievende protest beweging wereldwijd.

Ik ga mijn sollicitatiebrieven van de afgelopen twee en een half jaar bewaren! Waarom? Die van Joanne Rowling aan de Schotse gemeente Edinburgh waarin ze solliciteerde naar de functie van lerares buitenlandse talen (Duits, Italiaans en Frans) is op een Amerikaanse veilingsite aangeboden voor €218.000. De brief is geschreven in 1996, één jaar voordat ze na twee jaar een uitgeverij vond voor haar Harry Potter-boeken, Het is niet duidelijk wie de brief te koop heeft aangeboden.

Als tegenwicht voor alle ellende die hij veroorzaakt is er gelukkig veel te lachen om Donald Trump en zijn familie. Tijdens de verkiezingen liet hij geen moment onbenut om Hillary Clinton het in het gezicht te wrijven dat ze haar privé emailaccount had gebruikt voor overheidszaken. Nu blijkt dat zijn dochter Ivanka die hij, nepotistisch als hij is, heeft aangesteld als 'assistent van de president', hetzelfde heeft gedaan. Ik word daar heel vrolijk van.

De politie heeft een inwoner van Amsterdam Nieuw-West aangehouden op verdenking van witwassen. Een term die hij vrij letterlijk nam. Zij vonden €350.000 in zijn wasmachine.

Black Friday wat is dat plotseling voor waanzin? Ik ben twee en een half jaar uit de retailbranche en opeens is er dit onzinnigs. Mijn mailbox ontplofte met allerhande aanbiedingen en winkels halen de gekste toeren uit. Het spreekt voor zich dat ik mij er verre van hou. Het is in Amerika de dag na Thanksgiving, waarop de Amerikanen vieren en benoemen waar ze allemaal dankbaar voor zijn om de dag erna malkander te vertrappen om toch nog meer te vergaren. Dat is al achterlijk, maar hier raakt het echt kant noch wal.





vrijdag 23 november 2018

Allerhande

Hoe weet je dat het in een land heel erg goed gaat? Als inwoners ervan overstuur raken als in de kersteditie van een gratis verkrijgbaar kooktijdschriftje naar hun idee teveel vegetarische recepten staan. Dan heb je verder gelukkig een zorgeloos leven. Ik heb het over Allerhande een gratis verkrijgbaar tijdschrift met recepten van supermarktketen Albert Heijn. En lieve mensen, 'gratis' is hier toch echt wel het sleutelwoord. Je hoeft het tijdschriftje niet mee te nemen, het is geen verplichting, je hoeft er ook niet uit te koken, er zijn ontelbare andere kookboeken en -tijdschriften, weliswaar tegen betaling, waarin recepten staan met kilo's vlees van diverse dieren en hoe die te bereiden met foto's en al.

Ik begreep dat er grote teleurstelling heerst onder carnivoren die bang zijn voor de vegetarisatie van Nederland. Nou, dat zal wel meevallen hoor, er worden 1800 edelherten afgeschoten in de Oostvaardersplassen, dus een hertenbiefstuk is heus nog wel te krijgen. En hoewel tegen dovemansoren gezegd waarschijnlijk, veel vlees eten is niet zo gezond....drie...twee...één.... Mogen we dan helemaal niks meer in dit land? Je hoort en ziet die mensen voor je die zich meteen aangevallen voelen. Vaak mensen die met verkleinwoorden spreken om het onderwerp van discussie minder erg te doen lijken: 'Ik wil gewoon een stukje vlees/patatje/biertje/sigaretje kunnen eten/drinken/roken.'

Ja dat kan ook allemaal, leef je leven, maar er is langzaamaan een bewustwording aan de gang dat (te veel) vlees eten niet verstandig is en er komen ook steeds meer alternatieven. En daar hóef je helemaal niks mee, het is en blijft een keuze. Dus om nu volledig van slag te zijn omdat Albert Heijn meegaat hierin is wat overdreven. En ja, ik eet ook vlees, ik heb onlangs nog gedineerd bij biefstukrestaurant Loetje, waarbij een van de jus druipende kwaliteitsbiefstuk wordt geserveerd met brood om mee te dopen. Ik voelde een ader dichtslibben terwijl ik het at. Maar daarnaast eet ik ook genoeg dagen vegetarisch, het is, zoals zoveel, niet zwart/wit. Ik neem Allerhande eigenlijk nooit mee, maar ik ben van plan om bij mijn volgende bezoek aan Albert Heijn het deze keer wel te doen. Ik heb wel zin in een aantal lekkere vegetarische recepten.


donderdag 22 november 2018

Groengestapo

De natuur van het miniparkje waar ik vanuit de woonkamer en vanaf de lanai op uitkijk doet het fantastisch! Prachtige bomen, imposante struiken en mooie stukken gras zie ik aan de overkant van de vijver waarlangs een fietspad loopt waar het voor de fietsers heerlijk fietsen is door al dat groen. De natuur, daar hoef je niet zoveel aan te doen, die redt zich wel. Als vanzelf komen er ook veel (water)vogels op af vanwege de beschutting die dit kleine stukje groen biedt.

Daar denkt de gemeente Capelle aan den IJssel toch heel anders over. Die gebruiken in een brief de termen 'verwilderd' en 'sterk uitgegroeid', jawel, de groengestapo is weer actief. Het is ook niet echt een verrassing, dol als ze zijn op kappen, hakken, zagen, uitgraven en verwijderen. Er staat nog ergens een door het zonlicht verbleekt bord als men de gemeente binnenrijdt met de mededeling 'Groenste stad van Nederland'. Dat was in 2015, maar daar deden dan ook niet zo heel veel steden aan mee. Het feit dat men nog steeds met dat inmiddels achterhaalde predicaat pronkt geeft al te denken. Het is te vergelijken met de 88 jarige mevrouw Weitner die 65 jaar geleden Miss Holland was en nog steeds met de sjerp om rondloopt achter haar rollator.

Er wordt verder in de brief gesproken over een 'toekomstbeeld groen' voor dit natuurgebiedje. Zo'n door ambtenaren verzonnen jeukterm. Maar bovenal, het ziet er al prachtig uit! Wij, de bewoners aan de overkant van de vijver genieten van het prachtige uitzicht op al de verschillende schakeringen groen bovendien geeft het ons privacy als we op de lanai willen vertoeven. En belangrijker nog het is zo'n heerlijk beschut gebied voor de vogels en andere dieren. Maar de zin waardoor ik pijn op mijn borst kreeg met uitstraling naar mijn linkerarm was: 'We benadrukken de openheid van het water'. Voor wie? Wij die er aan wonen zien het water en zij die er langs fietsen of wandelen zal die openheid aan hun reet roesten, die vinden het vele groen waar ze zich door voortbewegen veel mooier. Dus ik voel de bui al hangen, daar gaan de prachtige bosschages, weg oogstrelend struweel, want we moeten van de groengestapo het water zien. Het zilveren lijntje, die overal in zit, is in deze dat ze de vijvers niet willen dempen. Vooralsnog. En dat 'de bijzondere bomen' die in dit gebiedje staan behouden blijven. Intussen verkeer ik tussen hoop en vrees.


woensdag 21 november 2018

Het lied gaat door!

Volgend jaar op 29 maart is het precies 50 jaar geleden dat Lenny Kuhr het Eurovisie Songfestival won met de nu klassieker "De Troubadour". Ja kinderen, toen wonnen we dat festival nog wel eens. 1969 was een bijzonder Eurovisiejaar, want er bleken na de puntentelling vier winnaars te zijn. Zowel Nederland met dus Lenny, als Engeland met de popzangeres Lulu, Frankrijk met de chansonnière Frida Boccara en Spanje met de in een ontzettend lichtblauw broekpak gestoken Salomé haalden een gelijk aantal punten. De organisatie had geen moment rekening gehouden met het feit dat zulks zou kunnen gebeuren, dus werden alle vier de landen als winnaar aangewezen. Leuk om te vermelden bij deze is dat er weliswaar een andere puntentelling was dan nu, maar volgens de huidige regels zou Lenny als winnaar zijn aangewezen omdat haar "De Troubadour" van één land (Frankrijk) het hoogste aantal punten kreeg (6). Lenny wordt nog vaak geïnterviewd over het festival, en bij één van die gelegenheden vertelde ze dat ze het prima vond om de prijs te delen met de anderen, maar dat ze om het lied van Salomé, "Vivo Cantando" 'kwaad' werd. Waarom zei ze er niet bij maar ze werd het bijna weer toen ze er over sprak. Mocht ik Lenny ooit eens spreken ben ik toch heel benieuwd wat daar aan ten grondslag ligt.

Maar genoeg over het verleden. Iemand die het destijds nog zeer prestigieuze festival heeft gewonnen en daarna terecht een prachtige carrière heeft gekregen in binnen- en buitenland, daarvan zou je verwachten dat haar bijdrage aan ons culturele erfgoed wordt gekoesterd en dat platenmaatschappijen zichzelf aan zouden melden om muziek van haar hand (Lenny schrijft het leeuwendeel van haar muziek en teksten zelf) te mogen uitbrengen. Denk opnieuw. Ik herhaal mijn stokpaardje nog maar eens: 'In Nederland zijn we niet zo zuinig op ons culturele erfgoed en op hen die het maken'. Zodoende is Lenny een crowdfunding gestart om een album op te nemen die ze graag op 29 maart 2019, exact 50 jaar na haar overwinning van het festival, ten doop wil houden. Dat is Nederland voor je. Ik kan me niet herinneren dat Charles Aznavour, Vicky Leandros of Tom Jones dat ooit hebben hoeven doen. Maar goed het is een feit.

Ik had het een tijdje geleden al vernomen, en het bleef maar door mijn hoofd spoken hoe onbegrijpelijk ik het vind dat het op deze wijze gaat, maar tegelijkertijd ook wel mooi dat er genoeg mensen zijn die de (muziek)cultuur in het algemeen en Lenny in het bijzonder een warm hart toe dragen dat op deze manier haar werk toch uitgebracht kan worden. Zelf zat ik met een klein dilemma. Als momenteel parttime werkende moet ik bewust budgetteren, geen punt, ik ben een tevreden en dankbaar mens om wat mij ten deel valt, maar het moet uit de lengte of de breedte komen en omdat ik graag aan deze crowdfunding mee wilde doen heb ik besloten om dit jaar geen kerstkaarten te sturen ten gunste van het culturele belang. Het voelde goed dit besluit genomen te hebben, en in de huidige multimedia-wereld kan ik mijn dierbaren op een andere manier mijn feestelijke wensen doorgeven.

Ik kan me zo voorstellen dat u na het lezen van dit blogje denkt: 'Ik zou ook erg graag bij willen dragen om het nieuwe album van Lenny het levenslicht te doen zien'. Dat kan, hier is het linkje waarop Lenny u het één en ander uitlegt erover: Lenny Kuhr - Het lied gaat door!. En onder de lezers van dit blogje zullen vast meisjes en sommige jongens van toen zijn die nog woordelijk het liedje "Mama geef me je make-up" van Kinderen Voor Kinderen kunnen meezingen. Ook dát is muziek en tekst van Lenny Kuhr. Alleen al om die vrolijkheid uit jullie jeugd zou een donatie voor Lenny's album meer dan gerechtvaardigd zijn.




dinsdag 20 november 2018

Gedoe

Soms moet je iets nog eens overdenken, om dan terug te komen op een eerder genomen besluit. Toegegeven in dit geval op aandringen van een dierbare vriend die het woord 'eigenwijs' gebruikte. Ik? Eigenwijs? Nou ja....soms. Het gaat over het niet geaccepteerde SD-kaartje door mijn telefoon. Ik had geen zin in het gedoe om 'm terug te gaan sturen, voornamelijk omdat ik dácht dat het een gedoe zou zijn, en gedoe en ik is geen goede combinatie. Ik ben anti-gedoe. Maar mij werd in een soort mantra-vorm toch aangeraden het geld weer terug te krijgen. Nah, gedoe. Tot ik op internet las dat het zomaar zou kunnen dat het kaartje eerst geformatteerd zou moeten worden via de computer. Maar toen zelfs de computer het kaartje niet herkende, kwam het mij zo voor dat ik gewoon een defect kaartje ontvangen had.

Dat was het teken, samen met de gewoon terugsturen-mantra. Ik heb op de site van het bedrijf eens bekeken wat ik moest doen en dat was veel minder gedoe dan gedacht. De reden opgeven, waar ik meteen erbij heb gezet dat de verpakking natuurlijk open was anders kon ik niet weten dat het kaartje defect was. In hetzelfde doosje waarmee het gekomen was met een uitgeprinte retoursticker naar het postagentschap in de locale Primera gebracht, waar het gratis werd ingenomen. Voilà. 

Meteen de dag erna een berichtje van het bedrijf: "Je hebt je pakket naar ons teruggestuurd omdat je je bestelling wilt annuleren. Je product heeft al enige gebruikssporen maar daar doen we dit keer niet moeilijk over. We hebben de bestelling geannuleerd." Heel klantvriendelijk, maar ook heel duidelijk een standaard antwoord, er is niet ingegaan op het feit dat het kaartje het niet deed, en er is ook niet met een alternatief gekomen, ik had om hen die kans te geven het merk van foontje bij de retourreden vermeld. En 'daar doen we deze keer niet moeilijk over' klinkt gereserveerd vriendelijk-met-ondertoon, maar zoals al uitgelegd, is de verpakking vanzelfsprekend open en beschadigd. Maar goed, all's well that ends well, en krijg ik nog deze week het bedragje gestorneerd.

Mijn telefoon bleef heel pesterig 'geheugen bijna vol' aangeven, en hoe ik ook opschoonde, het bleef er staan ook al werden er MB's verwijderd. Ook werden updates niet geïnstalleerd, want geen ruimte, een vicieuze cirkel. 'Ja stom *#**#**, jij wilt geen extra geheugen', zou ik tegen foontje willen schreeuwen, wat ik niet gedaan heb want ik ben me ervan bewust dat ie abiotisch is. Ik heb wel een langgerekt 'Waaroooommmmmm!!!!' uitgeroepen. Maar net toen ik dacht, ik weet het nu ook niet meer, drukte ik op wat knopjes en mapjes en kwam ergens waar nog dingen stonden die verwijderd konden worden, waarna er plots weer voor 4 GB ruimte was, en er weer geüpdatet kon worden. Wát ik nu precies heb gedaan, dat weet ik natuurlijk niet meer. Gedoe!

Er moet gewoon tóch een SD-geheugenkaartje in, ik laat dat idee niet los, ook al wil foontje dat niet. Ik zal ermee naar een fysieke winkel moeten en het daar ter plekke door de vakman/vrouw/persoon moeten laten installeren, gruwelt foontje er weer van, dan gaan we net zolang door tot er een juist kaartje gevonden is. Maar voorlopig even niet, het is zo'n gedoe.


maandag 19 november 2018

Toen was geluk...#23

In de tijd dat ik vroeger mijn schoen mocht zetten zat er wel eens een pakje chocoladesigaretten in. Dat was een op een echt pakje gelijkend doosje met daarin chocoladestaafjes omhuld met een op een filtersigaret lijkend papiertje. De merknamen en logo's waren veelal afgeleid van de grote sigarettenmerken. Het was in de tijd dat zowat iedereen rookte, sterker nog de leraren op de basisschool rookten gewoon in de klas. Het hoorde destijds bij onze cultuur en was heel gebruikelijk.

Heden ten dage zal geen weldenkend mens het meer in zijn hoofd halen om kinderen met artificiële rookwaren te confronteren, sterker nog in 2013 heeft de Europese Unie chocoladesigaretten verboden. Ik vind dat nog vrij laat, in mijn beleving waren ze al veel langer niet meer te koop. Terecht natuurlijk, ik las onlangs een artikel dat zaken, zoals bepaalde (culturele) tradities, waarvan we vroeger vonden dat het kon, maar nu niet meer, gewoon voortschrijdend inzicht is. Net zoals we vandaag de dag niet meer op straat poepen en aan doodstraf of kinderarbeid doen. Beschaving heet dat ook wel.