donderdag 19 juli 2018

Wim Hogenkamp: Mijn zoon was een terrorist

Onlangs maakte ik ademloos kennis met dit lied van en door de betreurde Wim Hogenkamp. Gemaakt en opgenomen in 1981 voor zijn album 'Punt Uit'. Ik was gegrepen door de tekst en de manier waarop Wim het bracht, maar bovenal ook hoe ongelooflijk actueel dit lied, 37 jaar later, is. Het verdient het om anno 2018 in het repertoire te worden opgenomen door iemand die het met net zo'n intensiteit kan brengen als Wim.


Mijn zoon was een terrorist, dat is ie nu niet meer
Bij de een of andere actie knalden ze 'm neer
Ik heb het nooit begrepen, wat 'm dreef tot dit soort daden
Totdat ik hem zag liggen, op TV en in de bladen
Ze lieten hem zo duidelijk zien, daar lag ie badend in zijn bloed
In kleur over twee pagina's dat doet het bij de abonnees zo goed

Toen ik mijn jongen daar zag liggen, voor Jan publiek zo uitgestald
Toen kwamen al die vragen als wie heeft het voor wie verknald
Want zijn erfdeel was een wereld, die vervuilde en verkrotte
Een wereld vol met mensen die om je kleur of je geloof bespotten
Een dreiging van tekorten, gezag ongrijpbaar aan de top
Daar mocht ie het mee doen, hier is de troep en ruim maar op

Een wereld die verloederd, die wij onze kinderen geven
Een bom die haast op springen staat en waar hij op mag leven
Een vader die van fatsigheid en drank niet meer kan staan
Een moeder die te slap is, om er tegenin te gaan
Maar hij wenst niet vervuild te zijn, niet van lichaam noch van geest
De huichelaar de hypocriet, die haatte die het meest

Mijn zoon was een terrorist, dat is ie nu niet meer
Bij de een of andere actie knalden ze 'm neer


woensdag 18 juli 2018

Taboe

Nederlanders hebben over het algemeen een obsessie wat betreft het weer. Het is een vrij homogene fixatie die simpel valt uit te leggen in: zon en warmte is fijn, regen en kou is niet fijn. Dat verklaart de drang om waar men ter wereld ook zit de temperaturen aldaar door te geven aan het thuisfront. Waarbij het de bedoeling is dat het weer beter (lees warmer) moet zijn dan thuis voor een extra stukje genot. De ontvangers dienen dan ook geheel volgens het protocol (gespeeld) jaloers te reageren. Het is één van die stilzwijgende omgangsvormen die in de loop van de tijd gemeengoed is geworden.

Ik speel dat gewoon, zij het wat minder fanatiek, mee, ondanks het feit dat ik helemaal niet van warm weer hou, 22 hooguit 23 graden is voor mij meer dan genoeg. Alles daarboven beschouw en ervaar ik als onprettig. Ook nu ik het gevoel heb dat het al zes weken belachelijk warm is, de natuur voor mijn ogen aan het verdorren en verdrogen is, ik zoveel mogelijk binnen blijf en pas naar buiten ga als het echt niet anders kan, voelde ik niet echt de drang dit mee te delen, omdat ik meende vrijwel alleen te staan in die mening.

Nu ben ik wel in het stadium van mijn leven dat het me echt niet uitmaakt als enige iets heel anders te vinden of het anders te zien dan de meerderheid, maar ik huldig het principe dat wat mijn mening is alleen belangrijk is voor mij. Bovendien is niets zo zinloos als klagen over het weer, omdat je er toch niets aan kunt doen. Weer signaleer en onderga je, je past er je doen en laten daar waar mogelijk op aan, en klaar. Maar gisteren toen ik vernam dat ergens richting volgende week een hittegolf staat aan te komen, terwijl ik zoals gezegd het gevoel heb al wekenlang in een hittegolf te verkeren en juist zo hoop op, vooral voor de natuur, wat flinke regenbuien, knapte er iets in me. Zeker toen er werd gesuggereerd dat de temperaturen wel eens richting 40 graden zouden kunnen oplopen.

Heel voorzichtig heb ik op die mededeling als volgt gereageerd: 'Ik weet dat ik vrijwel alleen sta als ik zeg: ik hou helemaal niet van dit weer. Blijf het liefste binnen'. Wie schets mijn verbazing dat spot en hoon niet mijn deel waren, maar herkenning, begrip en steun. Wie had gedacht dat wat ik beschouwde als het laatste taboe, warm weer niet per definitie fijn vinden, meer leeft dan ik kon vermoeden. Het zal een minderheid zijn, maar dat ik in een minderheidspositie verkeer, daar ben ik aan gewend.

Dit blogje is dan ook een hart onder de riem voor iedereen die niet zo gelukkig is met de hitte, zoals het overal wordt voorgespiegeld dat we zouden moeten zijn. En dan houden we nu gewoon weer onze mond en ondergaan het op individueel gepaste wijze. We gunnen het de mensen voor wie het niet warm genoeg kan zijn, onze tijd van meer aanvaardbare temperaturen komt er fluks weer aan.


dinsdag 17 juli 2018

Ontruiming

Toen ik hier nog niet zo lang woonde, had ik vrij veel overlast van mijn bovenburen. In de nacht veel lawaai, ruzies, mensen aan de deur, dat werk. Ik ben niet zo'n klager, en toen de man eens bij mij aanbelde met de mededeling dat er, zoals hij zei, 'een plantje' van zijn lanai op de mijne was gevallen, stond voor me een man van twee meter met een enigszins verwilderde blik in camingsmoking gehuld op plastic badslippers mét sportsokken. Niet het type met wie je eens een gesprek aangaat over overlast. Het plantje bleek overigens een meter hoge wietplant te zijn.

Op een gegeven moment viel het me op dat het erg rustig was boven, misschien waren ze op vakantie, maar een buurvrouw wist me te vertellen dat ze met huurschuld waren uitgezet. Voor mij in dit geval een zegen, en van de buren die erna zijn komen wonen hoor ik niet meer dan de gebruikelijke woongeluiden.

Omdat het in de straat momenteel een komen een gaan is van werktuigen, werkmannen en containers voor de nutsbedrijven en het opnieuw bestraten vond ik het niet zo raar dat er zo'n man of tien bij elkaar stonden te wachten op iets of iemand, echter bleek het een ontruiming in voorbereiding te zijn. Ze waren in afwachting van de politie. Bij terugkomst van het boodschappen doen werd het me pijnlijk duidelijk: het huis van mijn buurman (blog van 12 juli) werd ontruimd. Ik manoeuvreerde me met boodschappentrolley (als beginnend bejaarde met rugklachten mag dat) door de naar mij toe vriendelijke mannen en onze bewonersconsulent, die de meter aan het opnemen was, heen om bij mijn woning te komen.

Heel veel werk zullen ze er niet aan gehad hebben, want er stond niet zo veel (meer) in volgens mij, maar toch vind ik het altijd een triest iets zo'n ontruiming. Ook de eerste keer met die lastige buren. Je weet nooit wat er aan ten grondslag ligt hoe het zover is gekomen dat er geen huur meer betaald kan worden. Zoals eerder gezegd heb ik altijd fijn naast de buurman gewoond en heeft hij me wel eens geholpen met gaatjes boren in de betonnen muren. Ik hoop dat wat er momenteel niet goed gaat in zijn leven snel weer op de rit gezet kan worden.

Voor mij is het nu spannend wie er naast me komt wonen. Ik hoop een rustige alleenstaande of een paar zonder kinderwens, maar het zou evengoed een gezin kunnen zijn met kwetterende stemmetjes en het getrappel van kleine voetjes. We gaan het meemaken.




maandag 16 juli 2018

In de kast

Van de week waren er twee mannen met hoogwerker bezig iets aan de buitenmuur te bevestigen van het appartementengebouw naast de mijne. Het was een vierkant ding en ik had geen idee wat het zou kunnen zijn. Een buurvrouw die met mij op kwam lopen keek ook al naar boven en had ook niet het mistigste idee. Een airco? gokte ze. Ik ben dan niet nieuwsgierig genoeg om het te vragen, en liep naar boven. Ik ben dan wel nieuwsgierig genoeg om mijn pas in te houden toen ik die buurvrouw het wél aan de heren hoorde vragen, zodat ik heel onopvallend en passant hoorde dat het een vleermuizenkast is.

Een vleermuizenkast. Ik wist van het bestaan niet af. Ik weet wel dat er in Capelle vleermuisjes rondvliegen, en dat ze graag in holle bomen wonen. Maar ja, Capelle is nogal rigoureus met de bomenkap, dus gaat de gemeente klaarblijkelijk over tot het aanbrengen van kunstmatige verblijfplaatsen voor de dieren. Dat is dan wel weer lief. Nu las ik op internet dat deze kasten nadrukkelijk door de vleermuizen niet worden gebruikt als nestkasten, ze worden alleen gebruikt als slaapplaats of paarplaats. 

Binnenkort dus nieuwe bewoners in de straat. Leuk!

De nieuwe aanwinst in de straat: een vleermuizenkast

Als volleerd natuurfotograaf leg ik het nieuwe vleermuizenverblijf vast. 

zondag 15 juli 2018

Week 28 2018; Wat een week!

De verkiezingsoverwinning van Recep Erdoğan vorige maand waardoor hij nóg meer macht naar zich toe kan trekken, heeft erin geresulteerd dat er nog maar eens 18.000 ambtenaren zijn ontslagen. Tegelijkertijd benoemd hij, op Trumpiaanse wijze, zijn schoonzoon tot minister van Financiën. Je verwacht het niet.

'Vrouw genoemd als ceo van Air France- KLM', 'Vrouw wordt burgemeester van Tunis', 'Vrouw wordt hooglereaar aan de Theologische Universteit in Kampen'. Wie is toch die meneer of mevrouw Vrouw? En hoe kan het dat deze persoon zoveel verschillende en uiteenlopende functies kan bekleden?

Twee conducteurs, Mustafa Hosgören en Onur Yürükel, staan positief in het leven en dragen dat tijdens hun werk uit. Op Instagram delen ze, sinds vorig jaar, onder de naam 'Selfieconducteurs' vrolijke foto's, vaak met wat reizigers en soms met voltallige coupés. 'We proberen in elke coupé waar we komen wat gezelligheid te brengen'. Wat een leuk initiatief van deze twee mannen.

Als koning kun je ook niet zomaar alles doen wat je wilt. Zo wil Willem-Alexander zonnepanelen op paleis Huis ten Bosch, maar dat mag niet van de wet. Er mogen geen wijzigingen worden toegepast aan het uiterlijk van rijksmonumenten. Maar van de week deelde hij mee dat ie de strijd niet heeft opgegeven. In Amsterdam is het beleid omgegooid ten aanzien van monumenten, onder voorwaarden mogen daar wel zonnepanelen op geplaatst worden. Dan moet zulks in Den Haag toch ook kunnen.

In het pittoreske Leiderdorp heeft een man zijn huwelijk gemist omdat hij bij een politiecontrole op de vlucht sloeg. Met hoge snelheid ging hij er vandoor. sprong de auto uit en liet zijn aanstaande achter in de auto. Korte tijd later vond de politie hem en bleek dat hij dronken was, geen rijbewijs had en daarnaast de agenten ook nog beledigde. Het huwelijk is tot nader order uitgesteld, hoewel deze blik in de toekomt voor die vrouw wel voldoende moet zijn om......

Femke Halsema is beëdigd als burgemeester van Amsterdam. Zo beëindigde ze haar speech als nieuwe burgemeester met de tanden op elkaar van emotie: "Het is een ongelooflijk voorrecht om Amsterdam en zijn bewoners als burgemeester te mogen dienen. Ik ga mijn best doen". Ik wens haar veel plezier en succes met haar nieuwe functie.

Het oranje orakel was afgelopen week in Europa. De olifant in de porseleinkast. Hoe vreselijk de man ook is, is het wel hilarisch om te zien hoe de Europese leiders totaal niet weten hoe ze hiermee moeten omgaan. Ondertussen maakte hij zowel Angela Merkel als Theresa May met de grond gelijk, om ze als ie naast ze stond weer de hemel in te prijzen. Hij is als die nadrukkelijk aanwezige oom op een verjaardag die ze niet allemaal op een rijtje heeft, maar om wie je niet heen kunt bij de uitnodigingen. De meewarige blik van Angela zei voldoende toen hij aan het woord was. Het klopte ook allemaal niet zo erg wat ie zei. Hij kan niet uit de NAVO stappen zonder toestemming van het Congres, de VS betalen niet voor 90 procent van het NAVO-budget, en het is ook niet zo dat 60 tot 70 procent van de Duitse energie uit Rusland komt. Kortom hij geeft, zoals gebruikelijk, z'n bek maar een douw.

Melania en Donald Trump & Theresa en Philip May

Onur Yürükel en Mustafa Hosgören de vrolijke 'selfieconducteurs'. 

Femke Halsema wordt beëdigd als burgemeester van Amsterdam.

zaterdag 14 juli 2018

Changes

Wie denkt dat je in de pubertijd de enige en grootste verandering van je lichaam meemaakt is duidelijk de vijftig nog niet gepasseerd. Er zijn nu momenten dat ik mijn lichaam bezie en constateer: 'o, zit dat nu zo?' In de pubertijd zijn die veranderingen spannend, leuk en vooral ter verbetering van het lichaam, maar na verloop van tijd vertoont dat nieuwe lichaam gebreken en uitval welke niet meer zullen herstellen. Het heet in de volksmond ook wel gewoon 'ouder worden', en zoals we allemaal weten komt dat met gebreken. Daar waar het lichaam van de adolescent zichzelf helemaal opbouwt en klaarstoomt om het leven te attaqueren, laat het lichaam van de beginnend bejaarde merken dat het langzaam maar zeker richting het einde gaat.

En dat is prima. Ik heb er geen problemen mee dat mijn haar wat grijze kleurschakeringen krijgt, dat er zich lachrimpeltjes rond mijn ogen vormen, dat ik zo nu en dan een leesbril nodig heb, er zijn leuke modellen te koop tegenwoordig. Noch heb ik er problemen mee dat de eens zo strakke contouren wat vervagen en dat de algehele energie minder wordt en ik wat meer tijd nodig heb om te herstellen van een enerverende dag. Maar waar ik absoluut niet tegen kan is wat ik nu al zo'n week of twee mag ervaren: een onwillige rug.

Mensen die mij al wat langer kennen weten dat ik niet zo'n sterke rug heb, dat wil zeggen, ik kan in principe alles, maar omdat mijn ruggenwervel aan de onderkant een soort van afbuigt, kan ik soms zomaar 'door m'n rug gaan'. Meestal doordat ik tegen beter weten in toch meer heb gedaan dan ik zou kunnen. Toch gebeurde het in mei dat spontaan, terwijl ik door het winkelcentrum liep, het ineens in mijn rug schoot. Dat was na twee dagen weer goed, maar wel raar dat er geen aanleiding voor was. Sinds een week of twee zeurt mijn rug. En ik negeer dat dan onder het motto wat je geen aandacht geeft is er niet.

Het is ook niet echt 'er doorheen gaan' meer een soort beknellend gevoel. Ik weet dat in beweging blijven de beste remedie is en dat heb ik dan ook gedaan. Gewoon alles doen wat ik altijd doe, maar dat vond mijn rug blijkbaar geen goed idee. In de nacht was het het ergste, omdat ik dan stil lig. Ik stond vervolgens op met veel pijn, maar dat liep ik er in de loop van de ochtend wel weer uit. Blijven bewegen! Dus gewoon ook sporten, waar je lichaam warm wordt en de pijn dan ook verdwijnt om dan 's nachts weer op te spelen. Een soort vicieuze cirkel. Maar nu eist mijn rug de aandacht op die het klaarblijkelijk nodig heeft. Ik strompel door het leven, met in huis een soort elastische rugband om voor wat versteviging, een oude-mannen-rugkussentje in de bank en pilletjes tegen de pijn. Het sporten laat ik ook maar even voor wat het is

En dit kan ik dus níet uitstaan, zo'n belemmering. Ik ben überhaupt een ongeduldige zieke, maar als je dan nog koorts hebt, dan verslaap je hele dagen, maar nu word ik er letterlijk en figuurlijk pijnlijk aan herinnerd dat mijn lichaam een eigen leven heeft en op stop heeft gedrukt tegen mijn wil in. Maar goed het kan altijd erger natuurlijk. Ik heb nog gewoon, zij het wat schuifelend, boodschappen kunnen doen en in huis red ik het ook wel. Ik blijf bewegen, maar wissel het af met een beetje bankhangen. Na deze aandacht voor rug verwacht ik na het weekend wel dat rug zich weer gedeisd houdt.


vrijdag 13 juli 2018

Toen was geluk...#10

Toen ik in de vijfde en zesde klas van de lagere school zat (de huidige groepen zeven en acht), werden wij als kinderen in de gelegenheid gesteld om kinderpostzegels te gaan verkopen. Het idee van kinderpostzegels komt uit Zwitserland en werd daar in 1912 geïntroduceerd. Het principe van de kinderpostzegel is dat er bovenop de frankeerwaarde een toeslag wordt betaald welke ten goede komt aan goede doelen voor kinderen. Nederland was in 1924 het tweede land dat kinderpostzegels ging verkopen.

In de jaren 1975 en 1976 heb ik ook kinderpostzegels verkocht. Je kreeg een enveloppe mee waarmee je langs de deuren ging, aanbelde en vroeg: "Wilt u nog kinderpostzegels?" Ik kan me nog herinneren dat iemand vroeg van welke school ik was, en toen ik antwoordde; "Ceciliaschool", werd er tot koop overgegaan. De school stond denk ik goed aangeschreven bij deze mevrouw. Ten teken dat er was besteld plakte je een stickertje op de deur, zodat andere kinderpostzegelverkopertjes niet meer hoefde aan te bellen. Als ik me het allemaal nog goed herinner schreef je naam, adres en de hoeveelheid postzegels op die grote enveloppe, welke je eenmaal volgeschreven weer inleverde op school.

Enkele weken later kreeg je de enveloppe weer terug met daarin de bestelde zegels die je dan af ging geven bij de klanten, die vervolgens betaalden, zodat je als kind van 11, 12 jaar met een enveloppe met geld over straat ging. Kom daar in deze tijd nog es om. Al sinds 1992 is dat contante betalen verdwenen en geven de kopers een eenmalige machtiging af, want er werden, jawel, kinderen beroofd van hun enveloppe met geld.

Ik weet dat ik het indertijd erg leuk vond om te doen, en bij het zoeken naar de kinderpostzegels uit mijn jaren op het wereld wijde web kreeg ik met een glimlach een o ja-gevoel.

Kinderpostzegels 1975

Kinderpostzegels 1976


donderdag 12 juli 2018

De zaak van de verdwenen buurman

Het zou zomaar het begin kunnen zijn van een willekeurige detective. Ik ben er al een paar keer naar gevraagd door verschillende buren en van de week liepen een aantal buren te hoop en vroegen het toen ik kwam aanlopen weer aan mij: "Weet jij waar jouw buurman is?" Jouw buurman ook.  Omdat ik een hoekwoning bewoon is de buurman over wie het gaat mijn enige naaste buur, maar om de man nu meteen als mijn buurman te zien gaat wat ver, om nog maar niet te spreken dat ik over 's mans handel en wandel zou moeten weten. Daarnaast heeft hij aan de andere kant ook nog buren, maar ook die namen het bezittelijk voornaamwoord richting mij in de mond.

Ik ben zelf een buurman die pakjes aanpakt voor anderen, goedemorgen/middag/avond wens, soms eens een praatje maak wat dan gaat over algemeenheden in de straat, zoals bijvoorbeeld nu, de enorme ravage vanwege alle nutsbedrijven die de grond in gaan in de straat waarvoor heel veel groen moest sterven en wat enige overlast geeft. Maar ik ben geen buurman die op bezoek komt of ontvangt. Dus ook van de buurman die voor beroering zorgt in het appartementencomplex weet ik niet veel.

Ik weet dat hij graag wilde verhuizen en dat hij wel eens in het buitenland werkt. Ik zag hem enige maanden geleden wat verhuisachtige bewegingen maken met een busje voor de deur waar in werd geladen. Maar ik ben niet zo'n type die dan gaat vragen wat er gaande is. Ik dacht óf hij gaat verhuizen, óf hij heeft (weer) een relatie en gaat even proefsamenwonen. Nou, verhuizen is het niet, want de woningen zijn erg geliefd en was dan al lang en breed door een nieuwe bewoner betrokken. Dus kwam later bij mij de gedachte dat ie misschien tijdelijk emplooi heeft in het buitenland.

Die drie antwoorden geef ik dan ook aan mensen die vragen of ik weet waar mijn buurman is. Maar het groepje buren wist meer, of meenden meer te weten, want iemand zei dat ie in Duitsland werkte, maar ook dat hij fietsend was gesignaleerd in het lokale bos alhier. Bovendien wist een ander dat er een deurwaarder voor zijn deur had gestaan. En zo komt er een geruchtenstroom op gang waarvan de waarheid vaak niet het belangrijkste meer is. Ik merkte op dat zijn brievenbus toch op gezette tijden geleegd wordt, want na al die maanden zou in het boxje niets meer passen, en dat de deurwaarder daar wel een briefje in gedaan zal hebben.

Zonder het waarschijnlijk zelf te weten houdt buurman de gemoederen bezig.






woensdag 11 juli 2018

Jongens

De door de media tot 'voetballertjes' gereduceerde Thaise tieners en hun coach zijn gered! Het zal niemand ontgaan zijn wat hen is overkomen en hoe het uiteindelijk goed is afgelopen. Ik heb het nieuws hieromtrent ademloos gevolgd, soms letterlijk toen ik zag hoe nauw en ondoorgrondelijk het grottenstelsel was. Mijn eigen weerzin om grotten in te gaan werd er door bevestigd.

Vrijwel direct na de bekendmaking van het lot van de tieners en hun coach en de wereldwijde aandacht die dat genereerde, kwamen er geluiden van mensen die de bekommernis overdreven vonden en meteen allerlei andere zaken aanstipten in de wereld die minstens zo erg of zelfs erger en schrijnender zijn. Ja, natuurlijk zijn die er, maar er is bij mijn weten geen wedstrijd gaande over wat het ergste, verschrikkelijkste of schokkendste nieuws is.

Het nieuws wordt doorgaans gedomineerd door niet de mooiste kant van de mensheid. Daarom was, nadat de jongens en hun coach na tien dagen waren gevonden, de aan zekerheid grenzende hoop zo krachtig en mooi, de hoop dat ze alle dertien gered zouden kunnen worden.

Er ontstond rond de ingang van de grot heel organisch een soort dorpje van hulpverleners en familieleden die zich gesterkt zagen in elkaars verdriet en wil om de moeilijke reddingsoperatie te doen slagen. Bovendien kreeg de Thaise overheid internationale hulp uit vele landen, en plotseling zagen we hoe mensen in tijden van nood samen kunnen werken om een gezamenlijk doel te bereiken; het redden van de dertien onfortuinlijke jongens.

Deze beelden en de beelden van de jongens in de grot die, gesterkt door de meditatieoefeningen van hun coach, 25, dus eigenlijk ook nog een jongen, om beurten ons in de huiskamers wereldwijd begroetten alsook de briefjes die ze aan hun ouders schreven, zorgden ervoor dat we allemaal vurig hoopten dat de gevaarlijke reddingsoperatie maar goed zou mogen gaan. Er was immers al een zeer ervaren duiker gesneuveld tijdens zijn werk.

Voor iets meer dan twee weken zagen we dat moeder natuur ons altijd nog de baas is als zij wil, dus een beetje meer eerbied voor moeder is gepast. Dat als de mensen maar willen er altijd een mogelijkheid is tot samenwerking voor een mooi resultaat, in dit geval het redden van dertien slachtoffers die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden vastzaten in een ogenschijnlijk ondoorgrondelijke grot. Wij konden in deze bange tijden met inderdaad heel veel onvoorstelbaar leed voor velen weer eens zien waar het écht om gaat. Terug naar de basis: menselijkheid. Het is goed om te zien dat het nog steeds bestaat.



dinsdag 10 juli 2018

Meer dan duizend woorden

Een lamp die je kamer in een soort bos doet veranderen. Maar of dat nu zo rustgevend is?

Een zeldzaam moment waar bliksem een regenboog aanraakt.

Een Amerikaanse soldaat brengt twee kinderen in veiligheid tijdens de Vietnamoorlog. 

Het totaal vervallen château de la Mothe-Chandeniers in Les Trois-Moutiers in Frankrijk

💖

zondag 8 juli 2018

Week 27 2018; Wat een week!

1 Juli was het 10 jaar geleden dat het rookverbod in de horeca inging. Dat ging niet, zoals in andere landen, soepel, want dit is Nederland. Na veel gedoe mochten de uitbaters tijdelijk speciale rookruimtes creëren. Tijdelijk was het sleutelwoord, want vanaf 2020 mogen die speciale rookruimtes ook niet meer. Dat gaat niet heel soepel, want dit is Nederland. Ook al was van het begin af aan duidelijk dat het een tijdelijke oplossing was.

Johan van Dams-Blikslager is op 74 jarige leeftijd overleden. In Rotterdam was hij als "Blikkie" een bekende figuur. Hij was straatkrantenverkoper en stond meer dan twintig jaar bijna iedere dag op de trappen voor de Bijenkorf. Waar hij praatzingend vroeg: "Wie maakt me blij, wie koopt een krantje bij mij?" De laatste maanden werd hij niet meer gezien. Hij bleek uitgezaaide leverkanker te hebben en verbleef in een hospice, waar hij veel kaarten en cadeautjes mocht ontvangen waar hij heel dankbaar voor was. Er is een petitie gestart om op zijn vaste verkoopplek een gedenktegel te plaatsen. Ik ben daar ontzettend voor.

Aldi en Lidl stoppen per 1 september met de verkoop van energiedrankjes aan jongeren onder de 14 jaar. Ik weet ook wel dat er talloze manieren te verzinnen zijn om dan als kind tóch aan die drankjes te komen, maar daar gaat het niet om. Het gaat om het signaal wat afgegeven wordt. Natuurlijk zijn ouders de eerst verantwoordelijke in deze, maar heden ten dage is opvoeden niet iets waar sommige ouders hun prioriteit hebben liggen, vraag dat maar aan een willekeurige leraar, of kijk gewoon om je heen.

Als je dan toch om je heen kijkt moet het je opgevallen zijn: er zijn in Nederland steeds meer mensen met obesitas. In de jaren 80 was het nog 5%, nu is het bijna 15% van de bevolking van 20 jaar en ouder die met overgewicht kampt. Het is een probleem in heel Europa, en in Nederland valt het dan eigenlijk nog mee. Alleen in Italië en Roemenië zijn minder mensen met obesitas. Er zijn meerdere factoren die de oorzaak kunnen zijn, naast een ongezonde levensstijl speelt erfelijkheid of hormonale ziekte ook een rol. En omdat het lichaam een 'geheugen' heeft creëert het lichaam van mensen met overgewicht een nieuwe standaard, zodat als je afvalt het lichaam eigenlijk weer terug wil naar het overgewicht omdat het lichaam 'denkt' dat het normaal is. Obesitas wordt dan ook steeds meer gezien als een chronische ziekte.

Ondertussen worden er nog steeds geestelijken gearresteerd die kinderen hebben misbruikt. Nu weer kardinaal George Pell, voormalige aartsbisschop van Sidney en momenteel de op drie na belangrijkste persoon in het Vaticaan. Ook de Franse priester en psychotherapeut Tony Anatrella is uit zijn ambt gezet vanwege ontoelaatbaar gedrag. De man gold in het Vaticaan als 'expert op het gebied van homoseksualiteit' (wat dat ook moge zijn). Die totale misinterpretatie van 'Laat de kinderen tot mij komen' wat Jezus ooit gezegd zou hebben is wijdverspreid in de katholieke kerk.

Nieuw onderzoek geeft aan dat de emigratieaanvragen van Otto Frank om naar de Verenigde Staten te emigreren in 1940 en 1941 nooit zijn afgehandeld. Eerder werd gedacht dat de familie Frank werd geweigerd door de VS. Dat laatste had trouwens makkelijk gekund, want de VS hadden destijds een zeer streng immigratiebeleid en er was geen beleid om gevluchte Joden op te nemen. Mensen op de vlucht die niet welkom zijn, daar kun je je nu toch niets meer bij voorstellen. O, wacht......

Ik ben vast niet de enige die met vochtige ogen het nieuws volgt van de twaalf Thaise jonge voetballers, tussen de 11 en 16 jaar oud, en hun 25 jarige trainer die sinds 23 juni vastzitten in een grot en er door het snel wassende water niet meer uit kunnen. We zien hoe internationale hulpdiensten zich inspannen voor iets waarvan men niet weet hoe lang het kan duren. Hoe gevaarlijk het is blijkt wel nu Saman Kunan, voormalig lid van de Thaise elite-eenheid van de mariniers, die zich als vrijwilliger had gemeld, tijdens zijn werkzaamheden is overleden vanwege gebrek aan perslucht. Laten we positieve gedachten zenden naar de kinderen, hun trainer, de families en hulpverleners.

Johan van Dams- Blikslager (Blikkie).


Saman Kunan.

zaterdag 7 juli 2018

Oud


Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug te luisteren is. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost.

Is oud worden voor een lhbt’er nu zo heel anders dan voor willekeurig elk andere persoon? Volgens mij niet, en volgens mij beleeft iedereen het ouder worden op zijn of haar eigen manier, daar kun je geen algemeen label opplakken, al doen we dat graag, in hokjes en in groepen denken. Ik snap natuurlijk ook wel dat beleidsmakers het grote geheel voor ogen hebben, maar daarbinnen moet ruimte zijn voor individualiteit, zeker met zoiets persoonlijks als het ouder worden, daar heeft ieder voor zich bepaalde ideeën en wensen over, al dan niet ingegeven door niet te beïnvloeden omstandigheden zoals bijvoorbeeld gezondheid, wat de basis is van alles.

De ene oudere blijft tot boven de negentig nog vitaal en ondernemend terwijl de ander met zestig al wegens gezondheidsklachten of uit vrije wil niet verder komt dan het bed en de stoel. Het ene mens is z’n hele leven omringd door anderen en vindt dat prettig. Maar een ander die z’n hele leven naar volle tevredenheid alleen heeft gewoond moet er niet aan denken om plots z’n schemerjaren te moeten doorbrengen in een omgeving waar gezamenlijk het toverwoord is.

Het enige wat anders is bij lhbt’ers is hun geaardheid, hoe zijn ze daar in hun leven mee omgegaan? Werd het geaccepteerd? Waren ze er open over, of zijn ze hun hele leven in de kast gebleven? Het kan natuurlijk niet zo zijn dat een bejaarde homo of lesbienne die het hele leven out en proud is geweest in hun nadagen weer de kast in worden gejaagd, net zoals je niet van iemand kunt verwachten die zich altijd heeft moeten verschuilen dat ie plotseling de laatste jaren van zijn leven alsnog uit de kast geduwd moet worden. Daarnaast hebben lesbiennes, homo’s en transgenders doorgaans geen kinderen die hen zouden kunnen bijspringen als mantelzorgers. Hoewel je je daar niet op moet blindstaren, want hoeveel ouderen die wel kinderen hebben zien ze niet of nauwelijks om over mantelzorgen nog maar te zwijgen. Zo hoorde ik laatst iemand zeggen dat ie geen tijd had om z’n moeder te ondersteunen want hij had z’n eigen leven. Ik schaamde zijn schaamte.

Maar wat ik dus bedoel, ieder mens heeft een eigen verhaal, en ieder mens heeft het recht om waardig zijn of haar oude dag door te brengen, daarom is het zo belangrijk dat binnen het algemene beleid het persoonlijke verhaal nooit vergeten mag worden. Sterker nog dat moet op microniveau zelfs het belangrijkste zijn.

Hoe ik zelf het ouder worden ervaar werd mij gevraagd om in deze column op te nemen. Om te beginnen moet je begrijpen dat om één of andere reden in de gaywereld jong zijn het grootste goed is. Nu is de hele maatschappij wel gericht op jonge mensen, probeer als vijftigplusser maar eens een leuke baan te vinden, maar in de homogemeenschap wordt er in gayjaren gerekend, als je in de echte wereld vijftig bent, dan ben je in gayjaren ongeveer tachtig.

Toen ik ergens in de vorige eeuw als 18 jarige mijn eerste stap zette in een homokroeg, draaide het aanwezige publiek als één man het hoofd om, want nieuw vlees in de kuip en vooral jong nieuw vlees. Het was de tijd voor internet en alles wat daarbij hoort, dus men diende er werkelijk op uit te gaan om gelijkgestemden te vinden. Ik vond al die aandacht een beetje ongemakkelijk, en alle avances die werden gemaakt middels, oogcontact, briefjes, drankjes aanbieden, complimentjes, of gewoon recht op de man af maakte juist dat ik meer in m’n schulp kroop. Het was vleiend, maar ik kon en deed er niet zoveel mee, waarschijnlijk omdat ik onbewust wist dat het heel oppervlakkig was.

Zou ik nu zo’n zelfde etablissement binnentreden, zullen de blikken even naar de deur gaan, maar men zal al snel weer doorpraten of de interesse weer terug naar het drankje verleggen, want ik ben in gayjaren ver in de tachtig. Je wordt nog wel gezien, maar meer als iets wat er nu eenmaal is, zoals een boom of een struik. En eigenlijk voel ik me daar veel fijner onder. Ik ga graag op in de massa en ben vrij solitair ingesteld.

Ik zie het ouder worden dan ook meer als een soort bevrijding. Je hoeft veel minder en er wordt minder van je verwacht. Zeker als je de jeugd van thans in ogenschouw neemt. Mijn God, wat moeten die kinderen veel, van zichzelf, van hun omgeving, van de maatschappij. Nee, ik zou in deze tijd zeker niet jong meer willen zijn. In mijn tijd, de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw misschien nog wel, die tijd ken ik en ik weet hoe het is om dan jong te zijn, maar nu, alsjeblieft niet.

Maar juist omdat de gaywereld zo hangt aan het jong zijn, zijn er veel mannen van, nou laten we zeggen, mijn leeftijd, die hijgend hip blijven doen. Ze kleden zich in kinderkleding, blijven hun haar verven waardoor ze op Gretta Duisenberg lijken. Of bij dunner wordend haar wordt er een soort Trumpeske haarconstructie toegepast waardoor het alleen nog maar meer opvalt. Terwijl, als je met je wijkende haargrens zit, er zoveel prachtige innovatieve oplossingen zijn tegenwoordig. Aan de andere kant, als ze zich er senang bij voelen moeten ze het vooral blijven doen. 

Zelf heb ik van jongs af aan vijftig als een soort eindpunt, of zo je wilt, ijkpunt gezien. Het punt waarop je leven eigenlijk voltooid is en je langzaam gaat afbouwen, waarmee ik bedoel dat wat je voor ogen had hoe je leven er uit zou moeten zien onderhand wel gerealiseerd is, zodat je nu de vruchten ervan gaat plukken, en je je neerlegt bij zaken die anders zijn gelopen dan gedacht. Die visie is sinds ik drie jaar geleden vijftig werd niet veranderd. Eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik daarvoor twintig jaar lang negenentwintig ben geweest, een knieval voor de jong-zijn-obsessie die je als gaysueel, in wat voor vorm dan ook, wel meekrijgt, maar die je, als het goed is, op een bepaald moment van je af laat glijden. Leeftijdgenoten reageren vaak als door een wesp gestoken als ik mijn gevoel hieromtrent ventileer, want ze zijn nog jong, nog niet op de helft (yeah right…), willen nog van alles, zitten vol met plannen. Prima. Helemaal goed. Dat geldt voor hen, je hoort mij niet zeggen dat ze in een soort ontkenning dan wel midlife crisis zitten. Het is de wijze waarop zij het zien en die is anders dan die van mij. Dat mag, daar is ruimte voor.

Nodeloos te zeggen dat ik mijn schemerjaren het liefst door zou willen brengen in mijn eigen woning, zeker geen bejaardenhuis, want zoals gezegd ben ik mijn hele leven vrij solitair geweest en ambieer de laatste jaren geen groepsgebeuren.  Maar het allerbelangrijkste is en blijft een mens z’n gezondheid, en daarom sport ik, hou mijn gewicht in de gaten, eet gezond, heb ik nooit gerookt of drugs gebruikt en drink ik slechts één glas wijn per dag. Niet om hangend aan de wijzers van de klok gillend en schreeuwend jong en hip te blijven, maar om zo lang mogelijk zelf mijn keuzes te kunnen maken in plaats van dat mijn gezondheid dat voor me doet.



vrijdag 6 juli 2018

Tractor

Op organische wijze is het nu zo geregeld dat de geldigheid van mijn paspoort en rijbewijs gelijktijdig lopen. Dit komt omdat paspoorten nu ook tien jaar geldig zijn in plaats van vijf jaar. Mijn paspoort heb ik een paar maanden geleden al vernieuwd, en gisteren was het de beurt aan mijn rijbewijs.

Omdat het op afspraak gaat zijn er geen lange wachttijden meer bij het gemeentehuis. Ik werd direct geholpen en de dame achter de balie deelde verheugd mee dat er op mijn nieuwe rijbewijs een 'T' komt te staan, waarmee wordt aangegeven dat ik ook op een tractor zou mogen rijden. De euforie! Er kan een hele nieuwe agrarische wereld voor me opengaan. Maar aangezien ik autorijden al niet echt leuk vind, heb ik niet de ambitie mezelve op een tractor hijsen.

Sinds ik een rijbewijs heb, heb ik autorijden wel makkelijk maar nooit leuk gevonden. Ik weet nog dat er destijds werd gezegd dat als ik eenmaal mijn rijbewijs zou hebben en een auto ik zou gaan rijden om het rijden. Ik heb dat nooit gedaan, ik moest altijd een doel hebben om heen te gaan. Reden waarom ik het niet als een gemis ervaar dat ik nu zo'n jaar of vijftien autoloos ben. Ik ben wel lid van Greenwheels en ik kan, indien nodig, ook wel eens de auto van een vriendin lenen, maar echt nodig heb ik een auto niet. Er was dus ook geen reden tot paniek, die enigszins in haar stem doorklonk, toen de baliedame concludeerde dat mijn rijbewijs drie dagen later klaar was dan dat de huidige verloopt. Ik heb m'n rijbewijs eigenlijk een beetje voor de fun.




donderdag 5 juli 2018

Toen was geluk...#9

Met alle gemakken van de huidige tijd is het snel vergeten hoe het vroeger vaak tobben was. Neem nu het maken van foto's. Vroeger in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw koos je heel bewust uit wat je fotografeerde op vakantie of een dagje uit. Er zaten 24 of 36 foto's op een rolletje, en uitzonderingen daar gelaten was één hooguit twee rolletjes toch wel het maximum wat je tot je beschikking had, ze moesten namelijk ook nog ontwikkeld en afgedrukt worden.

Nu maken mensen doorlopend foto's van zaken wat je vroeger niet in je hoofd haalde. Een bord eten, of 839 foto's van je kat. Op vakantie worden nu gerust honderden foto's gemaakt die, als je geluk hebt, ook nog allemaal op Facebook of Instagram geplaatst worden omdat men werkelijk het idee heeft dat ze allemaal worden bekeken. Kill your darlings is hier meer dan ooit van toepassing. Selecteer, reduceer het tot een handzaam aantal, dat kijkt prettiger. Overkill ligt namelijk op de loer.

Maar het gaat ook zo makkelijk, je klikt maar raak en je ziet meteen ook het resultaat. Dat was vroeger ook anders. Terug van vakantie werden de rolletjes weggebracht en duurde het een paar dagen, soms zelfs een week eer de foto's waren ontwikkeld en afgedrukt. Dan maar hopen of ze waren gelukt, niet bewogen waren of te donker. Later had je één uur service, dat was wat duurder, maar dan had je binnen een uur je foto's al in bezit.

De camera's en smartphones van nu denken ook zelf na. Als het te donker is zal vanzelf de flits in werking treden. Hoe anders was dat in de vorige eeuw. Je moest zelf beslissen of je wilde gaan flitsen, en vervolgens een flitsblokje op je toestel monteren. Als je de foto had gemaakt en je spoelde handmatig de film door dan draaide het blokje mee. Je kon per blokje vier foto's maken, maar het gebeurde (mij) regelmatig dat ik een al gebruikte kant van het blokje aan de voorkant zette, of dat ik bij het doorspoelen naar een volgende foto een al gebruikte kant naar voren draaide. Dan had je een mislukte foto, wat ook betekende weer één foto minder van de 24 of 36. Nu maak je er gewoon nog één en nog één en nog één en nog één, enz., enz..





woensdag 4 juli 2018

Schoenencarrousel

Ergens vorig jaar had ik 'm es in een foldertje zien staan, een schoenencarrousel. Ik had het voor kennisgeving aangenomen, maar de benaming 'schoenencarrousel' niet opgeslagen, dus toen ik maanden later dacht dat het misschien wel handig zou zijn kon ik 'm nergens meer vinden.

Maar plotseling dook ie van de week weer op in een folder, alles heeft altijd een reden, dus deze keer heb ik de schoenencarrousel daadwerkelijk aangeschaft. Je klemt hem heel gemakkelijk tussen plafond en vloer vast. Er kunnen natuurlijk in principe maar 48 paar schoenen op, toch tegelijkertijd geeft het wel weer wat lucht in de schoenenkast die vol begon te raken. En voor hoge schoenen zoals bijvoorbeeld booties e.d. is het ook niet zo handig, maar die staan dan nu op de schoenenrekken in de kast en de lage schoenen hebben hun plek op de schoenencarrousel ingenomen. En omdat ik geen maat 36 van schoen heb kunnen er in mijn geval een laag minder (= 6 minder) op, maar desalniettemin kan ik me niet voorstellen hoe ik mijn leven ooit heb kunnen leiden zonder schoenencarrousel, ik was een in het duister tastende stakker.




dinsdag 3 juli 2018

De loodgieter

Een paar maanden geleden viel me op dat het reservoir van het toilet boven niet meer zo snel vol liep na doorgespoeld te hebben. In eerste instantie dacht ik dat ik het me verbeeldde, maar toen het ongeveer een kwartier duurde eer het reservoir weer vol zat heb ik eens het deksel eraf gelicht er erin gekeken. Waarschijnlijk met dezelfde hoop als toen ik een auto had en de motorkap opendeed om erin te kijken, de hoop dat dat wat er aan mankeerde rood zou oplichten of zoiets. Ook nu zag ik niks geks, heb nog even op wat dingetjes gedrukt en gedraaid, maar het euvel bleef.

Ik ben geen klager, dus ik haalde mijn schouders op en dacht: 'Méh, hij doet 't nog'. Maar vorige week leek het wel of het steeds langzamer ging dat hervullen, dus even een mailtje naar de bewonersconsulent gestuurd. en zij antwoordde het doorgezet te hebben naar de loodgieter, die me belde en beloofde om maandagochtend tussen tien en twaalf te komen.

Om kwart voor twaalf ging de bel en stond een vrolijke echte Rotterdammer voor de deur, met in zijn hand al een doosje met een compleet nieuw systeempje voor in het reservoir. Joviaal zei hij al: 'Het reservoir vult langzaam hè', op een toon alsof hij dat dagelijks meemaakt, en uit zijn verdere verhaal blijkt dus dat zulks veel voorkomt, want dan is het membraan gebroken, zo leerde ik. Hij deelde ook mee dat het op een gegeven moment helemaal stopt met vullen. Binnen tien minuten had hij het oude systeem eruit gehaald, het nieuwe erin gezet en zelfs de tijd opgenomen hoe lang het nu duurt dat ie zich weer helemaal vult (53 seconden). 'U heeft weer een mens gelukkig gemaakt vandaag' vertelde ik hem. En ik meende het, geluk zit in kleine dingen.


maandag 2 juli 2018

Herinnert U zich deze nog? #125

CHAS JANKEL
"AI NO CORRIDA"
1980
Tipparade


Nooit heb ik begrepen waarom deze plaat geen hit is geworden, niet in Engeland waar Chas (of soms Chaz) vandaan komt en ook niet in Nederland. Alleen in België heeft "Ai No Corrida" in de hitlijst gestaan waar het een redelijke 18e plaats heeft behaald. Een jaar later coverde niemand minder dan Quincy Jones het nummer en werd het in die versie met de vocalen van Charles May en Patti Austin alsnog een hit in Engeland en en nog grotere hit in Amerika. In 2005 werd het nummer nogmaals gecoverd door de Britse dance-act Uniting Nations en werd het naast Engeland ook een hit in de Scandinavische landen. Maar ik vond het in 1980 in de oerversie van Chas zelf al een geweldig leuk nummer. 

Chas Jankel's muzikale carrière begon al heel vroeg maar in de late jaren 70 kwam het goed van de grond toen hij als gitarist en keyboardspeler onderdeel was van Ian Dury & the Blockheads. Hij was medeschrijver aan grote hits voor de band als "Sex & Drugs & Rock & Roll" en "Hit Me With Your Rhythm Stick". Nadat hij de band had verlaten bleef hij nog wel samenwerken met Ian Dury. 

In 1980 kwam zijn soloalbum uit waarop een ruim negen minuten durende versie van "Ai No Corrida" stond. In de jaren 80 maakte hij vier albums en elf singles. Pas in 2001 bracht hij weer een nieuwe plaat uit. Chas is nu 66 jaar en maakt nog steeds muziek, als uitvoerende maar ook als componist, arrangeur, tekstschrijver en multi- instrumentalist.

Hij is getrouwd met Elaine O'Halloran en ze hebben een zoon. 

zondag 1 juli 2018

Week 26 2018; Wat een week!

De Franse Cedella Roman was op bezoek bij haar moeder in Canada. Toen ze ging joggen passeerde ze, zonder dat ze dat wist, de grens met de VS. De grenspolitie hield haar aan en omdat ze geen papieren bij zich had werd ze gearresteerd. Vervolgens werd ze met een gevangenentransport 200 kilometer verderop naar een detentiecentrum gebracht. Ze kon haar moeder waarschuwen en die kwam met de papieren, maar toch mocht ze nog niet naar huis, want de Canadese autoriteiten moesten die eerst goedkeuren. Uiteindelijk duurde het twee weken voor Cedella weer naar Canada mocht. America the beautiful.

De dictator Recep Erdoğan heeft de verkiezingen in Turkije gewonnen. Niet verrassend natuurlijk, het lijkt een wereldwijde trend die megalomane leiders, zelfs als het volk er zelf voor kan kiezen. Ik heb erg te doen met de 70 procent van de kwart miljoen Turken in Nederland die ook op hem hebben gestemd, omdat ze hier wonen in vrijheid, waar je kunt zeggen wat je wilt zonder opgepakt en gemarteld te worden, terwijl ze met hun keuze duidelijk aangeven dat ze het liever anders zouden zien, en waarschijnlijk zo ontzettend graag terug willen naar het Turkije van Recep, maar dat het op één of andere manier niet mogelijk is voor ze. Schrijnend. Wat zal deze groep mensen het moeilijk hebben hier.

Tevens heb ik ook zo te doen met Mark Rutte, hij heeft tekenen van young onset dementia. Hij was vergeten dat hij wel op de hoogte was gebracht van een deal tussen de Belastingdienst en Shell over de dividendbelasting. Vorige week antwoordde hij er nog ontkennend op. Eerder beweerde hij ook al samen met de coalitiepartijen dat er geen memo's waren tijdens de formatie of het zich niet meer kon herinneren, maar jawel hoor, die waren er toch. Op zo'n jonge leeftijd al zo vergeetachtig, heel triest. Gelukkig dat de oppositie hem er steeds op wijst.

De coalitie in Rotterdam (VVD, D66, GroenLinks, PvdA, CDA en CU-SGP), hebben de oorspronkelijke ambitie om een 'homovriendelijke' stad te zijn losgelaten vanwege bezwaren van CU-SGP. Je kent ze wel, die gelovigen die met zo'n gelukszalige zelfingenomen glimlach op hun smoel met zalvende stem zeggen dat ze wel begrijpen dat "het" bestaat, maar dat hun God het praktiseren ervan niet toestaat. Ondertussen worden er in die geïndoctrineerde kringen katten in het donker geknepen en komt incest er onevenredig vaker voor.

Ik kijk weinig tv, en als ik kijk is het naar NPO 1, 2 of 3. Maar nu met al dat voetbal kijk ik enkel het journaal, want verder is er niet veel. De commerciële zenders kunnen mij qua programma aanbod helemaal niet bekoren. Nu is er een soort bezuinigingsronde aan de gang bij de NPO waardoor een fantastisch programma als "Andere Tijden" wordt gehalveerd en op termijn zelfs dreigt te verdwijnen. Terwijl iedere natte wind van Jan Smit een tv programma oplevert om nog maar niet te spreken over de totale zinloosheid van wat collegaatje Frans Bauer op prime time allemaal op tv mag doen.

Carrie Gracie, de correspondent van de BBC in China die in januari boos is opgestapt omdat ze er achter kwam dat ze niet, zoals haar was verteld, evenveel salaris ontving als haar mannelijke collega's. Zo verdiende Jon Sopel die hetzelfde werk deed vanuit Noord-Amerika zo'n 115.000 pond per jaar meer dan Carrie. Ze heeft het achterstallige loon alsnog uitbetaald gekregen en heeft dat geld gedoneerd aan een stichting die zich inzet voor gelijke behandeling van vrouwen.

"Het zullen je ouders maar wezen yeah, yeah, yeah, yeah", deze verbastering van de hit "Het zal je kind maar wezen" uit de serie "'T Schaep Met De Vijf Pooten" uit 1969 borrelde spontaan in me op toen ik las over de ouders die in Haarzuilens een rommelmarkt wilden bezoeken en hun drie kinderen van één, drie en vijf  jaar oud in een snikhete auto achterlieten. Omstanders schakelde hulp in en agenten hebben direct het raam van de auto ingetikt waar de drie kinderen al flink bezweet en verhit waren. Iedereen kan maar kinderen krijgen er hoeft geen proeve van bekwaamheid voor worden afgelegd. De politie heeft na een gesprek met de ouders melding gemaakt bij Veilig Thuis voor verdere actie richting hen.

Cedella Roman


Carrie Gracie

zaterdag 30 juni 2018

Codarts: Show & Tell

Als het theaterseizoen is afgelopen is er altijd nog de bonbon op theatergebied, de afstudeervoorstelling van de vierdejaarsstudenten van Codarts Rotterdam. Voorheen heette het 'Showcase', maar vanaf dit jaar is het 'Show & Tell' genaamd. Tevens was het op een nieuwe lokatie, niet meer in het Oude Luxor in Rotterdam, maar in de Rotterdamse Schouwburg.

Het is altijd iets om naar uit te kijken, de nieuwe talenten op theatergebied in de breedste zin van het woord presenteren zich, niet alleen de afstudeerders maar ook de studenten van de jaren 1 t/m 3 zijn present. Ik heb het al eens eerder gezegd, en ik zeg het weer, het enthousiasme, de energie en bovenal wat ze allemaal kunnen qua zang, dans, spel en muziek, de diversiteit aan materiaal, ze slepen me daarin helemaal mee. Van Bertolt Brecht en Andrew Lloyd Webber tot Annie M.G. Schmidt, Yentl en De Boer en Maarten van Rozendaal er is vrijwel niets wat deze kanjers, want dat zijn het stuk voor stuk, niet aankunnen.

Ik wil niemand te kort doen, want zoals gezegd, kanjers, allemaal, maar toch wil ik er enkele uitlichten. Allereerst afstudeerder Charlotte Dommerhausen, die de hele voorstelling door in verschillende nummers zat, wat heeft zij een ongelofelijke geweldige stem, wat een power en emotie! Dan wil ik meteen in één adem derdejaarsstudent Myrte Luyten noemen, zij zong in het nummer "The Phantom Of The Opera" de partij van Christine Daaé, een vocaal hoogstandje met aan het eind die hoge E6, kippenvel en een verdiende ovatie. Humor zat er ook in de voorstelling, Lena Stallinga, afstudeerder, bleef als enige na het drukke ensemblenummer "Augustus Oklahoma, Grace" op het toneel over en kreeg de lachers op haar hand door zogenaamd gegeneerd vocaal en fysiek haar ongemak uit te drukken. Later in de voorstelling zong ze met een gigantische knuffelbeer het Yentl en De Boer lied "Omdat Ik Onseker Bjen" wederom briljant en met humor, zeker toen er aan het eind honderden knuffels naar beneden stortten op het toneel.

Bij de afstudeerders zaten deze keer maar twee jongens, Job Greuter en Korneel Konstantijn. Korneel deed een weergaloze monoloog van Tom Lanoye in het Vlaams wat uitmondde in een hartverscheurende versie van Joy Division's "Transmission". Job liet zien multi-getalenteerd te zijn, als zanger, acteur, danser, maar ook als tekst- en muziek schrijver. (er waren dit jaar trouwens meer Codart'ers die muziek en teksten hadden geschreven). In het zelfgeschreven ensemblenummer van Job, "We Are Making Art", was het een feest om zijn steeds wisselende mimiek te zien die bij dit knotsgekke nummer past en hoort. Als cadeautje kregen de bezoekers een cd met dit lied er op na afloop mee naar huis.

Ik kan wel door blijven gaan want er is over ieder optreden zoveel te vertellen. Het Annie M.G. Schmidt nummer wat nu actueler is dan ooit, "De Laatste Dans", werd krachtig en intens gebracht met een nóg actuelere tekst van afstudeerder Annebeth Moolenburgh. Het grappige ingenieuze door de tweedejaars geschreven en gebrachte nummer "The Interview". En als laatste was er "Om Te Janken Zo Mooi" van Maarten van Roozendaal, in duet gezongen door tweedejaars Quinten De Smedt en Lotte Pierik wat het meteen een soort Shaffy/List elan meegaf. En traantjes werden er geplengd, alle studenten kwamen op het toneel en voor de veertien afstudeerders zat het erop, met vochtige oogjes namen ze afscheid, en ik voel me dan meteen verklempt, omdat ik me het zo goed kan voorstellen, na vier jaar intens gewerkt te hebben naar dit fabuleuze resultaat sluiten ze een gedeelte van hun leven af. Een gedeelte waar ze zeker hun verdere leven met genoegen, blijdschap en jawel, nog steeds vochtige oogjes aan zullen terugdenken. Ze vliegen uit naar, naar ik hoop, een prachtig leven waarin ze aan de meest fantastische producties kunnen meewerken.

Ik hoop in ieder geval in de nabije toekomst in het theater te zitten en denken: 'Ken ik die niet ergens van?', om dan vervolgens in de biografietjes in het programmaboekje te lezen dat de opleiding is genoten bij Codarts, dan weet ik dat ik ze ooit in een 'Showcase' of 'Show & Tell' heb gezien. De eerste- tweede- en derdejaars ga ik vast en zeker in toekomstige 'Show & Tells' weerzien. Ik verheug me er nu al op.

Na afloop van het lied "Omdat Ik Onseker Bjen" werd Lena bedolven onder honderden knuffels. 


Job Greuter en anderen in het nummer uit "Hamilton", "The Schuyler Sisters/Satisfied".



Myrte Luyten in een adembenemende uitvoering van "The Phantom Of The Opera".


vrijdag 29 juni 2018

Hè....?!

Gisteren was het zover. Ik gaf gehoor(!) aan de oproep om mijn gehoor te laten testen bij het lokale filiaal van Schoonenberg. Ik kende het, want ik ben er met mijn moeder menigmaal geweest. Er waren twee hoogbejaarden voor me met problemen aan hun gehoorapparaten, wat de jonge audicien met veel geduld en kennis van mensen en vakgebied behandelde. Ik weet het van mijn moeder en zag het nu weer, eenmaal aan de hoortoestellen blijft het tobben met piepjes, ruisjes, batterijtjes, e.d.. Bovendien merkte ik dat hoe ouder de mensen zijn hoe meer er met herhaling wordt gezegd en gevraagd. Dat heeft niets met doofheid te maken maar had als doel om een aantal keer bevestigend antwoord te krijgen op iets wat al eerder bevestigd was, net zoals bij kinderen het geval is, maar dit is een terloopse observatie.

Uiteindelijk was ik aan de beurt, en hoewel ik persoonlijk door Schoonenberg benaderd ben was ik er niet bekend. Volgens de audicien is het de gemeente die de ouder wordende inwoners er attent op maakt om hun gehoor te onderhouden. Mijn oren werden bekeken en zagen er volgens hem keurig uit. Of ik ooit wel eens eerder een test had gehad? Dat was lang geleden als kind en dan moest je je vinger opsteken wanneer je iets hoorde, links met je linkerhand en rechts met je rechterhand. Dat gaat nu anders. Ik kreeg een dingetje in mijn handen en daarop moest ik drukken als ik wat hoorde links of rechts, dat maakte niet uit.

De uiteindelijke uitslag was volgens de audicien prima. Ik zat niet op de nullijn, maar daar zit niemand op, omdat zoals hij zei, vanaf je elfde jaar je gehoor al minder wordt. Ik zit tussen de 10 en 15 dB HV/KHz (wat dat ook moge betekenen) en dat stemde tot tevredenheid bij hem. Pas tussen de 35 en 40 dB, enz. wordt er es gekeken naar hulpmiddelen. Mijn rechteroor is wel iets slechter dan mijn linkeroor. Over zo'n jaar of drie of eerder als ik er zelf de noodzaak van inzie is het raadzaam om weer eens een test te doen.


woensdag 27 juni 2018

Toen was geluk...#8

We horen het dagelijks in het nieuws, Nederland moet van het gas af. Er worden al gasloze nieuwbouwwoningen opgeleverd, maar ook de bestaande woningen zullen er aan moeten geloven. Gemeenten verdringen elkaar om de eerste te zijn die een al bestaande wijk gasvrij maken. En er is een hoop gekrakeel en gedoe over, want we willen wel een schoner milieu en we snappen dat die arme mensen in Groningen de aardbevingen beu zijn, maar het mag ons natuurlijk niks kosten.

Ach, hoe blij en verrukt waren we in 1959, Nederland was weder opgebouwd en er werd een gasbel ontdekt bij Slochteren. Vanaf 1963 werden er gasleidingen door heel Nederland gelegd, en in tien jaar tijd was driekwart van Nederland aangesloten op het aardgas. Er moest worden overgegaan van lokaal opgewekt stadsgas naar aardgas, en daar waren technische aanpassingen voor nodig, want de druk was hoger. Topdrukte voor de installateurs, want alle geisers, gasfornuizen e.d. moesten huis aan huis worden omgebouwd.

In mijn geboortestad Den Haag natuurlijk ook, maar daar was nog iets anders aan de hand. Want waar het hele land al op 220 volt zat met elektriciteit, bleef Den Haag lange tijd een buitenbeentje. Daar was nog een spanning van 120/125 volt. Dat heeft tot ver in de jaren vijftig geduurd. Alle elektrische apparaten, zoals stofzuigers, wasmachines tot aan scheerapparaten aan toe moesten worden omgebouwd. Ook dienden er andere gloeilampen te komen.

En nu staan we aan de vooravond van een vernieuwing op dit gebied, want het aardgas, destijds aangekondigd als 'in overweldigende hoeveelheden aanwezig' is na 55 jaar toe aan vervanging. Een megaoperatie, maar in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw hebben de mensen de megaoperatie ook doorstaan. En een beter milieu begint bij jezelf.

Van stadsgas naar aardgas.

Ook Den Haag 220 volt!

dinsdag 26 juni 2018

Op deze dag

Sinds enige tijd heeft Facebook de 'Op deze dag'-faciliteit, foto's en gebeurtenissen van de huidige datum van alle jaren ervoor krijg je dan handig bij elkaar te zien, als je wat gepost hebt natuurlijk. Ik vind het leuk, omdat het vaak een o ja belevenis is of dat je denkt: 'Is dat al weer zo lang geleden?!'

Dagjes weg, of andere leuke momenten beleef je dan even weer. Ook mensen die er niet meer zijn komen voorbij in dagen dat er nog niets aan de hand was en ze van het leven genoten. Voor wat het waard is, als je mij ooit in je leven hebt gekend, dan zijn er momenten dat je even in mijn gedachten zult oppoppen, daar heb ik geen Facebook voor nodig. En wees er zeker van dat als je het aardse verlaten hebt je in mijn systeem zult blijven en ik de momenten samen koester en die zo nu en dan aan mijn geestesoog voorbij zal laten komen, dat is iets wat van nature in me zit, die nostalgie.

Mijn ouders, dat heb ik wel eens verteld, daar denk ik vrijwel dagelijks aan. Gewoon in kleine dingetjes. Zo hoor ik mijn vader altijd zeggen, als ik nu noodgedwongen over een weg loop tegen het kind wat ik toen was: 'Als er geen stoep is altijd aan de linkerkant van de weg lopen, dan zie je de auto's aankomen'. Of de ontelbare huishoudelijke tips van mijn moeder. Als je mij vraagt: 'Waarom doe je dat zo?' Zal negen van de tien keer het antwoord zijn: 'Zo deed mijn moeder dat altijd'.

Gisteren was er weer een op deze dag-herinnering aan mijn moeder, op 25 juni 2014 waren we in de stad en hebben toen geluncht bij Raoul tegenover de Bijenkorf. Heel even zat ik er weer, en ja, ik heb even een traantje weggepinkt, maar had ook een glimlach op mijn lippen. Bitterzoete herinneringen zijn vaak de mooiste.


maandag 25 juni 2018

Heracleum mantegazzianum

De hercacleum mantegazzianum is in de 19e eeuw vanuit Zuidwest-Azië naar Europa gehaald als tuinplant. De plant is inmiddels volledig ingeburgerd en groeit nu gewoon ook in het wild. Het is een imposante plant die wel tot 4 meter hoog kan worden, met grote bloemschermen vol met witte bloemetjes. In Nederland is de plant bekend onder de naam reuzenberenklauw.

In mijn kindertijd was die plant er ook al, en ik was onder de indruk van de grootte. Mijn ouders waarschuwden me dat het een gevaarlijke plant was, ik geloof dat het woord 'giftig' zelfs is gevallen, maar dat is ie niet. Het sap van de plant bevat furocoumarinen waardoor er bij mensen die in contact komen met het sap en vervolgens blootgesteld worden aan zonlicht blaren kunnen ontstaan die er als een brandwond uitzien. Het kan twee weken duren eer de blaren weg zijn. Als het sap in de ogen komt, zou blindheid kunnen ontstaan.

Giftig, dus niet aankomen was wat ik van mijn ouders mee kreeg, vervolgens kwam ik er ook niet aan. Ouders van nu schijnen dat overwicht kennelijk niet te hebben, want in ons lokale krantje staan regelmatig tot wanhoop gedreven ouders die de gemeente op niet mis te verstane wijze kenbaar maken dat de reuzenberenklauw uit het Capelse gebied moet verdwijnen want hun kinderen.... Hoewel, meestal gebruiken dit soort mensen de term 'kindjes'. Zij leggen de verantwoordelijkheid bij de gemeente neer en niet bij zichzelf als opvoeders. Heel bijzonder.

Nu is het wel zo dat sinds 2017 in de landen van de Europese Unie bestrijding van de plant verplicht is en het verhandelen ervan verboden, omdat de plant sinds ie ook in de vrije natuur voorkomt inheemse soorten verdringt vanwege het licht wat ie voor andere planten wegneemt. Maar ja, het is de natuur hè, en laten we niet vergeten dat de reuzenberenklauw hier helemaal niet voorkwam, maar dat wij hem zo mooi vonden dat ie in de vorige eeuw werd geïntroduceerd als tuinplant. Anno nu is de eens zo gewilde plant gereduceerd naar onkruid, wat niet bestaat, onkruid zijn planten die wij mensen niet mooi of bijzonder genoeg vinden of die, in het geval van de reuzenberenklauw, in ongenade zijn geraakt. Weer een bewijs dat de mensch zich niet zo met moeder natuur moet bemoeien, moeder wist heel goed dat wij westerse mensen niet om konden gaan met de heracleum mantegazzianum, zodat ze ervoor zorgde dat ie heel ver bij ons vandaan groeide. Maar niet naar moeder willen luisteren hè, dan moet je op de blaren zitten (pun intended).


zondag 24 juni 2018

Week 25 2018; Wat een week!

Rechercheurs van de sociale dienst houden er soms gestapopraktijken op na. De Volkskrant had daar zaterdag 16 juni een heel artikel over geschreven waarvan je haren te berge rijzen. Een homoseksuele man had heimelijk opnames gemaakt van het verhoor dat hij moest ondergaan. Er is onder andere te horen dat zijn woorden door de rechercheurs steeds worden verdraaid. Ook raadt een rechercheur hem het volgende aan: "Maar het zou ook goed zijn, gezien de situatie, dat jij lekker uit Bunschoten verdwijnt. Want er is nog steeds een issue als je homo bent snap je? Dat is zo. In Huizen of Soest of in grotere plaatsen, daar is het normaal. Snap je wat ik bedoel?"

Als er over nazi-achtige zaken gesproken wordt is het altijd een kleine stap naar het Amerika van president Trump waar de kinderen van ouders die illegaal de grens oversteken zonder hun ouders worden opgesloten in kooien in een oude loods in het zuiden van Texas. Het aantal is al opgelopen tot meer dan tweeduizend kinderen die gescheiden zijn van hun families. Ik snap nu waarom Donald en Kim het zo goed met elkaar konden vinden, Kim heeft hem vast wat leuke handige tips gegeven. Door alle kritiek hierover heeft hij met veel pathos het weer iets afgezwakt. Intussen kwam Eva Braun Elina Ceaușescu Melania Trump gekleed in een Zara jas met de opdruk "I really don't care, do you?" de gekooide kinderen bezoeken.

De regering van Hongarije wil geen vluchtelingen in het land toelaten, sterker nog, er komt een wet aan die het helpen van asielzoekers strafbaar maakt. Uitgerekend Hongarije, het land waaruit na de inval van Rusland in 1956 200.000 Hongaren naar het Westen vluchtten.

In Nederland blijken onze would be Erdoğannetjes van Denk een test uitgevoerd te hebben tijdens de Tweede Kamerverkiezingen van 2017 met een nepcampagne waarin een foto van Geert Wilders van de PVV en de tekst 'Na 15 maart gaan wij Nederland zuiveren' te zien was. Klikte je er op dan kwam je op de site van de PVV. De schatten, ze wilden hiermee de schimmige werkwijze van hun lichtend voorbeeld Recep Erdoğan imiteren, vermoed ik. Uiteindelijk is het bij een korte test gebleven, maar het is de gedacht die telt.

Wat geweldig en zeer verdiend dat de tv-serie "De Luizenmoeder" de Zilveren Nipkowschijf heeft gewonnen. Een serie waar ons, lees ouders met gewenste kinderen en leraren in hun natuurlijke habitat, een spiegel wordt voor gehouden waardoor er hartelijk om onszelf gelachen kan worden.
André van Duin mocht de oeuvreprijs ontvangen en Tineke De Nooy de ere Zilveren Reismicrofoon voor het authentiek radiomaken sinds 1962. Ook beiden zeer terecht.

Shamon West had in Arakansas ingebroken in de auto van Flora Lunsford en haar tas meegenomen. Flora werkt in een restaurant en toen twee dagen na het voorval een man zijn maaltijd wou afrekenen, zag ze haar eigen naam op het pasje staan. Het was Shamon. Flora belde de politie en hij is in de boeien afgevoerd.

Ons kabinet is voor transparantie en duidelijkheid roepen ze steeds. Dit is er te lezen over de uitvoering van de jeugdzorg door gemeenten: 'Ook heeft het kabinet met medeoverheden besloten de trap-op-trap-afsystematiek aan te zetten en de basis voor normeringssystematiek te verbreden naar de totale uitgaven onder het uitgavenplafond'. Begrijpt u wel.

De opvang van kinderen in kooien. 

De cast van 'De Luizenmoeder'

Farid Azarkan van Denk en de door hen verzonnen leus (als test) voor de PVV.