Berichten

Berichten uit 2017 weergeven

In Memoriam: David Cassidy

Afbeelding
In mijn blog van maandag was al te lezen dat het niet goed ging met David Cassidy en dinsdag is hij aan de gevolgen van het falen van organen overleden, 67 jaar oud. Wat voor tienermeisjes nu Harry Styles en Justin Bieber zijn, was David Cassidy in de jaren 70, zonder het nu onvermijdelijke wereldwijde web wist hij een ongekende populariteit te genereren. Hij gaf wereldwijd concerten waar bezoekersaantallen van 56.000 geen uitzondering waren. Ook Nederland heeft hij in 1973 aangedaan. In die tijd werd er gesproken over 'Cassidymania'.

Die bekendheid viel hem ten deel door zijn rol van Keith Partridge in de tv-serie "The Partridge Family" een sitcom over een muzikale familie waarvan hij de oudste zoon speelde. De serie liep van 1970 tot 1974. Tegelijkertijd startte hij een solocarrière. Zijn stiefmoeder Shirley Jones speelde de moeder, beiden wisten van elkaar niet dat ze auditeerden voor een rol in de serie, en kwamen elkaar op de auditie tegen.

Na een vreselijk inci…

Piep

Afbeelding
Mensen die met enige regelmaat bij mij op bezoek komen weten het inmiddels; als je beneden aanbelt en ik de intercom-telefoon van de haak haal hoor je een ongelofelijk gepiep. Horen en zien vergaan je, de bezoekers goedemorgen, -middag, of -avond wensen voor ik de benedendeur open druk heeft geen enkele zin, het gepiep overstemt alles. Als ik de hoorn van de haak neem als er niet is aangebeld is er geen gepiep. Ergens zit dus een storing.

Eigenlijk zit die storing er al heel lang, misschien wel een jaar al. In het begin dacht ik: 'dat is vanzelf gekomen en zal vanzelf wel weer weggaan', of om preciezer te zijn, het zal vast wel iemand opvallen, er van uit gaand dat iedere bewoner er last van had en er vast wel een buurman of -vrouw zich geroepen voelt dat te melden. Niets van dit alles. Het is duidelijk alleen bij mij. En omdat ik categorisch nooit opendoe als ik geen bezoek verwacht, heb ik er ook eigenlijk niet zo'n last van. Hoewel, de nummering van de woningen zijn vri…

Nutteloze weetjes

Afbeelding
Een man die zelfmoord had gepleegd door van de Golden Gate Bridge
af te springen, had een briefje achtergelaten waarop stond: 'Ik ga lopen
naar de brug. Als er één persoon naar me glimlacht onderweg zal ik
niet springen.'
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
De acteur Bill Murray ging naar een Bluegrass concert in Charleston,
en kocht alle beschikbare kaarten om ze vervolgens uit te delen aan de
mensen die in de rij stonden voor kaartjes.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Films als 'The Hunger Games' en 'Brave' hebben de populariteit van
boogschieten onder vrouwen een enorme boost gegeven sinds de release
van de films in 2012. Het aantal vrouwen die gingen boogschieten steeg
in de USA met 105%.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Er is een non-profit organisatie die de mogelijkheid biedt aan mensen om
hun tattoos door te geven aan hun geliefden na hun dood. Ze noemen
zichzelf National Association for the…

De gang der dingen

Afbeelding
Zaterdagavond voor het slapen gaan nam ik nog even het nieuws door en vernam dat het voormalige uitermate populaire tieneridool uit de jaren 70 de nu 67 jarige David Cassidy in zeer kritieke toestand in het ziekenhuis is opgenomen wegens orgaanfalen, en dat een levertransplantatie noodzakelijk is anders zal hij binnen afzienbare tijd overlijden.

Zondagochtend hield dit trieste bericht me nog bezig en ik zette David's muziek op, zijn solonummers en de nummers die hij samen met een aantal sessiezangers en -zangeressen had opgenomen als The Partridge Family, tevens de naam van de televisieserie die tussen 1970 en 1974 heeft gelopen en David dus tot het voornoemde tieneridool had gemaakt. Al googelend op zijn naam kwam ik een interview tegen van David uit februari van dit jaar waarin hij vertelde dat hij net als zijn opa en moeder aan dementie lijdt.

Nu moet je even goed opletten: in dat interview vertelde hij over zijn inmiddels overleden moeder en dat hij haar enige zoon was. "…

Vamos!

Afbeelding
Gisteren weer een heerlijk avondje theater gehad met Harry. In het vertrouwde Isala Theater in het bruisende Capelle aan den IJssel. We bezochten de musical "Vamos!", waarin Cystine Carreon, Lenette van Dongen en Carolina Dijkhuizen respectievelijk Linda, Hadewych en Puk spelen wiens paden elkaar kruisen en afreizen naar Spanje met als doel er een Bed and Breakfast te beginnen. Het gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot, ze komen een bonte stoet aan dorpsbewoners tegen en het opknappen van de bouwval die is aangeschaft heeft ook heel wat voeten in de aarde.

Er wordt veel gezongen en gedanst en er zit hilarisch leuke humor in met veel woordgrappen, maar juist de mooie en gevoelige momenten raakten me. De rode draad door het stuk heen is de overleden man van Linda die ze in een urn meedraagt en van wie ze zo moeilijk afscheid kan nemen en de stem van zijn voicemail haar het idee geeft dat ie er nog een beetje is. Alle drie de dames hebben zo hun eigen redenen om het oude ac…

Uit de kast

Afbeelding
Deze column zal ik vandaag voorlezen in het programma 'Uit De Kast' van radio Capelle, dit is ook de link waar de uitzending later op terug is te luisteren. Ook zal de column gepubliceerd worden op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost
Geen enkele jongen is ooit een gesprek gestart met zijn ouders die begon met deze zin: “Mam, pap ik moet jullie wat vertellen, ik val op meisjes”. Daar gingen die ouders ook al van uit, want heteroseksualiteit is de norm. Mannetje, vrouwtje, huisje, boompje, beestje, kindje, deze jaren 50 opsomming is nog steeds wat als gewoon of zelfs als normaal wordt beschouwd in en door de maatschappij. Zolang je je daar aan houdt, hoef je jezelf niet te verantwoorden, je voldoet immers aan het verwachtingspatroon. Anders is het wanneer je dat niet ambieert. Ik weet bijvoorbeeld van vriendinnen die in hun vruchtbare jaren zonder omhaal werden gevraagd wanneer er kinderen kwamen. Ze hadden een man waarmee ze gelukkig waren dan was volgens de vragen…

Wereld Prematurendag

Afbeelding
Vandaag is het een beetje mijn dag, 17 november is namelijk wereld prematurendag. Ik wist niet dat er zo'n dag was, en ik kon niet achterhalen wanneer die dag voor het eerst in het leven is geroepen. Ik ben namelijk een prematuur (te vroeg) geboren kind. Ik was ruim een maand te vroeg en woog maar 4 pond, ik moest dus voor een week of vijf de couveuse in. In mijn 'jubeljaarblogjes' van 2015 heb ik hieraan natuurlijk al een blogje gewijd, waarin ik beschrijf hoe de dag, of liever gezegd nacht, van mijn geboorte en de tijd erna is verlopen voor mij en mijn ouders.

De reden voor een Wereld Prematurendag is om de bekendheid rondom vroeggeboorte te vergroten en ouders een hart onder de riem te steken. Één op de tien baby’s wordt te vroeg geboren. Dat zijn jaarlijks meer dan 15.000 te vroeg geboren baby’s in Nederland. Deze baby’s liggen vaak weken- of maandenlang in het ziekenhuis en lopen een groot risico op hersenbloedingen, hart- en longproblemen en infecties. Ieder jaar over…

Omgaan met teleurstellingen

Afbeelding
Dinsdagochtend ging de wekkerradio af en ik viel meteen in een nieuwsgesprek, ik hoorde dat er in Italië iets gebeurd was wat zijn weerga niet kende, dat het hele land in shock was, de mensen die in gesprek waren spraken ook met eenzelfde toon die wordt aangeslagen als er ergens een vreselijke ramp is gebeurd. Ik was meteen klaarwakker. Wat kon er in hemelsnaam gebeurd zijn? Een aanslag? een natuurramp? Mijn hart ging sneller slaan en in mijn hoofd bedacht ik heel nare scenario's. Zou ik te laat in het gesprek gekomen zijn, of zou ik nog horen wat er had plaatsgevonden? 'Land in rouw' hoorde ik nog en toen bleek dat het ging om het feit dat Italië niet naar het WK voetbal gaat ergens volgend jaar. Dat was alles, niks ernstigs dus, ik kon nog even verder soezen.

Onder het ontbijt keek ik in het tv-gidsje (ja, die heb ik nog) wat er op tv zou komen 's avonds, en ik zag dat "Will & Grace" niet stond aangekondigd. Huh? Een paar weken geleden was de nieuwe ser…

Tegeltjeswijsheid 265

Afbeelding

Verbijsterend

Afbeelding
De laatste tijd komen er zoveel zaken in het nieuws waar ik min of meer met open mond van verbazing of ontzetting of beiden kennis van neem dat het me af en toen duizelt. Één zo'n bericht was begin deze maand waar in de nacht van 2 op 3 november was ingebroken bij de Voedselbank Krimpenerwaard in Schoonhoven. Dat je überhaupt al zo verdorven bent dat je inbreekt bij nota bene een voedselbank die draaiend op vrijwilligers de zwaksten in de samenleving helpt te ondersteunen is al ten hemel schreiend, maar daar bovenop; de inbrekers hebben niets meegenomen, ze hebben alleen alle pakketten die klaarstonden om opgehaald te worden door de 110 gezinnen uit de Krimpenerwaard vernield.

Dit is een blog waarin uitsluitend nette taal gebezigd wordt, maar ik zou zo gauw niet iets beschaafds kunnen zeggen wat ik van zo een daad vind. Ik houd het dus maar bij de totale verbijstering die ik voelde toen ik het vernam. Er was een ravage aangericht, de dozen waren op de grond gesmeten, het voedsel w…

Kaarsverlicht diner

Afbeelding
Gisteren eindelijk weer eens afgesproken met Remco en Pieter, doordat je elkaar tegenwoordig vaak 'ziet' en 'spreekt' op social media, moet je ervoor waken dat het elkaar ontmoeten in het echte leven er niet bij in gaat schieten. Want was is er leuker om gezellige in real life met elkaar te kletsen? Zeker als je zoals Remco en ik een gezamenlijke geschiedenis hebt die terug te voeren is naar de jaren 90 van de vorige eeuw. Op een bepaald moment móet je dan gewoon datums gaan appen voor een date. Het was deze keer bij hun thuis in het schilderachtige Rijswijk. Het is het derde huis van Remco, en in alle drie de huizen was en is de inrichting tot in het kleinste detail een lust voor het oog terwijl het er tegelijkertijd warm en gezellig is. Het is een gave die niet iedereen gegeven is. Door de warmte die het huis uitstraalt en natuurlijk die van Remco en Pieter zelf, voel je je er meteen welkom en thuis.

Ik kon van vriendin Letitia haar auto lenen, dat was fijn, want het…

High tea

Afbeelding
We hadden het onszelf beloofd, Chris en ik, na de copieuze high wine bij Nostra vorig jaar, waarbij de glazen die geschonken werden gerust robuust genoemd kunnen worden. Mede door de uitwerking daarvan zouden we vergeten kunnen hebben wat we elkaar beloofd hadden, maar we wisten het nog. We wilden er nog een keer terug gaan voor de high tea. Dat was gisteren.

Nostra bevindt zich in de van Oldenbarneveltstraat in het centrum van Rotterdam. Een straat met bijzondere nét even andere winkels dan op de Lijnbaan en het Binnenwegplein. Nostra is een niet al te groot etablissement waarbij je bij binnenkomst meteen al een leuke warme sfeer ervaart. De high wine nog in mijn geheugen, had ik 's middags niet geluncht, en dat was een verstandige beslissing geweest, want ook de high tea is zeer uitgebreid, met sandwiches, taart, soesjes, chocolade, scones en wat dies meer zij. Vanzelfsprekend was er ook een uitgebreid assortiment thee waaruit we konden kiezen. Onderwijl was het weer leuk om sam…

Het laatste cadeautje

Afbeelding
In de maand dat mijn moeder overleed, won ze postuum nog een prijs in de Vriendenloterij; 4 bioscoopkaartjes voor een film naar keuze in een Pathé bioscoop. De kaartjes waren tot het eind van dit jaar geldig. Ik had tegen vrienden Rick, Chris en Harry gezegd dat ik graag met hen, als laatste cadeautje van mijn moeder, deze kaartjes wilde besteden. Al snel besloten we om in het najaar te gaan omdat dan vaak nieuwe films uitkomen. De einddatum van de geldigheid van de kaartjes begon angstig dichtbij te komen en onze agenda's slipten langzaam dicht, maar gisteren was de avond dat we allemaal konden. Niet over nagedacht, maar het was op de dag af precies een half jaar na het overlijden van mijn moeder, dat vond ik best bijzonder, en mooi ook wel.

We kozen voor de film "Thor: Ragnarok", ik heb de twee eerdere films van Thor gezien en ik vind deze films geweldig, noem het een schuldig plezier, maar die special effects, het oorverdovende lawaai, de goed versus kwaad gevechten e…

In Memoriam: Hans Vermeulen

Afbeelding
De Voorburgse zanger Hans Vermeulen richtte als 14 jarige in 1961 de band Sandy Coast op. Drie jaar later kwam zijn broer Jan ook bij de band als gitarist. In 1965 namen ze hun eerste single op en een jaar later hadden ze met "We'll Meet Again" hun eerste hit te pakken. Eind jaren zestig veranderde hun steil van beatmuziek naar psychedelische rock. De hit "Capital Punishment" is daar een mooi voorbeeld van. In de jaren 70 ging het succes door met het in het foutief Engels geschreven lied "True Love That's A Wonder". in 1974 ging de groep uit elkaar. Hans en Jan richtten Rainbow Train op met o.a. Hans' vrouw Dianne Marchal en Anita Meyer. Voor Anita schreef hij haar eerste hit waarop hij zelf ook een moppie meezong "The Alternative Way". Het werd een nummer 1 hit in 1976.

Sandy Coast maakte in 1980 en 1988 twee keer een korte comeback. Naast Anita Meyer ontdekte Hans ook o.a. Ruth Jacott en Hans de Booij. Hans emigreerde in de jaren 9…

Twitter plus

Afbeelding
Van de week kreeg ik een berichtje op Twitter van Twitter dat ik een jaar geleden een Twitteraccount had geopend. Het was feestelijk van toon en ik kon het delen, maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb wel een account, maar het hele Twittergebeuren wil maar niet volledig in mijn systeem komen. Ik doe er ook niet extreem veel mee. Mijn blogje deel ik er om er dan in ieder geval íets te delen. Verder vind ik het leuk om een positieve reactie te geven aan de makers als ik iets mooi, leuk of ontroerend heb gevonden in het theater, op tv of in het nieuws

Positief is de insteek omdat er al zoveel negativiteit op te vinden is, voornamelijk van gezichtsloze accounts of beroepsverongelijkten. Om daar meteen een kanttekening bij te maken; ik kon het dinsdag, na het zien van 'De Wereld Draait Door' , niet nalaten om in een tweet iemand in de omgeving van Freek de Jonge op te roepen hem te doen bewegen het zingen volledig te staken, omdat hij dat gewoonweg niet kan en het tenenkrommend vals …

N(i)etwerk

Afbeelding
Bij een ontmoeting vorige maand ben ik door de wethouder Sociale Zaken en Werkgelegenheid van Capelle uitgenodigd om deel te nemen aan een special van het Economisch Netwerk Café. Het speciale zat 'm in het feit dat het een netwerkbijeenkomst betrof voor werkzoekende 55 plussers en werkgevers. Oplettende lezers zullen nu opmerken dat ik nog geen 55 plus ben. Dat klopt, maar wat scheelt het, bovendien wordt over het algemeen alles wat boven de 50 is door werkgevers gezien als één grote grijze, vaak wegens ziekte verzuimende, langzaam werkende en niet goed presterende homogene groep. De insteek van deze bijeenkomst was natuurlijk om vooral aan de werkgevers uit te leggen dat zulks niet geheel conform de werkelijkheid is.

De bijeenkomst was in het Isala Theater, waar ik vrij regelmatig kom en ook direct door het personeel werd herkend als trouwe bezoeker. Oud voetballer, vijftiger John de Wolf, is een soort spokesperson voor de werkzoekende 50 plusser en zou aanwezig zijn, maar moest…

Meer dan duizend woorden

Afbeelding

"Without a word"

Afbeelding
Eind jaren 60, begin jaren 70 woonde Shirley Bassey in Italië en hoorde zij daar Italiaanse liedjes die haar aanstonden vroeg ze aan Norman Newell om ze voor haar te vertalen. Italiaanse muziek kennende waren dat vaak melodramatische nummers die met veel pathos, lange uithalen en groteske armgebaren door La Bassey werden vertolkt. "This Is My Life", "Never Never Never" en "The Greatest Performance Of My Life" zijn daar voorbeelden van. Een heel klein vrijwel onbekend nummer in dat genre verscheen als b-kant van de single "This Is My Life" in 1968. "Without A Word" is een meeslepend drama in iets meer dan 2 minuten. Het liedje is geschreven door Zafranski en Cohn, en geproduceerd door de eerder genoemde Norman Newell. Verder weet ik niets van het liedje. Of het een vertaling is, of dat het origineel in het Engels is geschreven. Feit is dat het helemaal past in de 'Italiaanse periode' van Shirley Bassey. Ik heb het hertaald nu he…

Oh wat een jaar

Afbeelding
Zoals bekend ben ik een matige tv-kijker, ik kijk weinig en heel gericht, zappen is mij vreemd. Voornamelijk houd ik het bij Nederland 1, 2 en 3 of zoals ze nu heten NPO 1, 2 en 3. De commerciële zenders hebben niet het programma-aanbod wat voor mij interessant is, en wat er op buitenlandse zenders komt zoek ik niet eens op. Het zijn ook hier weer de uitzonderingen die de regel bevestigen, want maandags kijk ik wel naar "Dokter Tinus" op SBS 6, en sinds 4 weken kijk ik het quizprogramma "Oh Wat Een Jaar" van RTL 4, gepresenteerd door de onvermijdelijke Linda de Mol.

Wat mij triggerde om naar dit programma te kijken was het gegeven, wat al in de titel besloten ligt, dat per aflevering er één jaar centraal staat, wat mijn nostalgische inborst deed ontwaken. En ja, er komen allerlei weetjes, hypes, nieuws en muziek uit het jaar van de week aan bod. Bovendien zijn Linda en de twee teams, Ruben Nicolai en Jeroen van Koningsbrugge ieder met een bekende Nederlander als qu…

Pink warriors

Afbeelding
Deze column zal ik vandaag voorlezen in het radioprogramma 'Uit De Kast' van Radio Capelle. Daarna zal de column ook te lezen zijn op de website van 'Roze Golf' van RTV Oost


Het is voor de huidige LHBT-gemeenschap goed om te beseffen dat de verworvenheden die er zijn, en die we allemaal vanzelfsprekend als vanzelfsprekend beschouwen nog helemaal niet zo lang geleden alles behalve vanzelfsprekend waren. Het was in de zomer van 1969, nog maar 48 jaar geleden dus, dat in New York een opstand uitbrak toen de politie de homobar ‘The Stonewall Inn’ wilde ontruimen en onverwacht geconfronteerd werd met bezoekers die op hardhandige wijze tegenstand boden. De LHBT’ers waren de jarenlange pesterijen, geweld en vernederingen door de politie op hun gemeenschap zat. Deze opstand wordt algemeen beschouwd als het startpunt van de emancipatie van de LHBT-gemeenschap. Deze opstand, bekend onder de naam ‘The Stonewall riots’ zijn wereldwijd het voorbeeld geworden voor LHBT-demonstratie…

Cultureel erfgoed

Afbeelding
Dit jaar zijn we verblijd met de oeuvre-box van Conny Vandenbos, die door middel van crowdfunding, en het vele werk van een aantal mensen, het levenslicht zag. Ik heb meegedaan aan de crowdfunding, omdat ik het belangrijk vind dat, om het even zwaar aan te zetten, het voor het nageslacht bewaard blijft. Over het algemeen springt men in Nederland niet zo zuinig om met wat het op muzikaal cultureel gebied in het verleden te bieden had. Een grootse vedette als Liesbeth List, over wiens leven en werk een musical is geschreven, en waarover onlangs een biografie is verschenen, haar muzikale nalatenschap zou natuurlijk in een mooi boxje samengevat moeten worden, maar veel van haar repertoire is zelfs nog nooit verschenen op cd. Geen platenmaatschappij durft het aan, dus ook crowdfunding zou hier de enig denkbare mogelijkheid zijn.

In 2014 heb ik ook al meegedaan aan een crowdfunding, dat was om alle liedjes van de televisieserie "Oebele" in een boxje te laten verschijnen. Dat is ge…

Tegeltjeswijsheid 264

Afbeelding

Nieuwe familie

Afbeelding
Toen ik deze voorstelling in de brochure van dit theaterseizoen zag staan, heb ik 'm direct aangekruist. Het gegeven waarover het ging sprak me meteen aan. Sanne Vogel werkte twee jaar geleden als vrijwilligster op het Centraal Station in Amsterdam om vluchtelingen te verwelkomen en ze de weg in de stad te wijzen. Daar ontmoet ze de 19 jarige Muayad Hilamia en later ook de 30 jarige Amir Namou. Muayad en Amir hadden elkaar eerder tijdens hun vlucht uit Syrië voor het eerst leren kennen, maar waren ergens in Europa elkaar uit het ook verloren.

De voorstelling vertelt het verhaal van hun ontmoeting en hoe de jongens door een samenloop van omstandigheden bij Sanne op luchtbedden in haar woonkamer terecht komen, en hun tijd verdelen tussen Sanne's huis en het kamp. Sanne heeft het over hoe zij alles volgde aangaande de vluchtelingenstroom en iets constructiefs wilde doen, en zo eerst Muayad en later Amir heeft ontmoet. De walgelijke reacties die zij middels social media krijgt als…

De markiezin

Afbeelding
Toen ik ergens in de vorige eeuw de Vakopleiding voor de Boekenbranche volgde, dienden wij naast al het lesmateriaal ook een hele stapel boeken te lezen, w.o. Frans Kellendonk, Jeroen Brouwers en Carolijn Visser. Ook een aantal kinderboeken behoorden tot de literatuurlijst, doel daarvan was om 'het betere kinderboek' van het 'seriewerk' te kunnen onderscheiden.

Wat me ook nog altijd bijstaat van die opleiding is dat we op een gegeven moment een stuk of 7 à 8 liefdesscènes moesten lezen, waarvan er 3 uit een bouquetreeksachtig boekje kwamen en de rest uit zogenaamd literair verantwoorde boeken. Voor deze gelegenheid waren de namen in ieder stukje hetzelfde gemaakt. Welke passages kwamen nu uit de bouquetreeks, en welke uit een literair boek? Dat was nog lastig, om niet te zeggen gewoon niet te doen. Dat wilde de docent ons met deze test ook laten zien. Er is natuurlijk wel verschil tussen de manier van schrijven en opbouw van een literair boek en een bouquetreeks boekje…

In Memoriam: Gert Timmerman

Afbeelding
Hij is totaal vergeten in een tijdelijke woning in Overdinkel overleden; Gert Timmerman, de zanger die in de jaren 60 en 70 mateloos populair was. Hij zong levensliedjes in het Nederlands en Duits, solo maar vanaf 1963 ook als duo met zijn vrouw Hermien met wie hij in datzelfde jaar in het huwelijk trad. Talloze gouden en platinaplaten, en zowel in 1966 en 1967 werden Gert en Hermien Timmerman in Cannes onderscheiden als de best verkopende Nederlandse artiesten.

Eind jaren 60 loopt ook bij hen, zoals bij alle artiesten van hun genre, het succes terug. Hij ontdekte in die periode het jonge zangeresje Wilma Landkroon, schreef liedjes voor haar en lanceerde haar als het antwoord op de uitermate populaire Heintje Simons. In 1969 ging hij de uitdaging aan om een stadion vol met fans te kunnen krijgen, wat lukte. Meer dan 35.000 mensen kwamen op de Gert en Hermien Show in het Olympisch Stadion in Amsterdam af. In 1972 hadden Gert en Hermien een grote hit met "Alle Duiven Op De Dam"…